Artikels Digimetaal

Een overzicht van onze artikels uit de nieuwsbrief.

 

Zinkproducent Nyrstar in slechte papieren: Wat brengt de toekomst voor de sites in Balen en Overpelt?

De werknemers beseffen dat ze tot de betere smeltfabrieken van de wereld behoren. Ze hebben goede hoop op een overname


Nu zinkproducent Nyrstar met een gigantische schuldenberg zit en de aandelen bijna niets meer waard zijn, dreigt een faillissement. De strategie van de multinational – met hoofdzetel in Zwitserland – om in 2009 en 2010 peperdure mijnen aan te kopen is faliekant afgelopen. Hoewel de groep wereldwijd in zeer slechte papieren zit, presteren de sites in Balen en Overpelt wel goed. De Belgische fabrieken kunnen mooie winstcijfers voorleggen (net zoals de vestigingen in Frankrijk en Nederland trouwens). 

Een overname van Balen-Overpelt door een andere zinkproducent én een faling van Nyrstar komt hierdoor steeds dichterbij. Wij gingen eens luisteren bij Benny Stevens – onzehoofddelegee in Balen – en Hans Vaneerdewegh – de bevoegde vakbondssecretaris. Hoe kijken de mensen op de werkvloer naar alle recente ontwikkelingen? En wat verwachten ze van de toekomst?

De laatste tijd komt Nyrstar vaak in het nieuws omwille van de zeer slechte financiële resultaten. Hoe kijken de werknemers daarnaar?

Benny: Dat leeft uiteraard sterk bij de mensen en ik krijg daar ook veel vragen over. Ze willen weten wat de toekomst zal brengen. Ik zie twee groepen mensen: enerzijds zijn er collega’s die ongerust zijn, anderzijds zijn er die vermoeden dat het allemaal wel zal meevallen en dat we zullen worden overgenomen. 

Hans: Je mag niet vergeten dat de zinkfabrieken in Balen en Overpelt al dikwijls van eigenaar zijn veranderd. Bovendien beseffen de werknemers dat ze tot de betere smelters van de wereld behoren. Dus ze hebben goede hoop op een overname. En veel mensen zeggen dat ook, dat het misschien beter zou zijn moest Nyrstar failliet gaan en er een overnemer komt.  

De zinkfabrieken in Balen en Overpelt hebben inderdaad een lange geschiedenis van fusies en overnames.

Hans: Oorspronkelijk behoorden we tot Vieille-Montagne, dieverschillende zinkmijnen exploiteerde en ook zinksmelters bezat. Daarna kwamen onder meer Union Minière, Umicore en Nyrstar. Veel werknemers hebben dus wel al enkele overnames meegemaakt. Het is vooral bij de nieuwe, jongere generatie dat er bezorgdheid is.   

Benny: Ik werk hier al 29 jaar en heb alle overnames meegemaakt. En dat verliep telkens vlekkeloos. Via cao 32bis werden de arbeidsvoorwaarden steeds overgedragen. Dus daar waren geen verassingen. Soms is er uiteraard wel een iets andere manier van werken, maar dat is normaal. Een nieuwe kapitein, nieuwe wetten.  

De grote problemen van de Nyrstar-groep zijn begonnen rond 2010 toen enkele zeer dure maar – zo blijkt nu – onrendabele mijnen werden aangekocht. 

Benny: Roland Junck, de toenmalige CEO, wou ‘verticaal integreren’, met de bedoeling om alle ketens van de zinkproductie in handen te hebben. Er werden toen veel mijnen aangekocht, onder meer in Canada, de VS en Peru. Maar kort daarna in de zinkmarkt volledig gekelderd en waren de mijnen niet meer rendabel. Dat zijn we niet meer te boven gekomen. 

Begin dit jaar werd er ook in Balen en Overpelt een herstructurering aangekondigd. 

Benny: Ja, iedereen deelde in de klappen. Er moest overal bespaard worden om de financiële problemen aan te pakken. 

Hans: Gelukkig zijn er toen veel minder jobs verdwenen dan voorzien. Er zijn werknemers op SWT gegaan en voor de rest hebben we alles kunnen opvangen via arbeidsherverdeling: sommige mensen zijn vier vijfde of halftijds beginnen werken, met een compensatie vanwege het bedrijf. Op die manier hebben we naakte ontslagen kunnen vermijden.  

En vandaag wordt er gewoon gewerkt zoals anders?

Benny: Ja, en we doen het ook goed. We zitten vandaag boven onze productiedoelstellingen. Balen-Overpelt kan mooie cijfers voorleggen. 

Hans: De mensen weten ook dat de fabrieken meer dan levensvatbaar zijn. Ze vrezen dus niet echt voor hun job. En ze appreciëren ook dat wij zeggen waar het op staat. Benny krijgt daar veel schouderklopjes voor van zijn collega’s. Want de directie van Nyrstar zelf zwijgt altijd in alle toonaarden.  

Slotvraagje, Benny. Ben je zelf ongerust of heb je er vertrouwen in?

Benny: Je moet altijd afwachten hoe de zaken evolueren. Je kan dat moeilijk voorspellen. Maar als ik zie hoe winstgevend we vandaag zijn, dan ben ik er vrij gerust in. Ik zie het wel tot een overname komen. Maar nog eens: het is afwachten wat er met Nyrstar gebeurd. Tot op vandaag is zij nog altijd de eigenaar van onze fabrieken.

Noot van de redactie: Dit interview werd afgenomen vóór bekend werd dat hoofdaandeelhouder Trafigura 650 miljoen dollar vrijmaakte om Nyrstar te ondersteunen. Tot een overname lijkt het dus voorlopig niet te komen.



'De strijd om tijd' van Olivier Pintelon

de strijd om tijd

 

 

Woensdag 28 november vindt in de Vooruit de boekvoorstelling plaats van “De strijd om tijd' van Olivier Pintelon, BBTK-medewerker en kernlid van denktank Minerva. “Met dit boek wil ik het debat over collectieve arbeidsduurverkorting een duwtje in de rug geven. Het is ondertussen duidelijk dat ons huidig werkritme en de tweeverdienersrealiteit een voedingsbodem is voor heel wat maatschappelijke kwalen. Denk maar aan de loonkloof tussen mannen en vrouwen of de burn-outpiek bij dertigers en veertigers. In Zweden wordt al geëxperimenteerd met de 30 urenweek maar hier lijkt dat nog taboe. Het huidige vier vijfde moet uitgroeien tot het nieuwe voltijds. Zo kan iedereen werk, zorg, engagement en tijd voor zichzelf combineren.”

De inkom is gratis maar best een plaats reserveren door een mail te sturen naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. met vermelding 'inschrijving boekvoorstelling 28/11 De strijd om tijd’.

En vanaf dan verkrijgbaar in de betere boekhandel. Je vindt ook een interview met Olivier in ons e-book ‘Strijd voor Tijd’.

Overwinning voor de bagagisten van Aviapartner

Bij Aviapartner hebben de werknemers zes dagen op rij gestaakt. Zolang heeft het geduurd vooraleer er een akkoord kon bereikt worden tussen vakbonden en directie.

De staking kwam niet uit de lucht vallen. De werknemers waren in januari 2018 al eens in staking gegaan. De staking eindigde met een reeks van beloftes gemaakt door de directie. Op verzoek van BTB – ABVV was een sociaal bemiddelaar van de Federale Overheidsdienst Werk, Arbeid en Sociaal Overleg de voorbije maanden aanwezig op 6 verzoeningsvergaderingen. Alleen werd er sedert dien op geen enkel niveau vooruitgang geboekt. Integendeel in plaats van oplossingen te bieden, creëerde Aviapartner alleen maar extra problemen.

En dan was de maat vol voor de werknemers. Zes dagen legden ze het werk neer. Zonder pikket en toch ging niemand binnen. Sandra Langenus (BTB): “We betreuren dat het zo lang duurde eer de directie met positieve voorstellen over de brug kwam. Deze staking had zelfs vermeden kunnen worden indien het management geluisterd had naar de noodkreten van het personeel. Uiteindelijk moest de grote baas Clive Hopkins orde op zaken stellen langs werkgeverszijde om uit de impasse te geraken.”

