Artikels Digimetaal

Een overzicht van onze artikels uit de nieuwsbrief.

 

Volta organiseert voor de 4e keer Electro Brain

Een perfecte illustratie van hetgeen wij hierboven schreven over onze inspanningen om de competenties van werknemers te versterken. Op dinsdag 29 januari ging de 4e editie van Electro Brain van start. Dat is een sectorale proef voor toekomstige elektrotechniekers, die elk jaar wordt georganiseerd door koepelorganisatie VOLTA (waarvan ABVV-Metaal medebestuurder is).  

Jongeren die afstuderen in een elektrotechnische richting (maar ook werkzoekenden en studenten uit het volwassenenonderwijs) kunnen er hun 'elektrische' kennis en vaardigheden testen. Op het einde van de rit krijgt elke deelnemer een document, waarop zowel de sterke als de minder sterke punten vermeld worden.  

Een win-winsituatie. De deelnemers krijgen zicht op hun competenties én op hun werkpunten. De sector leert er ook potentiele werknemers kennen (en omgekeerd leren toekomstige werknemers de sector kennen). Dat is geen overbodige luxe, want elektrotechnieker is een echt knelpuntberoep. Tot slot kunnen we de resultaten van Electro Brain ook gebruiken om onze Volta-opleidingen nog beter af te stemmen op de noden van de sector.

Stand up for the climate

The ocean is rising, and so are we! 35.000 klimaatbrossers trokken op donderdag 24 januari door de straten van Brussel. Allemaal willen ze een ambitieus en sociaal rechtvaardig klimaatbeleid. Wij worden oprecht blij van zoveel fris en jeugdig engagement, voor een thema dat ons nauw aan het hart ligt. De transitie naar een klimaatneutrale en circulaire economie was niet alleen één van de kernthema's van ons laatste congres, ook in de meest recente M@gMetal besteden we er heel wat aandacht aan. 

Het einde is nog niet in zicht. Want naast de scholieren, zijn er nu ook 'studenten voor het klimaat' en 'grootouders voor het klimaat'. En op zondag 27 januari vond in Brussel de grootste klimaatmars ooit plaats: met minstens 70.000 waren ze. Er is dus wel degelijk iets aan het bewegen. Zoals op één van de plakborden stond geverfd: 'Politici, hier is jullie draagvlak!'. Nu moet er alleen nog iemand Joke Schauvliege's oogkleppen afhalen. Ook gisteren trokken voor de vierde donderdag op rij duizenden studenten naar Brussel en werd er actiegevoerd in Leuven en Luik.  

Metallo’s present. Op de recordbetoging van zondag waren ook een hele rits metallo's aanwezig. Zoals Patrick Baekelandt (delegee op Vandewiele) zegt: "Ik ben hier voor mijn kinderen en kleinkinderen. Ik wil onze politiekers op hun verantwoordelijkheid wijzen, we hebben nood aan globale en afdoende klimaatafspraken." Ook Peter Hessens (hoofddelegee op Sadef) was er: “Ons sociaal engagement stopt niet aan de fabriekspoort. Nu onze kinderen al op straat komen om de volwassenen wakker te schudden, moet de politiek beginnen beseffen dat het vijf voor twaalf is. Met wat extra belastingen zullen we er echt niet komen."

Onweerswolken boven Punch Powertrain klaren op

Succesverhaal sputtert

Punch Powertrain – producent van automatische versnellingsbakken – geldt als een succesverhaal. In 2015 was Punch het snelst groeiende bedrijf in Limburg en in 2016 traden ze toe tot het selecte clubje van ‘Fabrieken van de Toekomst’. Maar de voorbije maanden begon de motor te sputteren. Een gevolg van tegenvallende groei in China en van president Trump die niet wil dat westerse bedrijven nog zaken doen met Iran.

Onzekerheid

Een grote economische werkloosheid en een stijgende ongerustheid onder het personeel waren de gevolgen. Zoals secretaris Raf Dal Cero zegt: “Als de werkloosheid lang aansleept, dan begint dat op financieel vlak zwaar door te wegen. Bovendien kruipt er ook onzekerheid in de hoofden van de werknemers.”

