Gendercommissie: "Baby’s maken? Prima. Maar wie neemt de vroege?"

“Maak baby’s! Zoveel als je kunt!” Met die enthousiaste boodschap wist Antwerps burgemeester Els Van Doesburg de voorbije dagen heel wat vrouwen op de kast te jagen. Zelf begrijpt ze de ophef niet zo goed. Het moederschap is toch iets moois? Zeker. Maar probeer dat verhaal eens te vertellen om kwart voor zes ’s morgens, terwijl je je kinderen naar de opvang probeert te krijgen omdat om zes uur de vroege ploeg begint.
Voor vrouwen die in de industrie werken, is de combinatie tussen werk en gezin namelijk iets ingewikkelder dan gewoon wat positiever denken. Machines wachten niet tot de crèche opengaat. Een ploegwissel laat zich moeilijk verplaatsen omdat de basisschool een pedagogische studiedag heeft. Overuren, nachtwerk en wisselende uurroosters verdwijnen ook niet plots wanneer er thuis een kind met koorts ligt.

En toch zijn het nog altijd vooral vrouwen die hun loopbaan aanpassen wanneer de puzzel niet meer past. Minder uren werken, tijdskrediet opnemen, een promotie laten passeren of een job zoeken met “gezinsvriendelijkere” uren. Niet omdat vrouwen collectief een onweerstaanbare passie hebben voor deeltijds werken, maar omdat iemand de kinderen nu eenmaal van school moet halen.

Daar wringt het schoentje.

Natuurlijk mogen we vertellen dat kinderen krijgen mooi, leuk en verrijkend kan zijn. Graag zelfs. Maar vrouwen die zeggen dat het zwaar is, zijn daarom geen ‘klagende moeders’. Ze vertellen gewoon hoe hun leven eruitziet. Daar naar luisteren is geen slachtofferschap. Het is ongeveer hetzelfde als aan een machine zeggen dat ze een onderhoudsprobleem heeft. Je kunt daar kwaad op worden omdat ze zo negatief doet, maar daar gaat ze niet beter van draaien.

Wie echt wil dat mensen makkelijker voor kinderen kunnen kiezen, heeft dan ook meer nodig dan een peptalk. Betaalbare kinderopvang die aansluit bij vroege en late uren zou al helpen. Net zoals werkbare uurroosters, voldoende verlofmogelijkheden, een degelijk inkomen en werkgevers die begrijpen dat ouderschap niet uitsluitend een vrouwenzaak is.
En misschien moeten we ook nog iets anders durven zeggen: vrouwen zijn geen wandelende oplossingen voor een dalend geboortecijfer. Of je kinderen wilt, hoeveel je er wilt en óf je ze kunt krijgen, blijft een persoonlijke keuze.

Dus ja, kinderen kunnen fantastisch zijn. En ja, vrouwen mogen daar enthousiast over spreken. Maar wie meer baby’s wil, mag ook eens beginnen met een samenleving en een arbeidsmarkt te bouwen waarin vrouwen niet telkens opnieuw moeten kiezen welke bal ze vandaag laten vallen.

Want zelfs de strafste vrouw aan de productielijn heeft maar twee handen.