Het akkoord voorziet een verhoging van het aantal contracten, de centrale eis tijdens deze staking. Er komen ploegen van 5 personen om de vliegtuigen te laden en te lossen en interimarabeiders krijgen een Aviapartner-contract. Er komen ook premies voor het personeel onder andere onder de vorm van een cao 90. Daarnaast wordt de personeelsdienst versterkt, zodat de lonen van het personeel eindelijk correct uitbetaald kunnen worden, en zullen leden van de raad van bestuur toezien op de uitvoering van het akkoord.

Solidariteit zorgt er voor dat ook wilde bazen aan het kortste eind trekken.

Manifestatie tegen geweld tegen vrouwen

Y18 2654 ABVV Metaal Twitter nationale betoging tegen geweld op vrouwen 1500x500 024

Op 25 november is er in Brussel een feministische demonstratie tegen geweld tegen vrouwen. Alle vrouwen worden in de loop van hun leven, van dicht bij of op afstand, geconfronteerd met verschillende vormen van geweld omdat ze vrouw zijn. Over de hele wereld willen vrouwen en mannen op deze dag een sterk signaal geven voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen. De facebook-pagina van ABVV-Metaal stond de ganse week in het teken van de strijd tegen geweld tegen vrouwen. Een strijd die zeker ook een strijd is van vakbonden. Vandaar de plechtige belofte van IndustriAll Global om altijd en overal te vechten voor gelijke rechten en tegen geweld tegen vrouwen.

Doe ook mee aan deze mondiale/wereldwijde beweging, want een maatschappij zonder geweld tegen vrouwen is mogelijk! Deze manifestatie wordt georganiseerd door het platform Mirabal, die ongeveer zestig verenigingen en organisaties verenigt.

 

 

Ecopolis: vakbonden samen voor een rechtvaardige transitie

Ecopolis?

Ecopolis dé ontmoetingsplek voor wie begaan is met een duurzame toekomst. Beziel(en)de boeken, documentaires en dialogen tussen schrijvers, wetenschappers en denkers uit het middenveld over ecologie, economie en samenleving staan centraal. Ecopolis gaat door op 25 november in het Kaaitheater in Brussel.

Met de vakbonden

Het klimaatvraagstuk wordt ook steeds belangrijker voor de vakbond, zowel in het sociaal overleg als in de interne werking. ABVV-Metaal heeft in haar congressen en publicaties al veel aandacht besteed aan het streven naar een rechtvaardige transitie en de noodzaak aan een circulaire economie. Op Ecopolis zitten dit jaar zitten de vakbonden dan ook mee aan tafel.

Just transition in actie

Om 13u30 discussiëren de vakbonden over een rechtvaardige transitie. Voor ons doet Wim Careel (adviseur ABVV Metaal) dat. Hij schetst de transitieuitdagingen van de metaalsector en koppelt die aan de visie en werking van Vlaams ABVV en ABVV metaal, die hier enkele opmerkelijke stappen hebben genomen.

Meer info

Michel Pradolini krijgt de 14de Burgerschapsprijs

 burgerschapsprijs2018Stichting P&V heeft op 13 november de 14de burgerschapsprijs uitgereikt aan Michel Pradolini, een voormalige scheepskok die zich opwerkte tot ceo van een maritiem cateringbedrijf. Hij krijgt de burgerschapsprijs 2018 voor zijn maatschappelijk engagement bij voetbalclub City Pirates. Onder zijn voorzitterschap werd het een sociaal en inclusief project dat niet alleen jongeren bereikt en betrekt, maar ook gezinnen integreert in de werking en banden legt met maatschappelijke spelers zoals de scholen. “Voetbal is onze motor. Het sociale onze brandstof. De diversiteit onze kracht.”


De club telt meer dan 1.200 spelers en 400 staan op de wachtrij. Ze hebben 75 ploegen in competitie op 5 locaties in Antwerpen. Bijna 250 spelers worden intensief opgevolgd door 5 sociale werkers die in vast dienstverband zijn. Al het andere werk drijft op 200 vrijwilligers. City Pirates wil het sociale bindmiddel zijn in Antwerpse achterstandswijken.

Voor Stichting P&V is het werk van Michel Pradolini “een modelvoorbeeld van integratie in de grootstad. Geen reactief of caritief project, maar een echt structureel en proactief project.”

