de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met... Georges De Batselier

Verandering begint in steden en gemeentes, zo schreven we voor de verkiezingen. Helaas. De politieke verandering die we graag gezien hadden en die zo broodnodig was en is, is er bij de verkiezingen van vorig weekend globaal gezien niet gekomen. Integendeel.

Natuurlijk zijn er uitzonderingen en lichtpunten. Er zijn 308 verschillende gemeenten die niet allemaal dezelfde resultaten geven. Alleen blijven politici het moeilijk hebben om te erkennen dat het resultaat over gemeentegrenzen heen niet goed was. En zo krijg je 308 politieke analyses die de radio, tv en andere media passeren. