Artikels Digimetaal

Een overzicht van onze artikels uit de nieuwsbrief.

 

Neem je loopbaan in eigen handen met ‘My Volta’

Ben je tewerkgesteld in de sector van de elektriciens (PC 149.01)? Dan kreeg je eind vorig jaar een login en paswoord van koepelorganisatie Volta. Daarmee kan je inloggen op ‘My Volta’, een platform waar je alle informatie over sectorrelevante opleidingen en infoavonden terugvindt. Daarnaast kan je er ook je opleidings-CV raadplegen en beheren.

Het digitale opleidings-CV biedt een overzicht van alle opleidingen die je al gevolgd hebt en van alle diploma’s, certificaten en attesten die je al behaald hebt. Het is een ideaal instrument om zicht te krijgen op de competenties en ervaring die je in de loop van de jaren hebt opgebouwd. En om te kijken aan welke bijkomende opleidingen je eventueel nog nood hebt.

Beheer zelf je opleidings-CV. Als arbeider in de elektro-technische sector kan je via ‘My Volta’ je opleidings-CV zelf aanvullen met opleidingen die je gevolgd hebt en certificaten die je behaald hebt. Zeker doen!

ABVV-Metaal steunt de klimaatstaking van 15 maart met stakingsaanzegging

Global Strike for Future! Op 15 maart organiseert Youth for Climate een wereldwijde klimaatstaking. In meer dan 38 landen zal op die dag actie gevoerd worden voor een deftig en rechtvaardig klimaatbeleid. In België roept Anuna De Wever de vakbonden op om die dag massaal te mobiliseren.  

ABVV-Metaal draagt de huidige klimaatacties een warm hart toe. De strijd voor een doortastend klimaatbeleid enerzijds en voor meer sociale rechtvaardigheid anderzijds, gaan hand in hand. Zoals onze voorzitter Georges De Batselier stelt: “Iedereen heeft baat bij een economisch systeem dat de ecologische draagkracht van onze planeet respecteert. Wij denken al jaren na over manieren om onze metaalindustrie circulair en klimaatneutraal te maken. En wij hebben ook al lang concrete voorstellen in die zin geformuleerd. Onze Belgische en Europese industrie kan er – ook inzake tewerkstelling – alleen maar sterker van worden.”

Stakingsaanzegging. ABVV-Metaal dient dan ook een stakingsaanzegging in voor de betoging van 15 maart. Wie die dag wil betogen is dus in orde voor zijn werkgever. Binnen het ABVV hebben zowel de Algemene Centrale, als de voedingscentrale (Horval) en de metaalcentrales (ABVV-Metaal en MWB) een stakingsaanzegging ingediend.

Metaalbedrijf Niko is een ‘fabriek van de toekomst’

‘De directie beseft dat voortdurende innovatie zeer belangrijk is’

Op woensdag 6 februari reikte werkgeversfederatie Agoria voor de vijfde keer de ‘Factory of the Future Awards’ uit. Met deze prijs worden maakbedrijven bekroond die volop de kaart trekken van technische, sociale en ecologische innovatie. Het gaat dus om ondernemingen die een voortrekkersrol spelen in het hele industrie 4.0-verhaal en kunnen dienen als navolgbare inspiratiebron voor andere bedrijven.

Onder de tien nieuwe fabrieken die een award in ontvangst mochten nemen, zijn zes metaalbedrijven: BMTAerospace, RF Technologies, Materialise, ruitenwisserproducent Bosch (Tienen), batterijfabriek Duracell (Aarschot) en lichtsturingsbedrijf Niko (Sint-Niklaas). Zij mogen zich vanaf nu een echte ‘fabriek van de toekomst’ noemen! Omdat we graag wilden weten wat dat nu in de praktijk betekent, gingen we eens luisteren op Niko. We spraken met Ann Verdonck (syndicaal afgevaardigde op het bedrijf) en Frank Van Dorsselaer (de bevoegde vakbondssecretaris).