Personeel gerustgesteld

ABVV-Metaal eiste tekst en uitleg van de directie. En die kregen we op 10 januari. De Chinese automarkt leeft terug op en naar alle verwachtingen zal de werkloosheid binnen enkele maanden zo goed als verdwenen zijn. Het personeel van Punch is gerustgesteld. Ook Raf is tevreden: “De directie heeft gezegd dat er niet zal bespaard worden op de werknemers en dat het binnen enkele maanden terug beter zal gaan. Maar wij weten ook dat de auto-industrie zeer volatiel is, dus we blijven het van dichtbij opvolgen.”  

Onze metallo's waren aanwezig op de Grote Klimaatbetoging

metaalvoorklimaat
“Deze regering is helemaal niet bezig met het klimaat.”

Op zondag 27 januari betoogden 70.000 mensen - in regen en wind - voor een rechtvaardig en doortastend klimaatbeleid. Die massale opkomst overtrof ruimschoots de verwachtingen en toont aan dat het klimaatdebat meer dan ooit leeft. Op de manifestatie waren ook heel wat metallo's aanwezig. We strikten onder meer Patrick Baekelandt (delegee op Vandewiele), Kim Mergaerts (delegee op Daf Trucks), Peter Hessens (hoofddelegee op Sadef), Jimmy Crispeyn (militant op Terumo) en Sven Hemelaers (vormingswerker ABVV-Metaal) voor een gesprek.

Goeiemiddag heren! Waarom zijn jullie hier vandaag - op deze koude en natte zondagmiddag - aanwezig?

Patrick: Ik ben hier voor mijn kinderen en kleinkinderen, zij zijn mijn grootste motivatie. Door hier aanwezig te zijn wil ik niet alleen onze Belgische politiekers op hun verantwoordelijkheid wijzen maar ook de politici in de rest van de wereld. Want het klimaat pak je niet in één land aan. Het is een globaal probleem, dat dus ook globale oplossingen nodig heeft.

Peter: Ons sociaal engagement stopt niet aan de fabriekspoort. Wij zijn oprecht bekommerd om het klimaat. We hebben zelf ook kinderen en we zouden graag onze oude dag doorbrengen zonder ons zorgen te moeten maken of we niet met onze voeten onder water gaan staan, of nog drinkbaar water zullen hebben. Het is nu al zo slecht gesteld met onze luchtkwaliteit dat steeds meer mensen - en vooral kinderen - last hebben van ziektes op de luchtwegen en van allergieën.

Sven: We hebben dringend nood aan maatregelen die de opwarming van de aarde een halt toeroepen. Iedereen moet daar zijn verantwoordelijkheid in nemen. Uiteraard moeten we ook naar onszelf kijken en bijvoorbeeld veel spaarzamer omgaan met energie en voedselverpilling. Maar tegelijkertijd zien we wel dat veel multinationals - die de echt grote vervuilers zijn - steeds de dans ontspringen. En de kleine man mag steeds het gelag betalen.

Enkele uren voor de betoging verkondigde Joke Schauvliege - als Vlaams minister van leefmilieu - doodleuk dat ze in Europa zal pleiten voor een toeslag op vliegtuigtickets. Dat was haar grote antwoord aan de klimaatbetogers.

Jimmy: Ja, dat is typisch. Ik merk dikwijls in discussies dat mensen afkomen met een soort van systeem - ik noem dat ecokapitalisme - waarbij men de gewone man laat betalen en de rijken buiten schot blijven. Maar dat zijn truken van de foor. Als vakbond moeten we gaan voor een soort van ecosyndicalisme, waarbij we sociale eisen koppelen aan ecologische eisen. We moeten hervormen op een duurzame en rechtvaardige manier. Ik merk dat er soms weinig concrete sociale eisen zijn binnen de klimaatbeweging. En ik zie het als taak van syndicalisten om daarvoor te zorgen, om de verbinding met de milieubeweging te versterken.

Sven: Deze regering is helemaal niet bezig met klimaat. Nu het protest groeit, wordt men plots wakker. Maar dat is alleen uit angst voor electoraal verlies. Als je extra spitstroken aanlegt, openbaar vervoer duurder maakt en - zoals N-VA - openlijk pleit voor kernenergie, dan voer je volgens mij geen goed klimaatbeleid. De klimaatproblemen zijn niet alleen de verantwoordelijkheid van de regering. Maar de regering heeft wel de verantwoordelijkheid om mensen samen te brengen. Ze moet samen met vakbonden, werkgevers, de milieubeweging, jongeren, ... in debat gaan en op basis daarvan concrete voorstellen uitwerken.

Kim: Maar in de plaats daarvan steeks de regering haar hoofd in het zand. Eind vorig jaar al kwamen 65.000 mensen op straat om een krachtdadig klimaatbeleid te eisen. Maar nauwelijks een paar dagen later toont ons land bijzonder weinig ambitie op de klimaatconferentie in het Poolse Katowice. De verzuchtingen van de bevolking werden compleet genegeerd. Toen heeft de regering het zaadje geplant waaruit de huidige klimaatacties zijn ontstaan. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de klimaatspijbelaars.  

Hoe kijken jullie eigenlijk naar die jonge klimaatspijbelaars, die nu al een aantal donderdagen op rij actie voeren voor een beter klimaatbeleid?

Peter: Ik vind dat fantastisch. Nu onze kinderen al op straat komen om de volwassenen wakker te schudden moet de politiek echt wel beginnen beseffen dat het vijf voor twaalf is. Het wordt voor de beleidsmakers kiezen hoe ze de geschiedenis willen ingaan: als iemand die stappen zet om onze planeet te redden? Of als iemand die helemaal niets heeft gedaan? Met wat extra belastingen op allerelei producten of diensten zullen we er echt niet komen.

Patrick: Die jongeren schudden ons - en vooral onze beleidsmensen - een geweten. Dat is mooi om te zien. Ze hebben de problematiek bovenaan de politieke agenda gezet. Nog eens: het wordt tijd dat iedereen er zich van bewust wordt dat het zo niet verder kan. Er moeten dringend serieuze maatregelen komen.

Sven: Het is prachtig om te zien hoeveel jongeren bezorgd zijn om het milieu. Toen ik zondag met de trein onderweg was naar de klimaatmars twijfelde ik of ze er ook zouden zijn op een zondag. Maar ze waren opnieuw massaal aanwezig! Dat toont aan hoe gedreven ze zijn. Ik heb aan den lijve ervaren dat deze jonge generatie wel degelijk wakker ligt van de dingen die gebeuren in onze samenleving, en dan spreek ik niet alleen over het klimaat.

Jimmy: Ik heb veel respect voor deze nieuwe generatie activisten. Iedere week trotseren ze de azijnpissers met hun cynische commentaren over hun 'festivaltentjes' en hun GSM's. Voor mij zijn dat ook de toekomstige syndicalisten. Spijbelende scholieren is dan ook een verkeerde term. Het zijn stakende scholieren!

Laatste vraag: Hoe zou een goed en realistisch klimaatbeleid er kunnen uitzien?

Kim: In essentie komt het erop neer dat we onze ecologische voetafdruk drastisch moeten verminderen. In de industrie en in de luchtvaart zou men klaar en duidelijk moeten kiezen voor een transitie naar een groene en duurzame economie. Er kan ook nog veel meer ingezet worden op hernieuwbare energie, op energiezuinig en duurzaam wonen, enzovoort. De overheid heeft hier een essentiele taak: ze moeten informeren, sensibiliseren, sturen en (fiscaal) ondersteunen. Financiele laagdrempeligheid is essentieel, want het klimaat mag geen elitair gegeven worden. Er ligt nog zeer veel werk op de plank!

 

 

 

 

Beterschap in zicht voor Punch Powertrain

De voorbije weken heerste op Punch Powertrain behoorlijk wat ongerustheid onder de werknemers. De torenhoge economische werkloosheid – die al sinds augustus 2018 aansleept – zorgt voor onzekerheid over de toekomst. ABVV-Metaal vroeg de directie om verduidelijking en op donderdag 10 januari kregen ze tekst en uitleg. We spraken erover met Raf Dal Cero, de bevoegde vakbondssecretaris.  