 

De Grote ABVV Metaal enquête in de sector van de elektriciens

Ortwin Magnus: “De sector staat vandaag onder hoogspanning. Er is een explosieve cocktail van veel werk, weinig uitvoerders, veel innovatie en steeds veeleisender en moeilijker bereikbare klanten. En dat zet heel veel druk op onze leden.”

Daarom hebben wij vorige week al onze leden uit de elektro-technische sector (PC 149.01) via mail een vragenlijst opgestuurd. Met deze bevraging willen we – ter voorbereiding van de sectorale onderhandelingen – nog beter weten wat er leeft bij onze mensen. De sector is immers bij uitstek een echte KMO-sector, met zeer veel kleine bedrijven zonder syndicale vertegenwoordiging. ABVV Metaal wil er ook voor hen zijn, vandaar onze enquête.

Bent u arbeider in de elektro-technische sector en lid van ABVV Metaal, maar heeft u de enquête niet ontvangen? Stuur dan een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. En wil u meer weten over de uitdagingen waar onze elektriciens mee kampen? Lees dan zeker dit artikel, waarin onze afgevaardigden de problemen op scherp stellen! Of check de blog van Ann De Ridder

Werkbaar werk plus voor iedereen!

Elke dag zit 7 procent van de Belgische werknemers ziek thuis, zo lazen we onlangs in De Tijd. Dit ziektecijfer is de afgelopen 10 jaar stelselmatig toegenomen. HR-bureau Securex heeft er een onderzoek aan gewijd. Daaruit blijkt dat lange afwezigheden (langer dan 1 jaar) aan een opmars bezig zijn. In 2018 is bijna de helft (41%) van alle afwezigen langer dan een jaar ziek. In 2001 was dit nog maar 25%.

Ook jongeren steeds vaker langer afwezig

Dat vooral 50-plussers en arbeiders langdurig afwezig zijn, zal u niet verbazen. Misschien minder voor de hand liggend: er is ook een sterke toename van het aantal langdurig zieke jongeren. Niet alleen de vergrijzing en het barre pensioenbeleid van de regering Michel eist dus haar tol. Ook de stijging van het aantal burn-out’s en van fysieke klachten door slechte werkomstandigheden zorgen voor meer zieken, zo blijkt uit de barometer van het ABVV.

Werkbaar werk plus: nog veel werk aan de winkel

En dus kloppen we nog maar eens op de nagel van werkbaar werk. De SERV publiceerde in die optiek een nieuw concept: werkbaar werk plus. 1 op 6 werknemers heeft een job die uiterst werkbaar is. Zij worden niet alleen minder vaak ziek, ze achten zich ook in staat om voort te doen tot aan hun pensioen. 5 op 6 werknemers heeft dus geen werkbaar werk plus. Er is dus nog veel (werkbaar) werk aan de winkel. Misschien kan Maggie De Block zich daar eens mee bezighouden, in plaats van vast te leggen hoeveel dagen iemand met een burn-out afwezig mag zijn?

Wist je dat …

In de metaalsector 16,6% van de werknemers werkbaar werk plus heeft? Daarvan zegt 90% dat ze zonder aanpassingen het werk kan volhouden tot aan de pensioenleeftijd. Kortgeschoolde arbeiders (9,5%) scoren over alle sectoren heen wel veel lager dan geschoolde arbeiders (17%). Ook in onze sectoren ligt er dus nog heel wat werk op de plank!  

… er een zachte landingsbaan is in de metaal

De bedoeling van “de zachte landingsbanen” is om oudere werknemers, die het op de werkvloer kalmer aan willen doen, financieel te ondersteunen met een aanvullende vergoeding. Werknemers van 58 jaar en ouder kunnen een aanvullende vergoeding van het Fonds voor Bestaanszekerheid krijgen, wanneer ze over gaan naar een alternatieve functie met loonsvermindering (vanaf 58), van ploegen- of nachtarbeid naar dag (vanaf 58) of van voltijds naar 4/5e (vanaf 60 j). Je krijgt dan een maandelijkse bruto vergoeding van €77,00 met een aanvulling van €7,70 bruto per volledige schijf van €200 bovenop een maandelijks brutoloon van €3.500 en dit tot een maximale maandelijkse tussenkomst van €154,00. Voor de aanvragen en uitkeringen kan je terecht bij delegee of lokale ABVV-Metaal afdeling.

Over mobiliteit, opleiding en werkbaar werk in de sector van de elektriciens

“Ik ken veel collega’s die lang op de baan zitten. Soms kloppen ze werkdagen van dertien uur en dat gedurende maanden aan een stuk.”

De wereld van de elektriciens is in volle verandering. Net zoals in onze klassieke industriële sectoren is er sprake van een verregaande digitale transformatie. Technologische innovaties volgen elkaar in snel tempo op. Denk bijvoorbeeld maar aan gebouwenautomatisatie of aan laadinfrastructuur voor elektrische wagens. Kortom, industrie 4.0 is ook hier een realiteit. 

Tegelijkertijd kampt de sector met enkele belangrijke uitdagingen. ABVV Metaal heeft daarom een elektronische enquête gelanceerd naar al haar leden die werkzaam zijn in de sector van de elektriciens (PC 149.01). Met deze bevraging willen we – ter voorbereiding van de sectorale onderhandelingen – kort op de bal spelen en nog beter weten wat er leeft bij onze mensen. De sector is immers bij uitstek een echte KMO-sector, met zeer veel kleine bedrijven zonder syndicale vertegenwoordiging.

Wij trokken alvast de baan op en vroegen aan vier mensen die het kunnen weten om de uitdagingen op scherp te stellen: David Vermaelen (afgevaardigde op ESAS Telecom), Frederique Baele (afgevaardigde op ATS), Frank Dams (vakbondssecretaris in Antwerpen) en Ortwin Magnus (ondervoorzitter ABVV Metaal). Hun relaas leest u hier.

De elektro-technische sector: de uitdagingen samengevat

Alvorens in te zoomen op de concrete situatie in de bedrijven, vragen we aan Ortwin Magnus om de algemene uitdagingen samen te vatten. Ortwin is niet alleen ondervoorzitter van ABVV Metaal, hij is ook onze politiek verantwoordelijke voor de sector en heeft dus een goed zicht op de actuele situatie. Hij steekt meteen van wal: “de sector staat vandaag onder hoogspanning. Bijna alle functies zijn vandaag knelpuntberoepen. Van residentieel en industrieel installateur via podiumtechnicus tot veiligheidstechnicus. De 28.000 arbeiders en 5.100 werkgevers met personeel zijn héél dringend op zoek naar geschoolde collega's. De actieve arbeiders worden nu chronisch overbevraagd en degenen die veel op de baan zijn op weg naar klanten of werven, staan meer en meer stil in de files. Er is een explosieve cocktail van veel werk, weinig uitvoerders, veel innovatie en steeds veeleisender en moeilijker bereikbare klanten. En dat zet heel veel druk op onze leden.”

Deze uitdagingen zijn dus niet min. En voor onze mensen die elke dag met hun twee benen in dat werkveld staan zijn de problemen zeer herkenbaar. Vooral de mobiliteitsproblematiek, werkbaar werk en de nood aan voortdurende opleiding zijn prangende kwesties.

De mobiliteitsproblematiek

David Vermaelen, hoofdafgevaardigde op ESAS Telecom omschrijft de situatie als volgt: “Wij werken van thuis uit en vaak wordt in de planning gekeken naar mensen die in de regio wonen. Zij moeten dan maar twintig minuten rijden naar een klant. Maar dat is niet altijd zo. Ik ken veel collega’s die lang op de baan zitten. Soms kloppen ze dan werkdagen van twaalf, dertien uur en dat gedurende maanden aan een stuk. Dat zorgt voor problemen inzake de afstemming tussen werk en privé.”

Voor de uren dat elektriciens onderweg zijn met de wagen, krijgen zij slechts een kilometervergoeding. Maar door de steeds langere files en de langere reistijden valt deze vergoeding zeer beperkt uit. Nog steeds David: “Er zijn mensen die maar twintig kilometer moeten rijden, maar ze moeten wel dwars door Brussel. De afstand is dus beperkt maar door de files duurt het wel heel lang vooraleer ze op hun bestemming aankomen. En een kilometervergoeding houdt daar geen rekening mee, die kijkt enkel naar de afgelegde afstand.”  