Dag Ann en Frank. Eerste vraag: is Niko een terechte ‘Fabriek van de Toekomst’?

Frank: Niko is een innovatief en modern bedrijf, dat sterk de kaart trekt van industrie 4.0. Op dat vlak doen ze het zeer goed en verdienen ze die award. Veel bedrijven focussen alleen maar op de loonkosten en investeren te weinig in innovatie. Daardoor verliezen ze terrein op internationaal vlak. Niko doet dat gelukkig niet en beseft dat voortdurende innovatie zeer belangrijk is.

Ann: Het bedrijf is ook fier dat ze die prijs gekregen hebben, want ze zijn daar toch al een aantal jaren mee bezig. In elke afdeling werd de mededeling uitgehangen dat Niko vanaf nu een echte ‘Fabriek van de Toekomst’ is. We hebben trouwens ook allemaal cupcakes gekregen om dat te vieren. Maar oké, op vlak van digitalisering, industrie 4, enzovoort heeft het bedrijf wel degelijk grote inspanningen geleverd.

Naast het technische aspect is ook de zogenaamde innovatieve arbeidsorganisatie belangrijk om een echte Fabriek van de Toekomst te kunnen zijn. Wanneer het daarover gaat, komen we vaak terecht bij zelfsturende teams. Hoe zit dat op Niko?

Ann: Bij ons zijn er zelfsturende teams, nog niet in alle afdelingen maar wel al in de productie en in de montage-afdeling. Ik werk zelf in zo’n team en persoonlijk ben ik daar wel voorstander van. Ik zit in een systeem van co-ouderschap en binnen ons team hebben we kunnen regelen dat ik in ‘de dag’ werk als de kinderen bij mij zijn. Ook mijn collega’s kunnen hun uurrooster meer zelf bepalen. Dat is positief. Maar er zijn ook nadelen. Want als je er al team niet uitgeraakt, zorgt dat voor discussies en frustraties.

Frank: Het is inderdaad makkelijker om rekening te houden met individuele wensen van werknemers. Als team kan je onderling zelf afspraken maken over hoe de doelstellingen behaald zullen worden. Ook het verlof wordt door het team zelf geregeld. Dus als dat goed marcheert kan het bijdragen tot een betere balans tussen werk en privé. Maar je moet wel goed overeenkomen met elkaar, anders kunnen –zoals Ann zegt – conflicten ontstaan.

Zien jullie nog andere aandachtspunten wanneer het gaat over zelfsturende teams?

Frank: Je ziet soms dat er een zekere competitie ontstaat tussen de verschillende teams. En dat is natuurlijk niet gezond. Sommigen mensen kunnen ook minder goed mee in zo’n systeem, waarbij je regelmatig andere opdrachten en taken krijgt. De werkdruk wordt niet door iedereen even goed verteerd. Vooral oudere werknemers hebben het moeilijk. Op Niko werken veel vrouwen en vroeger konden zij al op SWT als ze 55 jaar waren. Maar vandaag is dat geen optie meer.

Is dat herkenbaar, Ann?

Ann: Toch wel. Voor oudere werknemers is het niet altijd gemakkelijk. Er moet bijvoorbeeld veel meer met de computer gewerkt worden en er komt ook een stuk planning en administratie bij kijken. Er wordt wel opleiding gegeven maar dat is zeer miniem. Het zou gerust meer mogen. Er zijn mensen die het leuk vinden om meer verantwoordelijkheid en meer uitdaging te krijgen, maar dat is niet voor iedereen zo. Daarvan moeten we ons bewust blijven. We moeten proberen om de positieve punten te versterken en de negatieve zoveel mogelijk te beperken.

Wordt door de zelfsturende teams ook efficiënter gewerkt?

Frank: Ja, de productiviteit is toegenomen. Dat is uiteraard positief, maar die efficiëntie-winsten zorgen niet voor financiële voordelen voor de werknemers. Op dat vlak blijven wij op onze honger zitten.

