Artikels Digimetaal

Een overzicht van onze artikels uit de nieuwsbrief.

 

Busfabrikant VDL kiest resoluut voor België en Nederland om haar hybride en elektrische bussen te produceren. In tegenstelling tot de Europese concurrenten heeft ze geen fabrieken in Oost-Europa of Turkije, waar de lonen een stuk lager liggen. Goed nieuws dus voor onze tewerkstelling. En het illustreert dat onze maakindustrie hier nog altijd een mooie toekomst heeft.

Toch zijn er ook enkele belangrijke uitdagingen. De huidige site in Roeselare is verouderd (er komt een nieuwe fabriek een beetje verderop, alleen is nog niet duidelijk wanneer precies), de werkdruk ligt te hoog en er is een groot tekort aan geschikt personeel. We spraken erover met Tom Debaere (hoofdafgevaardigde op VDL) en Yves Allewaert (de bevoegde vakbondssecretaris).

Dag Tom en Yves. VDL wil haar productie in Vlaanderen en Nederland houden. Ze is de enige Europese busbouwer die geen fabrieken heeft in Oost-Europa, de Balkan of Turkije. Dat is uiteraard goed nieuws voor onze tewerkstelling.

Tom: Inderdaad! De directie van VDL wil het werk in de Benelux houden. Dat was altijd de visie van Wim van der Leegte, de oprichter van het bedrijf. Ondertussen hebben zijn zoon en dochter de groep overgenomen en zij hebben dezelfde visie. Ze zijn ervan overtuigd dat de toekomst van elektrische bussen in Europa hier ligt, bij ons. In België en Nederland is dat sterk aan het opkomen. Ook in de Scandinavische landen, in Frankrijk en in Duitsland zet men sterk in op elektrisch openbaar vervoer. Het is dus goed om hier te zijn, dicht bij de afzetmarkt.  

Yves: Dat is een positief verhaal. Wij juichen het toe dat VDL hier blijft en de productie niet wil verhuizen naar landen waar de lonen lager liggen, zoals China of Oost-Europa. Maar ik wil wel meteen nuanceren, want er vallen ook minder goede dingen te zeggen over VDL.

Zoals?

Yves: De werkdruk ligt vandaag heel hoog. Er wordt soms op een zeer chaotische en inefficiënte manier gewerkt. Er is ook veel te weinig ruimte in het bedrijf. De gevolgen zijn er ook naar: hoge absentiecijfers, veel burn-out’s en allerlei werkdruk-gerelateerde spanningen. Als vakbond werken we al heel lang aan deze problemen, alleen dringt het soms nog te weinig door bij de directie.

Tom: We hebben vandaag een heel sterk product. Ons orderboek zit vol tot begin 2020 en de bestellingen blijven komen. Maar de manier waarop we vandaag produceren roept inderdaad wel vraagtekens op. De werkdruk is hoog, de site is verouderd en we doen zeer veel overuren. We vinden ook te weinig nieuw personeel. Op lange termijn is dat niet houdbaar.

De krapte op de arbeidsmarkt speelt jullie parten?

Tom: Vandaag werken er vooral lassers en mecaniciens in onze fabriek. Maar we hebben een grote nood aan elektriciens. Dat zijn profielen die we zeer moeilijk vinden. Hetgeen wij hier doen, leren leerlingen trouwens ook niet op school. Er is nood aan interne opleiding om te leren hoe je werkt aan hybride en elektrische bussen. Wie hier aan de slag gaat, kan dus niet onmiddellijk meedraaien. Daar is tijd voor nodig.

Yves: Die krapte op de arbeidsmarkt speelt niet alleen bij VDL. Andere industriële sectoren worden er ook mee geconfronteerd. VDL probeert om Noord-Franse werknemers aan te trekken, maar dat is niet evident. Denk maar aan de taalproblematiek – met onder meer gevolgen voor de veiligheid – of aan de moeilijke mobiliteit.

Om aan een deel van deze problemen tegemoet te komen, komt er een nieuwe fabriek in Roeselare. De bouwgrond is alvast gekocht.

Tom: We hebben deze nieuwe fabriek hard nodig. Er zal sterk gefocust worden op automatisering, waardoor de werkdruk kan aangepakt worden. Ook het tekort aan personeel kan er voor een stuk door worden opgevangen. Maar het is niet duidelijk wanneer die nieuwe fabriek er komt. Het is nog afwachten.

Yves: De nieuwe fabriek zou inderdaad enkele belangrijke problemen kunnen oplossen. Ik hoop dat ze er snel komt. Wat VDL hier doet is een mooi project. Ze kiest voor lokale verankering en voor duurzaam openbaar vervoer. Alleen zijn er nog kinderziektes. Op VDL worden hoogtechnologische producten gemaakt in omstandigheden die doen denken aan de jaren zeventig of tachtig. En daardoor wordt een stuk van de meerwaarde tenietgedaan.