In gesprek met Georges De Batselier.

Of was het de kunst van het wenselijke? Wat is belangrijker: iets nastreven waarvan je weet dat het mogelijk is om te bereiken, of iets nastreven waarvan je weet dat je het echt wil bereiken. En kan iets wenselijks dan niet haalbaar zijn? Hoever kan je gaan in het behalen van je doel, en wanneer ga je te ver? Lijken deze vragen allemaal ver weg? Niet echt. Het is weer die tijd van het jaar: eisenbundels, met of zonder regering.

Met of zonder regering. Als vakbond hebben we de rechtse regering van bij het begin gezien als een politiek vehikel dat ons mensbeeld in de weg stond. Onze visie op de maatschappij. Een maatschappij waar mensen niet voor zichzelf leven, maar samen met de anderen. En vanuit die visie bouwen we onze eisen op. De Centrale Raad van het Bedrijfsleven had al klaar moeten zijn met haar rapport rond de loonmarge, en dan hadden we als vakbond al kunnen onderhandelen over een interprofessioneel akkoord. Een akkoord dat niet alleen gaat over onze sectoren, onze bedrijven, maar over alles wat de beroepen en mensen verbindt: over de sociale zekerheid, onze pensioenen, onze klemtonen in de organisatie van de arbeidsvoorwaarden. En die eisen zijn niet ver weg, en al helemaal niet vaag. Een bruto minimumuurloon van 14 euro is heel concreet. Dat is wat er nodig is om jongeren niet in de afgrond van de armoede te laten lopen, voldoende te kunnen afdragen aan de solidariteit, een menswaardig bestaan te kunnen uitbouwen voor iedereen. Kom dan niet af met een negatieve loonmarge door overdreven en fictieve correcties.

We horen echt veel te vaak vertellen dat de taks-shift die er aankomt de nettolonen gaat verhogen. Deze blijde boodschap gaat echter totaal voorbij aan het verhaal van stijgende en onzekere energieprijzen, van geplafonneerde rechten bij ziekte of minimumrechten in de pensioensector, van het verhogen van drempels bij landingsbanen, van het uitblijven van een akkoord rond zware beroepen, of zelfs van treinen en bussen die niet op tijd kunnen rijden. Het Planbureau gebruikt niet zomaar de term ‘zorgwekkend’ als het gaat over een stijging in schuldenlasten. Een looneis van 14 euro is dan ook maar een deel van een groter geheel, waarbij kwaliteit van het leven alsmaar belangrijker wordt.

Met of zonder regering, of regering met andere personen, met minder kleuren. De situatie blijft zorgwekkend. De sociale achteruitgang is nog niet gekenterd. En toch is het haalbaar om dat te doen, en wenselijk. Beide samen. En wij geloven dat het mogelijk is om dit te eisen, om die eisen om te zetten in praktische afspraken. Om het sociaal overleg weer sociaal te maken, zodat levenslang leren weer boeiend wordt, werk weer eerbaar en werkbaar, pensioen opnieuw haalbaar en de samenleving opnieuw een vorm van samen leven. Want samen staan we sterker.

Georges De Batselier

Voorzitter ABVV-Metaal