Artikels Digimetaal

Een overzicht van onze artikels uit de nieuwsbrief.

 

Overwinning voor de bagagisten van Aviapartner

Bij Aviapartner hebben de werknemers zes dagen op rij gestaakt. Zolang heeft het geduurd vooraleer er een akkoord kon bereikt worden tussen vakbonden en directie.

De staking kwam niet uit de lucht vallen. De werknemers waren in januari 2018 al eens in staking gegaan. De staking eindigde met een reeks van beloftes gemaakt door de directie. Op verzoek van BTB – ABVV was een sociaal bemiddelaar van de Federale Overheidsdienst Werk, Arbeid en Sociaal Overleg de voorbije maanden aanwezig op 6 verzoeningsvergaderingen. Alleen werd er sedert dien op geen enkel niveau vooruitgang geboekt. Integendeel in plaats van oplossingen te bieden, creëerde Aviapartner alleen maar extra problemen.

En dan was de maat vol voor de werknemers. Zes dagen legden ze het werk neer. Zonder pikket en toch ging niemand binnen. Sandra Langenus (BTB): “We betreuren dat het zo lang duurde eer de directie met positieve voorstellen over de brug kwam. Deze staking had zelfs vermeden kunnen worden indien het management geluisterd had naar de noodkreten van het personeel. Uiteindelijk moest de grote baas Clive Hopkins orde op zaken stellen langs werkgeverszijde om uit de impasse te geraken.”

Het akkoord voorziet een verhoging van het aantal contracten, de centrale eis tijdens deze staking. Er komen ploegen van 5 personen om de vliegtuigen te laden en te lossen en interimarabeiders krijgen een Aviapartner-contract. Er komen ook premies voor het personeel onder andere onder de vorm van een cao 90. Daarnaast wordt de personeelsdienst versterkt, zodat de lonen van het personeel eindelijk correct uitbetaald kunnen worden, en zullen leden van de raad van bestuur toezien op de uitvoering van het akkoord.

Solidariteit zorgt er voor dat ook wilde bazen aan het kortste eind trekken.

Ecopolis: vakbonden samen voor een rechtvaardige transitie

Ecopolis?

Ecopolis dé ontmoetingsplek voor wie begaan is met een duurzame toekomst. Beziel(en)de boeken, documentaires en dialogen tussen schrijvers, wetenschappers en denkers uit het middenveld over ecologie, economie en samenleving staan centraal. Ecopolis gaat door op 25 november in het Kaaitheater in Brussel.

Met de vakbonden

Het klimaatvraagstuk wordt ook steeds belangrijker voor de vakbond, zowel in het sociaal overleg als in de interne werking. ABVV-Metaal heeft in haar congressen en publicaties al veel aandacht besteed aan het streven naar een rechtvaardige transitie en de noodzaak aan een circulaire economie. Op Ecopolis zitten dit jaar zitten de vakbonden dan ook mee aan tafel.

Just transition in actie

Om 13u30 discussiëren de vakbonden over een rechtvaardige transitie. Voor ons doet Wim Careel (adviseur ABVV Metaal) dat. Hij schetst de transitieuitdagingen van de metaalsector en koppelt die aan de visie en werking van Vlaams ABVV en ABVV metaal, die hier enkele opmerkelijke stappen hebben genomen.

Meer info

Dankzij ABVV BTB krijgen Bulgaarse chauffeurs gelijk loon voor gelijk werk

In juni 2015 diende de BTB-ABVV klacht in tegen RMT in Tessenderlo. Via zijn Bulgaarse dochterfirma Rematra werden Bulgaarse chauffeurs in België tewerkgesteld, maar niet aan Belgische loon- en arbeidsvoorwaarden. Bijna 3,5 jaar later deed de Arbeidsrechtbank van Hasselt uitspraak: BTB wordt volledig in het gelijk gesteld. De Bulgaarse chauffeurs hebben recht op het verschil met het Belgische loon. De totale eis bedraagt 236.000 euro, plus intresten en kosten. Niet alleen wordt een belangrijk precedent geschapen in de strijd tegen sociale dumping, het toont volgens Voorzitter Frank Moreels ook aan dat “Internationale solidariteit loont”.

De Grote ABVV Metaal enquête in de sector van de elektriciens

Ortwin Magnus: “De sector staat vandaag onder hoogspanning. Er is een explosieve cocktail van veel werk, weinig uitvoerders, veel innovatie en steeds veeleisender en moeilijker bereikbare klanten. En dat zet heel veel druk op onze leden.”

Daarom hebben wij vorige week al onze leden uit de elektro-technische sector (PC 149.01) via mail een vragenlijst opgestuurd. Met deze bevraging willen we – ter voorbereiding van de sectorale onderhandelingen – nog beter weten wat er leeft bij onze mensen. De sector is immers bij uitstek een echte KMO-sector, met zeer veel kleine bedrijven zonder syndicale vertegenwoordiging. ABVV Metaal wil er ook voor hen zijn, vandaar onze enquête.

Bent u arbeider in de elektro-technische sector en lid van ABVV Metaal, maar heeft u de enquête niet ontvangen? Stuur dan een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.. En wil u meer weten over de uitdagingen waar onze elektriciens mee kampen? Lees dan zeker dit artikel, waarin onze afgevaardigden de problemen op scherp stellen! Of check de blog van Ann De Ridder

Picanol is de officiële ambassadeur van de maatwerkbedrijven

Het verhaal

Picanol werkt al vele jaren samen met diverse maatwerkbedrijven zoals Westlandia en Mariasteen. De Ieperse producent van weefmachines mag zich daarom een jaar lang de officiële ambassadeur van de maatwerkbedrijven noemen.

Wist je dat …

Er een sterke band bestaat tussen de maatwerkbedrijven en de West-Vlaamse metaalindustrie? In het zuiden van West-Vlaanderen vallen de maatwerkbedrijven onder de bevoegdheid van ABVV Metaal. Het zijn immers vooral de grote metaalbedrijven in de regio –Sadef, Vandewiele, Picanol en Galloo – die er een beroep op doen.

Kansen voor doelgroepen! Maar veel meer dan louter liefdadigheid.

De maatwerkbedrijven bieden werk aan mensen die (nog) niet terechtkunnen in het reguliere arbeidscircuit. Maar dat wil niet zeggen dat er niet moet gewerkt worden. “Werken in een maatwerkbedrijf is geen bezigheidstherapie meer. Vandaag moet het renderen.” Dat zegt Mario Bogaert, hoofdafgevaardigde op Westlandia. Samen met Mercedes Debels (hoofddelegee op Picanol) en vakbondssecretaris Véronique Rogiers, spraken we over het ambassadeurschap van Picanol.

Over mobiliteit, opleiding en werkbaar werk in de sector van de elektriciens

“Ik ken veel collega’s die lang op de baan zitten. Soms kloppen ze werkdagen van dertien uur en dat gedurende maanden aan een stuk.”

De wereld van de elektriciens is in volle verandering. Net zoals in onze klassieke industriële sectoren is er sprake van een verregaande digitale transformatie. Technologische innovaties volgen elkaar in snel tempo op. Denk bijvoorbeeld maar aan gebouwenautomatisatie of aan laadinfrastructuur voor elektrische wagens. Kortom, industrie 4.0 is ook hier een realiteit. 

Tegelijkertijd kampt de sector met enkele belangrijke uitdagingen. ABVV Metaal heeft daarom een elektronische enquête gelanceerd naar al haar leden die werkzaam zijn in de sector van de elektriciens (PC 149.01). Met deze bevraging willen we – ter voorbereiding van de sectorale onderhandelingen – kort op de bal spelen en nog beter weten wat er leeft bij onze mensen. De sector is immers bij uitstek een echte KMO-sector, met zeer veel kleine bedrijven zonder syndicale vertegenwoordiging.

Wij trokken alvast de baan op en vroegen aan vier mensen die het kunnen weten om de uitdagingen op scherp te stellen: David Vermaelen (afgevaardigde op ESAS Telecom), Frederique Baele (afgevaardigde op ATS), Frank Dams (vakbondssecretaris in Antwerpen) en Ortwin Magnus (ondervoorzitter ABVV Metaal). Hun relaas leest u hier.

De elektro-technische sector: de uitdagingen samengevat

Alvorens in te zoomen op de concrete situatie in de bedrijven, vragen we aan Ortwin Magnus om de algemene uitdagingen samen te vatten. Ortwin is niet alleen ondervoorzitter van ABVV Metaal, hij is ook onze politiek verantwoordelijke voor de sector en heeft dus een goed zicht op de actuele situatie. Hij steekt meteen van wal: “de sector staat vandaag onder hoogspanning. Bijna alle functies zijn vandaag knelpuntberoepen. Van residentieel en industrieel installateur via podiumtechnicus tot veiligheidstechnicus. De 28.000 arbeiders en 5.100 werkgevers met personeel zijn héél dringend op zoek naar geschoolde collega's. De actieve arbeiders worden nu chronisch overbevraagd en degenen die veel op de baan zijn op weg naar klanten of werven, staan meer en meer stil in de files. Er is een explosieve cocktail van veel werk, weinig uitvoerders, veel innovatie en steeds veeleisender en moeilijker bereikbare klanten. En dat zet heel veel druk op onze leden.”