Dag Raf. Veel arbeiders op Punch worden al sinds augustus 2018 geconfronteerd met heel wat economische werkloosheid. Ik neem aan dat ze daar niet tevreden mee zijn?

Raf: Uiteraard niet. Weet je, in de zomer vindt niemand het erg om eens een week te stempelen. Maar als die situatie blijft aanslepen en er geen verbetering komt, dan is het een ander verhaal. Op financieel vlak begint dat zwaar door te wegen. Er kruipt ook onzekerheid over de toekomst in de hoofden van de werknemers. We zijn dus tevreden dat we de mensen voor een stuk hebben kunnen geruststellen.

Wat vertelde de directie op de vergadering van 10 januari?

Raf: Ze hebben gezegd dat ze niet zullen besparen op de werknemers. En dat het terug beter zal gaan vanaf het tweede kwartaal van 2019. De werkloosheid zal dan bijna tot nul herleid worden. Dat heeft de ongerustheid van de mensen voor een stuk weggenomen. Maar wij weten ook dat de automotive industrie zeer volatiel is. Vandaag is alles in orde en morgen is er opeens een groot probleem. Dus het blijft nog even afwachten.

Wat zijn de redenen van de hoge werkloosheid op Punch?

Raf: Er zijn diverse factoren maar de voornaamste is de groeivertraging van de Chinese economie. Die markt stagneert. In China komen er binnenkort strengere uitstootnormen. Veel mensen wachten daarom met de aanschaf van een nieuwe wagen. Het gevolg is dat ze op Punch met een veel te grote stock zitten, die eerst moet afgebouwd worden. De voorraden mogen niet meer stijgen, vandaar de grote economische werkloosheid.

En dat zorgt natuurlijk voor vraagtekens over het verder moet?

Raf: Natuurlijk. Kijk, vroeger was Punch in handen van de Limburgse Reconversiemaatschappij. Er was een lokale verankering. Maar vandaag zijn de Chinezen eigenaar. Bovendien maken wij hier producten die ook op andere plaatsen kunnen gemaakt worden. Dus er was wel wat schrik. Maar oké, men verwacht dat de markt binnenkort weer aantrekt en dat de verkoop in China terug beter zal draaien. En in 2021 start alvast een groot contract met PSA, de Franse groep boven de merken Peugeot, Citroën en Opel waarvoor Punch automatische versnellingsbakken zal leveren.

Nul komma acht? Werknemers verdienen respect

Het (pijnlijke) verhaal. Op 17 januari publiceerde de CRB haar 'technisch verslag' over de beschikbare loonmarge voor de periode 2019 en 2020. Daarin staat dat onze lonen de komende twee jaar met - hou u vast - 0,8 % mogen stijgen. Nul komma acht procent! En dat nadat we gans 2018 overspoeld werden met hoera-berichten over onze economie. De respectloze loonnorm was voor de drie vakbonden de voornaamste reden om de stekker uit het overleg te trekken en een nationale staking aan te kondigen op 13 februari.

De vermaledijde loonwet. De grote boosdoener is de zogenaamde loonwet, die in 1996 werd goedgekeurd om onze concurrentiepositie te handhaven en de loonkosten in overeenstemming te houden met de buurlanden. In 2016 werden de regels nog verder verscherpt, waardoor de ruimte nog kleiner werd. Matthias Somers (denktank Minerva) schrijft er het volgende over: "Bedrijven in de privésector cashen in België meer dan 7,2 miljard euro aan loonsubsidies, maar dat telt niet mee bij de bepaling van de loonkostenhandicap." Behoorlijk frappant als u het ons vraagt. 

En begin niet over de index. Volgens het VBO zullen de lonen de komende twee jaar met minstens 5 % stijgen, vooral door de inflatie en dus de indexering van de lonen. Maar voor eens en voor altijd: de index verhoogt de koopkracht niet, ze houdt ze enkel op hetzelfde peil. Bovendien dekt de 'afgevlakte gezondheidsindex' al lang de werkelijke inflatie niet meer (de dieselprijs zit er bijvoorbeeld niet in). En dan nog zegt de N-VA doodleuk dat ze de index wil afschaffen … .