Ook ecologie en duurzaamheid zijn belangrijk voor een Fabriek van de toekomst. Hoe gaat Niko daar mee om?

Frank: Ook daar heeft het bedrijf aandacht voor. Ze hebben al jaren zonnepanelen liggen en er is een goed fietsplan. Elektrische fietsen worden financieel gestimuleerd. Maar toch kunnen nog belangrijke stappen gezet worden. Van een volledige vergroening is nog lang geen sprake. Het is wel positief dat ze ermee bezig zijn.

Ann en Frank, heel erg bedankt voor dit gesprek!

Hoe een loonsverhoging een sociaal conflict veroorzaakte op busbouwer Van Hool

Het verhaal. Op busbedrijf Van Hool wordt al meer dan twee weken gestaakt. De reden? De directie gaf een zeer beperkte groep technici een bruto loonsverhoging van 1 euro per uur. Alle andere arbeiders kregen niets en voelden zich benadeeld. Er brak spontaan een staking uit, die nu al zijn derde week ingaat. Diverse afdelingen leggen afwisselend en in een beurtsysteem het werk neer.

Boemerang. Dat de loonsverhoging voor een zeer kleine groep werknemers als een boemerang terug in het gezicht van de directie ontplofte is geen verrassing. De vakbonden op Van Hool proberen al jaren om de koopkracht van alle werknemers te verhogen. Maar telkens kregen ze een nul op het rekest. Lees zeker het interview met David Scheveneels, onze hoofdafgevaardigde op het bedrijf: “Wij worden al jaren met loonmatiging geconfronteerd. Daarbovenop swingen de energieprijzen de pan uit. En als de mensen dan horen dat er vandaag wordt onderhandeld over een loonnorm die nauwelijks één procent bedraagt, dan loopt het potje op den duur over.”

En nu? Het conflict zit muurvast. Er werd een sociaal bemiddelaar aangesteld, maar ook die kan de situatie niet ontmijnen. Het geplande bedrijfsbezoek van koning Filip en koningin Mathilde werd ondertussen uitgesteld. De directie weigert met de vakbonden te spreken en heeft nu zelf een – lachwekkend – voorstel naar de werknemers gelanceerd: ze wil de voorziene loonmarge van 1,1% omzetten in een verhoging van de maaltijd- en ecocheques. De vakbonden daarentegen vragen een bruto-loonsverhoging, een was- en fietsvergoeding en een verdubbeling van de functietoeslag. 

Cupido richt zijn pijlen op een hoger minimumloon

Na de mooie opvolging van de nationale staking op 13 februari, waren ook op Valentijn veel rode jassen te bespeuren in het straatbeeld. De de cupido’s van ABVV-Horval deelden chocoladen hartjes uit om aandacht te vragen voor de ‘Fight for 14’-campagne. De bedoeling is om elke 14e van de maand met een originele actie de eis voor een bruto minimumluurloon van 14 euro (2300 euro bruto per maand) kracht bij te zetten.

‘Fight for 14’ maakt deel uit van de internationale campagne die gestart is als Amerikaanse beweging in de fastfoodsector ‘Fight For $15’. ­Het ABVV ontving vorige week dan ook Nicholas Allen, syndicalist bij de Amerikaanse vakbond SEIU. Hij trok in de Verenigde Staten mee aan de kar van de succesvolle ‘Fight for 15’-campagne.

Het hebben van een job is anno 2019 geen garantie tegen armoede. In vele sectoren schommelt het bruto minimumloon rond de 10 euro (afhankelijk van sector en anciënniteit). Een bruto minimumloon van 14 euro per uur is een vereiste opdat iedereen menswaardig kan leven. Dat is: alle kosten kunnen betalen en zich extraatjes kunnen veroorloven. Mee eens? Teken de petitie van ‘Fight for 14’.

Twee weken sociaal conflict op Van Hool: een verslag van onze hoofdafgevaardigde ter plaatse

“Wij worden al jaren met loonmatiging geconfronteerd. Op den duur loopt het potje over.”

Op busfabrikant Van Hool heerst al twee weken ernstige sociale onrust. En voorlopig is het einde nog niet in zicht. Alles begon met een loonsverhoging voor een zeer beperkte groep technici. Die maatregel vloog als een boemerang terug in het gezicht van de directie. Want de andere werknemers voelden zich benadeeld en begonnen spontaan te protesteren. De vakbonden op Van Hool proberen al jaren om de koopkracht te verhogen voor alle werknemers, onder meer via een aanpassing van de loonclassificatie. Maar telkens botsen ze op een ‘njet’ van de directie. En nu – met de magere loonmarge die op tafel ligt, terwijl het bedrijf zelf sterk presteert – koken de potjes over. “De mensen zijn het kotsbeu”, aldus David Scheveneels, onze hoofddelegee ter plaatse. Hieronder leest u zijn verhaal.

Dag David, kan je eens kort schetsen wat er juist aan de hand is op Van Hool?

David: Begin februari hebben onze collega’s van de dienst Naverkoop spontaan het werk neergelegd. De voorbije maanden waren daar trouwens ook al enkele werkonderbrekingen geweest, want de arbeiders vroegen een loonsverhoging en extra investeringen in de werkplaats. Maar daar is nooit iets van terechtgekomen. Als gevolg van die werkonderbreking beloofde de personeelsdienst om tegen vrijdag 8 februari een oplossing voor te stellen. Die oplossing kwam er in de namiddag en voorzag in een loonsverhoging van één euro per uur voor de technici die werken in de afdeling Naverkoop.

Maar daarmee was het conflict dus niet opgelost?

David: Nee, eigenlijk was dat nog maar het begin van de problemen. Kijk, de technici in de afdeling Naverkoop hebben zeer gegeerde profielen op de arbeidsmarkt. Zij vinden overal werk en vaak ook aan hogere lonen, dus het is niet abnormaal dat zij een loonsverhoging wilden en ook kregen. Maar desondanks begonnen veel arbeiders uit andere afdelingen zich toch vragen te stellen. Zij kregen niets en voelden zich benadeeld. Op maandag 11 februari stonden om acht uur ’s morgens al honderden mensen aan de poort om hun ongenoegen te uiten. Dat was een spontane actie.

De loonsverhoging voor een zeer beperkte groep werknemers is dus als een boemerang terug in het gezicht van de directie gevlogen?

David: Ja, en dat is ook begrijpelijk. Wij vragen al jaren om de loonclassificatie op ons bedrijf aan te passen. Die is vandaag zeer beperkt. Veel mensen die hier beginnen zitten na twee jaar al in de hoogste categorie en hebben dan – op een anciënniteitsvergoeding na – geen zicht meer op loonsverhoging. Maar de directie zei dat ze niets kon doen. Ze vond dat ze al meer dan genoeg inspanningen had geleverd om de koopkracht van de werknemers te verhogen, onder meer via enkele cao 90’s.

Maar die mening delen jullie niet?

David: Nee, wij zijn daar niet mee akkoord. Het is normaal dat de andere werknemers ook iets willen. Iedereen wil zich gewaardeerd voelen in zijn job. Wij worden al jaren met een loonmatiging geconfronteerd en hebben ook een indexsprong moeten slikken. Daarbovenop swingen de energieprijzen de pan uit. En als de mensen dan horen dat er vandaag op nationaal niveau wordt onderhandeld over een loonnorm die nauwelijks één procent bedraagt, dan loopt het potje op den duur over. Eerlijk gezegd: de mensen zijn dat kotsbeu.

En zo is de staking op Van Hool losgebarsten?