Deze uitdagingen zijn dus niet min. En voor onze mensen die elke dag met hun twee benen in dat werkveld staan zijn de problemen zeer herkenbaar. Vooral de mobiliteitsproblematiek, werkbaar werk en de nood aan voortdurende opleiding zijn prangende kwesties.

De mobiliteitsproblematiek

David Vermaelen, hoofdafgevaardigde op ESAS Telecom omschrijft de situatie als volgt: “Wij werken van thuis uit en vaak wordt in de planning gekeken naar mensen die in de regio wonen. Zij moeten dan maar twintig minuten rijden naar een klant. Maar dat is niet altijd zo. Ik ken veel collega’s die lang op de baan zitten. Soms kloppen ze dan werkdagen van twaalf, dertien uur en dat gedurende maanden aan een stuk. Dat zorgt voor problemen inzake de afstemming tussen werk en privé.”

Voor de uren dat elektriciens onderweg zijn met de wagen, krijgen zij slechts een kilometervergoeding. Maar door de steeds langere files en de langere reistijden valt deze vergoeding zeer beperkt uit. Nog steeds David: “Er zijn mensen die maar twintig kilometer moeten rijden, maar ze moeten wel dwars door Brussel. De afstand is dus beperkt maar door de files duurt het wel heel lang vooraleer ze op hun bestemming aankomen. En een kilometervergoeding houdt daar geen rekening mee, die kijkt enkel naar de afgelegde afstand.”  

Ook voor Frederique Baele, onze afgevaardigde op ATS in Merelbeke, is deze problematiek actueel. In die mate zelfs dat ze er twee jaar geleden een bedrijfs-cao rond hebben gesloten: “In die cao staat dat van zodra we langer dan twee uur onderweg zijn, de tijd die daar nog bijkomt beschouwd wordt als werktijd. Dat bedrag komt dan bovenop onze kilometervergoeding.” Op ATS kunnen werknemers trouwens ook vroeger vertrekken om de files voor te zijn, en dus ook vroeger stoppen. En alhoewel dat een belangrijke stap in de goede richting is, zijn de problemen nog niet volledig van de baan: “Voor de mensen die dicht bij huis werken biedt deze regeling niet echt een oplossing. Mensen die in het centrum van Gent werken moeten bijvoorbeeld maar tien kilometer rijden. Maar die zijn soms ook een uur onderweg hé. Zij krijgen daar geen compensatie voor.”

Frank Dams – vakbondssecretaris in Antwerpen kan alleen maar beamen: “Mobiliteit is een probleem, zeker in Antwerpen. Veel werknemers zitten twee tot drie uur per dag op de baan en ze moeten dan nog acht uur werken. Dat zijn lange werkdagen.” En hij voegt er nog aan toe: “zelfs de regelgeving die vandaag bestaat wordt niet altijd correct toegepast, waardoor werknemers soms niet de vergoedingen krijgen waar ze recht op hebben.” Frank stelt ook vast dat de Track & Trace systemen in de wagens soms gebruikt worden om mensen te volgen en te controleren. Ook dat is een bron van stress.

Nood aan een proactief opleidingsbeleid

In een snel evoluerende sector zijn opleiding en levenslang leren uiteraard cruciaal. Enkel zo verwerven werknemers (en bedrijven) de competenties die ze broodnodig hebben. En ook hier is nog werk aan de winkel. Frederique legt uit: “Op ATS is er een grote nood aan geschoold personeel. Wij werven vooral schoolverlaters aan. Dat is positief maar zij hebben nog heel veel opleiding nodig om te kunnen meedraaien. En dat is niet altijd makkelijk te regelen.” Frederique erkent dat het bedrijf veel inspanningen levert, maar het is niet altijd genoeg. Er moet veel meer proactief op de bal worden gespeeld: “Ons bedrijf biedt maar een specifieke opleiding aan als het écht noodzakelijk is. Een goed voorbeeld zijn de laadpalen. Pas als we dergelijke opdrachten binnenhalen, wordt daar opleiding rond voorzien, maar dat zou dan eigenlijk al moeten gebeurd zijn.”