Ook voor Frederique Baele, onze afgevaardigde op ATS in Merelbeke, is deze problematiek actueel. In die mate zelfs dat ze er twee jaar geleden een bedrijfs-cao rond hebben gesloten: “In die cao staat dat van zodra we langer dan twee uur onderweg zijn, de tijd die daar nog bijkomt beschouwd wordt als werktijd. Dat bedrag komt dan bovenop onze kilometervergoeding.” Op ATS kunnen werknemers trouwens ook vroeger vertrekken om de files voor te zijn, en dus ook vroeger stoppen. En alhoewel dat een belangrijke stap in de goede richting is, zijn de problemen nog niet volledig van de baan: “Voor de mensen die dicht bij huis werken biedt deze regeling niet echt een oplossing. Mensen die in het centrum van Gent werken moeten bijvoorbeeld maar tien kilometer rijden. Maar die zijn soms ook een uur onderweg hé. Zij krijgen daar geen compensatie voor.”

Frank Dams – vakbondssecretaris in Antwerpen kan alleen maar beamen: “Mobiliteit is een probleem, zeker in Antwerpen. Veel werknemers zitten twee tot drie uur per dag op de baan en ze moeten dan nog acht uur werken. Dat zijn lange werkdagen.” En hij voegt er nog aan toe: “zelfs de regelgeving die vandaag bestaat wordt niet altijd correct toegepast, waardoor werknemers soms niet de vergoedingen krijgen waar ze recht op hebben.” Frank stelt ook vast dat de Track & Trace systemen in de wagens soms gebruikt worden om mensen te volgen en te controleren. Ook dat is een bron van stress.

Nood aan een proactief opleidingsbeleid

In een snel evoluerende sector zijn opleiding en levenslang leren uiteraard cruciaal. Enkel zo verwerven werknemers (en bedrijven) de competenties die ze broodnodig hebben. En ook hier is nog werk aan de winkel. Frederique legt uit: “Op ATS is er een grote nood aan geschoold personeel. Wij werven vooral schoolverlaters aan. Dat is positief maar zij hebben nog heel veel opleiding nodig om te kunnen meedraaien. En dat is niet altijd makkelijk te regelen.” Frederique erkent dat het bedrijf veel inspanningen levert, maar het is niet altijd genoeg. Er moet veel meer proactief op de bal worden gespeeld: “Ons bedrijf biedt maar een specifieke opleiding aan als het écht noodzakelijk is. Een goed voorbeeld zijn de laadpalen. Pas als we dergelijke opdrachten binnenhalen, wordt daar opleiding rond voorzien, maar dat zou dan eigenlijk al moeten gebeurd zijn.”

Ook op ESAS Telecom wordt te weinig geanticipeerd op toekomstige ontwikkelingen, vindt David: “Er is te weinig visie op lange termijn. Enkel wanneer het op een bepaald moment noodzakelijk is, wordt de opleiding voorzien. Wij hebben op ESAS trouwens een eigen opleidingscentrum. Iedereen kan zich inschrijven voor een opleiding. Maar die opleidingen moeten wel altijd goedgekeurd worden van hogerhand en dat gebeurt niet altijd. Soms blijven mensen maar wachten op een opleiding die uiteindelijk nooit komt, ook al is er een duidelijke nood.” Bovendien merkt David op dat het bedrijfsoverleg rond opleiding voor verbetering vatbaar is: “Het opleidingsplan wordt altijd veel te laat besproken op de ondernemingsraad. Er is dus weinig ruimte voor een goed voorbereid en stevig onderbouwd overleg.”

Frank Dams is genuanceerd wanneer het over opleiding gaat: “Veel grote bedrijven in de sector hebben inderdaad een eigen opleidingscentra. Daar wordt vrij veel geïnvesteerd in opleiding. Maar tegelijkertijd zijn er ook veel ondernemingen – vooral de werfbedrijven – die enkel het strik noodzakelijke voorzien, zoals VCA bijvoorbeeld. Daar is nog werk aan de winkel.” En een gebrekkig overleg rond opleiding is iets wat ook Frank kan bevestigen: “Ik stel regelmatig vast dat het sociaal overleg niet gerespecteerd wordt wanneer het gaat over het bespreken van opleidingsplannen. Wij hebben dan ook al meermaals de uitbetaling van subsidies vanwege Volta – ons sectorale opleidingsfonds – tijdelijk moeten blokkeren.”