Onze mensen zijn strijdvaardig! We spraken met maar liefst vijf metallo's - twee secretarissen, twee afgevaardigden en één militant. Ze klinken unaniem: "De loonwet moet herzien worden. Wij krijgen een steeds kleiner deel van de koek. En dat is onrechtvaardig!" Het integrale interview leest u hier.

Busbouwer VDL verkiest België en Nederland boven lageloonlanden: interview

Busfabrikant VDL kiest resoluut voor België en Nederland om haar hybride en elektrische bussen te produceren. In tegenstelling tot de Europese concurrenten heeft ze geen fabrieken in Oost-Europa of Turkije, waar de lonen een stuk lager liggen. Goed nieuws dus voor onze tewerkstelling. En het illustreert dat onze maakindustrie hier nog altijd een mooie toekomst heeft.

Toch zijn er ook enkele belangrijke uitdagingen. De huidige site in Roeselare is verouderd (er komt een nieuwe fabriek een beetje verderop, alleen is nog niet duidelijk wanneer precies), de werkdruk ligt te hoog en er is een groot tekort aan geschikt personeel. We spraken erover met Tom Debaere (hoofdafgevaardigde op VDL) en Yves Allewaert (de bevoegde vakbondssecretaris).

Dag Tom en Yves. VDL wil haar productie in Vlaanderen en Nederland houden. Ze is de enige Europese busbouwer die geen fabrieken heeft in Oost-Europa, de Balkan of Turkije. Dat is uiteraard goed nieuws voor onze tewerkstelling.

Tom: Inderdaad! De directie van VDL wil het werk in de Benelux houden. Dat was altijd de visie van Wim van der Leegte, de oprichter van het bedrijf. Ondertussen hebben zijn zoon en dochter de groep overgenomen en zij hebben dezelfde visie. Ze zijn ervan overtuigd dat de toekomst van elektrische bussen in Europa hier ligt, bij ons. In België en Nederland is dat sterk aan het opkomen. Ook in de Scandinavische landen, in Frankrijk en in Duitsland zet men sterk in op elektrisch openbaar vervoer. Het is dus goed om hier te zijn, dicht bij de afzetmarkt.  

Yves: Dat is een positief verhaal. Wij juichen het toe dat VDL hier blijft en de productie niet wil verhuizen naar landen waar de lonen lager liggen, zoals China of Oost-Europa. Maar ik wil wel meteen nuanceren, want er vallen ook minder goede dingen te zeggen over VDL.

Zoals?

Yves: De werkdruk ligt vandaag heel hoog. Er wordt soms op een zeer chaotische en inefficiënte manier gewerkt. Er is ook veel te weinig ruimte in het bedrijf. De gevolgen zijn er ook naar: hoge absentiecijfers, veel burn-out’s en allerlei werkdruk-gerelateerde spanningen. Als vakbond werken we al heel lang aan deze problemen, alleen dringt het soms nog te weinig door bij de directie.

Tom: We hebben vandaag een heel sterk product. Ons orderboek zit vol tot begin 2020 en de bestellingen blijven komen. Maar de manier waarop we vandaag produceren roept inderdaad wel vraagtekens op. De werkdruk is hoog, de site is verouderd en we doen zeer veel overuren. We vinden ook te weinig nieuw personeel. Op lange termijn is dat niet houdbaar.

De krapte op de arbeidsmarkt speelt jullie parten?

Tom: Vandaag werken er vooral lassers en mecaniciens in onze fabriek. Maar we hebben een grote nood aan elektriciens. Dat zijn profielen die we zeer moeilijk vinden. Hetgeen wij hier doen, leren leerlingen trouwens ook niet op school. Er is nood aan interne opleiding om te leren hoe je werkt aan hybride en elektrische bussen. Wie hier aan de slag gaat, kan dus niet onmiddellijk meedraaien. Daar is tijd voor nodig.

Yves: Die krapte op de arbeidsmarkt speelt niet alleen bij VDL. Andere industriële sectoren worden er ook mee geconfronteerd. VDL probeert om Noord-Franse werknemers aan te trekken, maar dat is niet evident. Denk maar aan de taalproblematiek – met onder meer gevolgen voor de veiligheid – of aan de moeilijke mobiliteit.