Ook op ESAS Telecom wordt te weinig geanticipeerd op toekomstige ontwikkelingen, vindt David: “Er is te weinig visie op lange termijn. Enkel wanneer het op een bepaald moment noodzakelijk is, wordt de opleiding voorzien. Wij hebben op ESAS trouwens een eigen opleidingscentrum. Iedereen kan zich inschrijven voor een opleiding. Maar die opleidingen moeten wel altijd goedgekeurd worden van hogerhand en dat gebeurt niet altijd. Soms blijven mensen maar wachten op een opleiding die uiteindelijk nooit komt, ook al is er een duidelijke nood.” Bovendien merkt David op dat het bedrijfsoverleg rond opleiding voor verbetering vatbaar is: “Het opleidingsplan wordt altijd veel te laat besproken op de ondernemingsraad. Er is dus weinig ruimte voor een goed voorbereid en stevig onderbouwd overleg.”

Frank Dams is genuanceerd wanneer het over opleiding gaat: “Veel grote bedrijven in de sector hebben inderdaad een eigen opleidingscentra. Daar wordt vrij veel geïnvesteerd in opleiding. Maar tegelijkertijd zijn er ook veel ondernemingen – vooral de werfbedrijven – die enkel het strik noodzakelijke voorzien, zoals VCA bijvoorbeeld. Daar is nog werk aan de winkel.” En een gebrekkig overleg rond opleiding is iets wat ook Frank kan bevestigen: “Ik stel regelmatig vast dat het sociaal overleg niet gerespecteerd wordt wanneer het gaat over het bespreken van opleidingsplannen. Wij hebben dan ook al meermaals de uitbetaling van subsidies vanwege Volta – ons sectorale opleidingsfonds – tijdelijk moeten blokkeren.”

Werkbaar werk

Werkbaar werk is essentieel. En onder andere de mobiliteitsproblematiek maakt duidelijk dat hier nog belangrijke stappen kunnen gezet worden. Zoals Frank het samenvat: “Net zoals in veel andere sectoren is werkbaar werk een grote uitdaging. De mobiliteitskwestie maakt al duidelijk dat er soms heel lange werkdagen zijn. Dat komt de evenwichtige balans tussen werk en privé niet ten goede. Bij de werfbedrijven stel ik vast dat er nog heel veel werk aan de winkel is. Bij de grote telecombedrijven is de situatie beter. Maar al bij al wordt daar op bedrijfsniveau ook veel te weinig over gesproken.”

David haalt nog een paar andere elementen aan: “Er is een zeer gebrekkige communicatie vanuit de werkgever over contracten met klanten. Worden de bestaande contracten verlengd? Komen er nieuwe contracten? Die onduidelijkheid zorgt voor onzekerheid en stress bij de mensen. Inzake de werk-privé balans zijn er ook soms problemen omdat er maar moeilijk kan verschoven worden met uurroosters. Er zijn bijvoorbeeld collega’s die gescheiden zijn om de week de kinderen hebben. Maar daar wordt geen rekening mee gehouden.”

Op ATS zit het dan weer vrij goed wat werkbaar werk betreft. In de woorden van Frederique: “Wij hebben begin dit jaar een enquête gedaan en de resultaten waren goed. Tien procent heeft het lastig maar de meerderheid voelt zich geapprecieerd in zijn job. Dat is positief nieuws. Al besef ik uiteraard dat er veel verschillen zijn tussen bedrijven onderling. En ongetwijfeld ook tussen bedrijven mét of zonder een vakbondsvertegenwoordiging.”

"ABVV Metaal is er voor elke elektricien!"

Een doordachte aanpak van de mobiliteitskwestie en een sterk opleidingsbeleid zijn belangrijke pijlers van werkbaar werk. De mobiliteitsproblemen wegen immers op een evenwichtige balans tussen werk en privé. Bovendien veroorzaken ze stress en een toename van de werkdruk. Een proactief opleidingsbeleid laat werknemers dan weer toe om beter om te gaan met de vele en snelle technologische ontwikkelingen in plaats van er louter een speelbal van te zijn.