Werkbaar werk

Werkbaar werk is essentieel. En onder andere de mobiliteitsproblematiek maakt duidelijk dat hier nog belangrijke stappen kunnen gezet worden. Zoals Frank het samenvat: “Net zoals in veel andere sectoren is werkbaar werk een grote uitdaging. De mobiliteitskwestie maakt al duidelijk dat er soms heel lange werkdagen zijn. Dat komt de evenwichtige balans tussen werk en privé niet ten goede. Bij de werfbedrijven stel ik vast dat er nog heel veel werk aan de winkel is. Bij de grote telecombedrijven is de situatie beter. Maar al bij al wordt daar op bedrijfsniveau ook veel te weinig over gesproken.”

David haalt nog een paar andere elementen aan: “Er is een zeer gebrekkige communicatie vanuit de werkgever over contracten met klanten. Worden de bestaande contracten verlengd? Komen er nieuwe contracten? Die onduidelijkheid zorgt voor onzekerheid en stress bij de mensen. Inzake de werk-privé balans zijn er ook soms problemen omdat er maar moeilijk kan verschoven worden met uurroosters. Er zijn bijvoorbeeld collega’s die gescheiden zijn om de week de kinderen hebben. Maar daar wordt geen rekening mee gehouden.”

Op ATS zit het dan weer vrij goed wat werkbaar werk betreft. In de woorden van Frederique: “Wij hebben begin dit jaar een enquête gedaan en de resultaten waren goed. Tien procent heeft het lastig maar de meerderheid voelt zich geapprecieerd in zijn job. Dat is positief nieuws. Al besef ik uiteraard dat er veel verschillen zijn tussen bedrijven onderling. En ongetwijfeld ook tussen bedrijven mét of zonder een vakbondsvertegenwoordiging.”

"ABVV Metaal is er voor elke elektricien!"

Een doordachte aanpak van de mobiliteitskwestie en een sterk opleidingsbeleid zijn belangrijke pijlers van werkbaar werk. De mobiliteitsproblemen wegen immers op een evenwichtige balans tussen werk en privé. Bovendien veroorzaken ze stress en een toename van de werkdruk. Een proactief opleidingsbeleid laat werknemers dan weer toe om beter om te gaan met de vele en snelle technologische ontwikkelingen in plaats van er louter een speelbal van te zijn.

Dit zijn dan ook de zaken waarop wij als ABVV Metaal sterk wil inzetten. En niet alleen in bedrijven waar wij vertegenwoordigd zijn, maar voor de ganse sector. Zoals Ortwin stelt: “Slechts 150 bedrijven hebben meer dan 50 werknemers in dienst, dat is de grens om op ondernemingsvlak gestructureerd sociaal overleg te organiseren. Sterker nog, 80% van de werkgevers heeft minder dan 10 werknemers in dienst. Duidelijker kan het belang van het sectoraal overleg niet aangetoond worden. De solidariteit tussen de werknemers van de grotere en de kleine bedrijven is essentieel voor de toekomst van de sector. Het werkbaarder maken van het werk om de arbeiders gezond en wel in de sector te houden en om nieuwe collega's en jongeren aan te sporen om elektrotechnieker te worden is de enige oplossing.” 

Vandaar ook onze elektronische enquête, waarmee we zoveel mogelijk leden willen bereiken. Nog steeds volgens Ortwin: “Syndicaal werk is meer dan ooit innovatie-gedreven om gedragen resultaten neer te zetten. En innoveren, dat is durven, proberen, soms falen, opnieuw zoeken en slagen. Vandaar dat wij nieuwe wegen zoeken om in contact te komen met alle arbeiders, ook diegene die in de KMO's werken. Wij willen heel duidelijk het signaal geven dat we er zijn voor iedereen en graag luisteren naar wat er leeft om dan samen én in overleg naar oplossingen te zoeken.”