David: In het begin was het een spontane staking. Op verschillende plaatsen legden mensen het werk neer. Toen de directie weigerde om met ons aan tafel te gaan zitten is het geëscaleerd. Op woensdag 13 februari was er de grote nationale staking. En op donderdag en vrijdag zijn wij op Van Hool dan blijven doorstaken.

In de week die daarop volgende hebben jullie een andere tactiek toegepast om de directie onder druk te zetten?

David: Omdat de directie geen toegevingen deed en omdat we voelden dat het een uitputtingsslag zou worden, hebben we beslist om een alternerend stakingsplan op te stellen. Dat komt erop neer dat er elke werkdag gestaakt wordt door acht van de veertig afdelingen op ons bedrijf. Dus elke dag van de week liggen een aantal afdelingen stil. Een arbeider hoeft dus maar één dag in de week te staken. Op die manier kunnen we het langer volhouden en is er ook veel minder loonverlies voor de mensen die opkomen voor hun rechten. Tegelijkertijd blijft de impact groot want gans het productieproces is ontregeld. Een journalist die ons kwam interviewen omschreef onze manier van werken treffend als een ‘salami-staking’.

Ondertussen zitten de onderhandelingen muurvast en is er een sociale bemiddelaar aangesteld. Wat zijn jullie concrete eisen naar de directie toe?

David: Onze eisen zijn duidelijk. Wij vragen een recurrente verhoging van de koopkracht. Daar moet voor ons zeker een stuk bruto-loonsverhoging in zitten. Maar de directie wou op niets toegeven. En de sfeer wordt alsmaar grimmiger. Tot onze spijt hebben wij moeten constateren dat de directie nu zelf een voorstel gelanceerd heeft naar de werknemers. Ze stelt voor om de loonmarge van 1,1 % om te zetten in hogere maaltijd- en ecocheques. Maar voor ons is dat onvoldoende. Wij willen een bruto-loonsverhoging. Daarnaast blijven we ook vragen naar een was- en fietsvergoeding en een verdubbeling van de functietoeslag.

Wordt het actieplan nog steeds goed opgevolgd?

David: Ja, het aantal stakers ligt iets lager dan bij het begin. Maar dat is logisch, want we zijn al meer dan twee weken bezig. De mensen hebben loonverlies. Alles bij elkaar wordt het actieplan nog steeds goed opgevolgd. Ik wil onze collega’s dan ook heel erg bedanken voor alle steun die wij krijgen, want het zijn moeilijke tijden op Van Hool.

Bedankt voor dit gesprek David. En veel succes met jullie acties voor meer koopkracht. Hopelijk komt er snel iets uit de bus.

Ook Duitse en Nederlandse metaalbonden in de bres voor meer rechtvaardigheid!

Na een maandenlange strijd werd op vrijdag 1 februari een nieuwe cao afgesloten in de Nederlandse metaalsector. Deze cao – van toepassing op 150.000 werknemers – kwam er niet zonder slag of stoot. Er waren vele maanden van acties, stakingen en onderhandelingen voor nodig. Onder meer op DAF, VDL en Scania werd het werk meerdere keren stilgelegd.  

Maar het resultaat mag gezien worden! Alle werknemers krijgen een loonsverhoging van 3,5 procent, met daarbovenop nog twee bruto-loonsverhogingen (58 euro en 116 euro). De laagste inkomens gaan er dus het sterkst op vooruit. Oudere werknemers kunnen ook minder gaan werken, met beperkt loonverlies en met volledige pensioenopbouw. Hier lees je alle details van het akkoord.

Waarschuwingsacties in Duitsland. Na het vastlopen van de loononderhandelingen heeft IG Metall dan weer prikacties aangekondigd in de staalindustrie van Noordrijn-Westfalen. De metaalvakbond gaat er voor een loonsverhoging van zes procent. Daarbovenop heeft ze ook nog een vakantiebonus van 1800 euro in haar eisenbundel staan, die desgewenst kan omgezet worden in meer vrije dagen. Op 18 februari start de volgende onderhandelingsronde. To be continued … .