Dit zijn dan ook de zaken waarop wij als ABVV Metaal sterk wil inzetten. En niet alleen in bedrijven waar wij vertegenwoordigd zijn, maar voor de ganse sector. Zoals Ortwin stelt: “Slechts 150 bedrijven hebben meer dan 50 werknemers in dienst, dat is de grens om op ondernemingsvlak gestructureerd sociaal overleg te organiseren. Sterker nog, 80% van de werkgevers heeft minder dan 10 werknemers in dienst. Duidelijker kan het belang van het sectoraal overleg niet aangetoond worden. De solidariteit tussen de werknemers van de grotere en de kleine bedrijven is essentieel voor de toekomst van de sector. Het werkbaarder maken van het werk om de arbeiders gezond en wel in de sector te houden en om nieuwe collega's en jongeren aan te sporen om elektrotechnieker te worden is de enige oplossing.” 

Vandaar ook onze elektronische enquête, waarmee we zoveel mogelijk leden willen bereiken. Nog steeds volgens Ortwin: “Syndicaal werk is meer dan ooit innovatie-gedreven om gedragen resultaten neer te zetten. En innoveren, dat is durven, proberen, soms falen, opnieuw zoeken en slagen. Vandaar dat wij nieuwe wegen zoeken om in contact te komen met alle arbeiders, ook diegene die in de KMO's werken. Wij willen heel duidelijk het signaal geven dat we er zijn voor iedereen en graag luisteren naar wat er leeft om dan samen én in overleg naar oplossingen te zoeken.”

Onze delegees over werken in en met maatwerkbedrijven

“De tijd dat werken in een maatwerkbedrijf bezigheidstherapie was is allang voorbij. Vandaag moet het renderen.”

Weefmachineproducent Picanol mag zich een jaar lang ambassadeur van de maatwerkbedrijven noemen. Ze dankt deze titel aan haar langdurige samenwerking met sociale-economiebedrijven zoals Westlandia en Mariasteen. Maatwerkondernemingen – vooral gekend als beschutte werkplaatsen – verschaffen werk aan mensen die moeilijk aan de bak komen in het reguliere arbeidscircuit en vervullen dus een belangrijke maatschappelijke functie. Omdat we hier graag meer over wilden weten, gingen we eens polsen bij Mercedes Debels (hoofdafgevaardigde op Picanol), Mario Bogaert (hoofddelegee op Westlandia) en Véronique Rogiers (vakbondssecretaris in West-Vlaanderen).

Goeiemiddag iedereen, Picanol is ambassadeur van de maatwerkbedrijven. Wat vinden jullie daarvan?

Mercedes: Wij zijn daar blij mee. Picanol creëert werk voor mensen die niet terecht kunnen op de reguliere arbeidsmarkt. Het is positief dat deze mensen kansen krijgen. Een tijdje terug zijn hier trouwens enkele werknemers van Westlandia komen werken, in de afdeling waar de kaders voor de weefgetouwen gemaakt worden. Wat me toen opviel is dat deze mensen nood hebben aan een duidelijke structuur. Zo werkten ze uitsluitend in de dagploeg en waren de pauzes strikt getimed. Er was ook altijd een begeleider van Westlandia aanwezig.

Véronique: Ook ik vind het een positief verhaal, want je creëert kansen voor mensen die anders moeilijk aan de bak komen. Heel veel metaalbedrijven doen een beroep op maatwerkbedrijven. Soms zijn er zelfs enclaves van die bedrijven in onze bedrijven. Op Picanol is dat een tijdje het geval geweest, maar op ons aandringen is dat stopgezet omdat men het vast personeel uit die afdeling op economische werkloosheid plaatste. Gezonde evenwichten vinden tussen de Picanol-werknemers en de werknemers van de maatwerkbedrijven, is niet evident.

In Zuidwest-Vlaanderen is het trouwens ABVV Metaal die de maatwerkbedrijven opvolgt. Terwijl dat in de rest van het land niet het geval is.

Véronique: Inderdaad, dat is historisch zo gegroeid. Die West-Vlaamse maatwerkbedrijven – zoals Westlandia, Waak en Mariasteen – werken vooral voor grote metaalbedrijven. Niet alleen voor Picanol maar ook voor Sadef, Vandewiele, Galloo, enzovoort. Wij hebben daar meer dan duizend leden. In de rest van het land vallen die bedrijven onder de Algemene Centrale.

Mario, welke dingen doet Westlandia precies voor Picanol?

Mario: Wij doen vooral de mechanische voormontages en de bedrading van de elektrische stuurkasten die in de weefmachines zitten. Hier werken achthonderd mensen en het werk voor Picanol is onze belangrijkste activiteit. Maar daarnaast werken wij ook nog voor bedrijven uit de voedingssector, zoals Jules Destrooper en Libeer.