Om aan een deel van deze problemen tegemoet te komen, komt er een nieuwe fabriek in Roeselare. De bouwgrond is alvast gekocht.

Tom: We hebben deze nieuwe fabriek hard nodig. Er zal sterk gefocust worden op automatisering, waardoor de werkdruk kan aangepakt worden. Ook het tekort aan personeel kan er voor een stuk door worden opgevangen. Maar het is niet duidelijk wanneer die nieuwe fabriek er komt. Het is nog afwachten.

Yves: De nieuwe fabriek zou inderdaad enkele belangrijke problemen kunnen oplossen. Ik hoop dat ze er snel komt. Wat VDL hier doet is een mooi project. Ze kiest voor lokale verankering en voor duurzaam openbaar vervoer. Alleen zijn er nog kinderziektes. Op VDL worden hoogtechnologische producten gemaakt in omstandigheden die doen denken aan de jaren zeventig of tachtig. En daardoor wordt een stuk van de meerwaarde tenietgedaan.

Opleiding kan ons redden

Wij hebben skills! De OESO publiceerde onlangs een lijvig rapport over 'opleiding, competenties en vaardigheden' in Vlaanderen. Daaruit blijkt dat wij op diverse vlakken sterk presteren. Zowel jongeren als volwassenen beschikken over hoge competentieniveaus en onze innovatieve economie stimuleert het inzetten van moderne vaardigheden op de werkplek. We scoren ook goed in het oplossen van technologische problemen.

Maar alles kan beter. Om de uitdagingen van de 21e eeuw (digitalisering, robotisering, soft skills, …) op een deftige manier aan te pakken moet veel meer dan vandaag werk gemaakt worden van levenslang leren. Er is ook nog steeds een mismatch op de arbeidsmarkt, met openstaande vacatures en knelpuntberoepen tot gevolg.

In de metaal maken we er alvast werk van. Of het nu gaat om elektriciens, servicetechniekers of lassers: allemaal zijn het knelpuntberoepen en allemaal ondervinden ze de noodzaak aan levenslange bijscholing. Als ABVV-Metaal proberen wij daar voortdurend oplossingen voor te vinden. Denk maar aan onze investeringen in PipeTech, waar pijpfitters worden opgeleid. Of aan de inspanningen om ons opleidingsfonds binnen P.C. 111 te transformeren tot een loopbaanfonds. Ook in de sectoren metaalhandel en elektriciens trachten we knelpuntvacatures in te vullen en opleiding op de agenda te plaatsen. Want zoals ABVV-adviseur Mehdi Koocheki onlangs stelde in De Tijd: opleiding kan ons redden!

Busbouwer VDL verkiest België boven lageloonlanden!

Het verhaal

Het Nederlandse VDL Bus wil ook in de toekomst blijven produceren in België en Nederland. In tegenstelling tot andere Europese busbouwers, laat ze zich niet verleiden tot productie in lageloonlanden. Goed nieuws dus voor onze tewerkstelling. En een duidelijke illustratie – wij zeggen het al jaren – dat onze maakindustrie wel degelijk nog een mooie toekomst heeft.

Veel toegevoegde waarde

Een tijdje terug kon u hier al lezen dat de VDL-fabriek in Roeselare sterk presteert. De keuze om te focussen op hybride en elektrische technologie, bleek een schot in de roos. Vandaag zitten de orderboeken propvol en is er werk bij de vleet. Om de productiviteit verder op te drijven, wordt de oude site in Roeselare binnenkort vervangen door een hypermoderne fabriek. Hoogtechnologische producten met veel toegevoegde waarde – ontwikkeld door goed opgeleid personeel – is the way to go voor onze metaalsector.

De mening van onze mensen

We spraken met Tom Debaere (onze hoofddelegee op VDL) en met Yves Allewaert (vakbondssecretaris). Ze zijn heel tevreden met de strategie van VDL, maar zien tegelijkertijd ook enkele problemen: “VDL kiest voor lokale verankering en voor duurzaam openbaar vervoer. Alleen zijn er nog kinderziektes, waardoor een stuk van de meerwaarde teniet wordt gedaan.” Lees hier hun interview!