de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met... Georges De Batselier

Het winteruur is ingegaan, en het lijkt wel alsof er plots een ander seizoen is ingetreden. Een kouder en natter seizoen met, helaas, opnieuw een sociale actualiteit waarvan je kan zeggen dat de gevoelstemperatuur nu al op het vriespunt zit. Het aantal stakingen in verschillende bedrijven zijn niet op één hand te tellen. Stakingen die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben: andere sectoren, activiteiten, regio’s. Of toch? Minimaal kan je zeggen dat de druk op werknemers op heel veel plaatsen niet alleen chronisch is, maar tegelijk een bovengrens heeft overschreden. En de regering, zij kijkt er naar en doet er een schep bovenop.

Neem het voorbeeld van onze pensioenminister. Minister Bacquelaine. Bovenop de discussie rond het al dan niet langer moeten werken (langer dus!) zag hij in de besprekingen rond de erkenning van de zware beroepen de perfecte uitweg om aan te tonen dat heel wat werknemers toch nog voor hun 67ste vervroegd met pensioen zouden kunnen gaan. Goed wetende dat er over de definiëring van het begrip ”zwaar beroep” nog niet eens een begin van oplossing was besproken.

Enkele maanden geleden kwam hetzelfde thema in de media aangaande de zware beroepen in de openbare sectoren. Op het eerste zicht exact dezelfde discussie, maar inhoudelijk zijn er grotere verschillen dan een eerste lezing zou kunnen duidelijk maken. De zwaarte van het werk zou geëvalueerd moeten worden op basis van 4 criteria (arbeidsorganisatie, fysieke belasting, mentale en emotionele belasting, verhoogde veiligheidsrisico’s) en bij een erkenning van één of meer van deze criteria zou een werknemer op een eerdere en redelijke leeftijd kunnen genieten van een waardig pensioen. Wat er al lang dreigde aan te komen is vorige week ook gebeurd: het overleg hierover is bevroren, beëindigd, begraven. Ondanks onze oproepen om te zoeken naar een rechtvaardige en evenwichtige oplossingen blijven werkgevers en regeringen zich scharen achter een puur budgetgerichte benadering van het beheer van de eindeloopbanen (zelfs tegen het advies in van de Raad van State). Niet alleen een zonde, een gemiste kans, maar een maatschappelijke blunder.

Tegelijk, en helemaal op dezelfde golflengte, gebeuren er brutale en heel plotse ingrepen in de stelsels van de landingsbanen. Landingsbanen die bij uitstek het middel zijn om werk ook werkbaar te houden. Om zorg op te nemen voor kleinkinderen of ouders. Verhogen van de leeftijd omwille van een kille en simplistische logica van de regering om 180 miljoen euro te besparen in de sociale zekerheid. Terwijl wij vinden dat o.a. een landingsbaan je net in staat moet stellen om van de dagelijkse werkdruk weg te geraken, om maatschappelijke keuzes te maken die er voor zorgen dat de maatschappij niet kil en individualistisch wordt. Om, laten we ineens maar duidelijk zijn, heel wat van de lopende stakingsacties wellicht te kunnen vermijden. Wij zien een oorzakelijk verband.
Je kan niet aan de ene kant werkbaar werk staan prediken en in de praktijk precies het omgekeerde doen door werknemers die mogelijkheden af te nemen die er op gericht zijn om een eindeloopbaan haalbaar te maken.

Waar is het gezamenlijke belang die compromissen nodig maakt? Door de dalende temperatuur lijkt het wel alsof ook het gezonde verstand ondergesneeuwd gaat worden. En dan zitten we sociaal helemaal onder nul.

Georges De Batselier
Voorzitter