En hoe zou je het werk op je bedrijf omschrijven? Is het zwaar werk of valt het wel mee?

Mario: Op zich valt het werk wel mee, maar voor de doelgroepen ligt de werkdruk vrij hoog. De tijd dat werken in een maatwerkbedrijf bezigheidstherapie was, is allang voorbij. Vandaag moet het renderen.

Meestal worden ook de meer eenvoudige en lichtere taken uitbesteed aan maatwerkbedrijven. Ik neem aan dat dit op Picanol ook het geval is?

Mercedes: Ja en dat zorgt soms wel voor problemen. Als vakbond leveren wij veel inspanningen om het werk werkbaarder te maken, onder meer door gebruik te maken van het werkgelegenheidsplan voor oudere werknemers (cao 104). Maar het lichter en aangepast werk is vandaag volledig uitbesteed aan Westlandia. Op Picanol hebben wij redelijk wat mensen met medische problemen en daar vinden we zeer moeilijk nog een gepaste job voor. Maar nog eens: wij vinden het belangrijk dat werknemers van maatwerkbedrijven ook kansen krijgen.

Véronique: De zoektocht naar lichter en aangepast werk wordt in onze bedrijven inderdaad moeilijker. We mogen ook niet vergeten dat werknemers in maatwerkbedrijven aan veel lagere lonen werken dan de werknemers in de metaalsector. Het gemiddelde loon schommelt rond 9,5 euro per uur. Hoe meer Picanol kan uitbesteden aan maatwerkbedrijven, hoe beter voor het bedrijf natuurlijk. Het is geen liefdadigheid.

Leeft dat verschil in loon bij de mensen van Westlandia, Mario?

Mario: Over de verloning krijgen wij af en toe wel klachten, ja. Wij werken weliswaar vooral voor de metaalsector maar we hebben niet dezelfde voorwaarden. Het minimumloon is een heel stuk lager is dan het sectorale minimumloon in de metaalindustrie. Dat is niet evident. En wat het verdwijnen van het lichter, aangepast werk betreft: eigenlijk zitten wij met een gelijkaardig probleem. Want ook bij ons worden sommige eenvoudige activiteiten uitbesteed, bijvoorbeeld aan gevangenissen. En daar werken ze voor maar één euro per uur!

Een warme week ter nagedachtenis van Nyah

Op 12 februari 2018 stond plots de wereld stil voor onze kameraad Tim D’heedene. Zijn dochtertje Nyah liet het leven door een fatale epileptische aanval, zo danig fel is dat ze tot een hartstilstand kan lijden. Epilepsiepatiënten hebben 1 kans op 10.000 om zo’n aanval te krijgen.

Wat het is om je kind te verliezen kan een buitenstaander zich niet inbeelden. Tim vond toch de moed om verder te gaan en engageerde zich om een grote benefietactie op touw te zetten voor “steunpunt kinderepilepsie”. De benefietreeks start op 1 december met metalfestival ‘Horns for Charity’ in De Verlichte Geest in Roeselare. Op 7 december komt Willem Vermandere optreden in de kerk van Lichtervelde en op 11 december is er een comedy-avond met onder andere Jens Dendoncker en Thomas Smith in cinema De Keizer in Lichtervelde. Alle info en tickets vind je op de Facebook-pagina.

Zowel Tim als zijn vader werken op SADEF. De militanten van SADEF van beide vakbonden kozen voor hun deelname aan de warmste week dan ook voor ‘steunpunt kinderepilepsie’. Wie rechtstreeks wil steunen kan dat via rekeningnummer BE88 5230 8094 3141.

Wie meer wil weten leest de blog van Peter Hessens, hoofdafgevaardige ABVV-Metaal Voestalpine Sadef.

Ford in Europa: onduidelijkheid troef

In een vorige CONNECT hadden we he over de toekomst van Ford in Europa. Kranten schreven dat Ford overwoog om definitief weg te trekken uit het oude continent. Volgens Rohnny Champagne, provinciaal voorzitter ABVV-Metaal Limburg, ging het om meer dan enkel geruchten. Maar, zo stelde hij toen, we wachten best eerst de Europese Ondernemingsraad van 9 en 10 oktober af. Op die EOR zijn we niet veel wijzer geworden, aldus Rohnny. De directie geeft nog steeds geen concrete informatie. De signalen blijven wel zeer ongunstig: Ford Europa moet winst maken in 2019 en geen enkele vestiging krijgt de garantie dat ze gespaard zal blijven van een herstructurering.