Onze metaalindustrie telt drie nieuwe ‘fabrieken van de toekomst’

Voortrekkers inzake industrie 4.0! Op woensdag 6 februari reikte werkgeversfederatie Agoria voor de vijfde keer de ‘Factory of the Future Awards’ uit. Met deze prijs worden maakbedrijven bekroond die volop de kaart trekken van technologische, sociale en ecologische innovatie. Het gaat met andere woorden om bedrijven die een voortrekkersrol spelen in het hele industrie 4.0-verhaal.

Tien nieuwe bedrijven mochten deze prestigieuze titel in ontvangst nemen. Onder de nieuwkomers zitten opnieuw enkele metaalbedrijven: batterijproducent Duracell, ruitenwisserfabriek Bosch en lichtsturingsbedrijf Niko. Het totale aantal ‘fabrieken van de toekomst’ in Vlaanderen komt daarmee op dertig. De voorbije vijf jaar investeerden zij 850 miljoen euro in digitalisering, robotisering en automatisering. En tegelijkertijd is de tewerkstelling er met 15 procent gestegen!

Op de werkvloer. Omdat we graag wilden weten wat het in de praktijk betekent om een ‘fabriek van de toekomst’ te zijn, gingen we eens luisteren op Niko. We spraken met onze afgevaardigde Ann Verdonck en de bevoegde secretaris Frank Van Dorsselaer: “Veel bedrijven focussen alleen maar op de loonkosten en investeren te weinig in innovatie. Niko doet dat gelukkig niet en beseft dat voortdurende innovatie zeer belangrijk is.” Het volledige interview leest u hier!

De staking van 13/2 was een groot succes. Bedankt aan alle metallo’s!

Afgelopen woensdag hebben wij ons massaal laten horen. Van Ieper tot Sint-Truiden en van Hoboken tot Tienen: overal stonden metallo’s aan de poort. Wij deden de ronde van Vlaanderen en spraken met tientallen militanten en afgevaardigden. In alle gesprekken die we hadden was er één constante die telkens terug kwam: een loonstijging van 0,8 procent is simpelweg te weinig. Ons uitgebreid stakingsverslag – met foto’s – vindt u hier.

De impact van de actie was groot. Want ook al doet VOKA momenteel heel erg haar best om het aantal actievoerders te minimaliseren, het is een feit dat in de meeste bedrijven met meer dan 50 werknemers werd gestaakt. Bovendien lagen ook onze drie zeehavens en de nationale luchthaven plat. Dat de actiebereidheid in de kleine KMO’s een heel stuk lager ligt, komt heus niet omdat de werknemers daar zo tevreden zijn met hun koopkracht.

Staken is een middel en geen doel op zich. Laat dit duidelijk zijn: wij staken niet voor ons plezier. Maar soms – als elk overleg onmogelijk wordt gemaakt – is het de enige optie die ons nog rest. Zoals onze voorzitter Georges De Batselier het verwoordt: “We hebben er altijd alles aan gedaan om tot een oplossing te komen. Maar een staking bleek noodzakelijk om tot een écht constructief gesprek te komen en om een IPA mét inhoud te onderhandelen.” Lees zeker het volledige ‘stakingsinterview’ met onze voorzitter.

Hoe moet het nu verder? De boodschap van onze mensen was alvast oorverdovend. Nu is het wachten op concrete resultaten. Het spreekt voor zich dat we het hier van dichtbij opvolgen. Nauwelijks enkele uren na de staking verscheen dit artikel in De Tijd, waaruit blijkt dat een hogere loonmarge toch mogelijk is: “Vrijdag – vandaag dus – zal het Planbureau geactualiseerde cijfers publiceren, die mogelijks kunnen leiden naar een herberekening van de loonnorm.” Vreemd hé, zo enkele uren na een staking, waarvan sommigen graag zeggen dat die toch geen effect hebben.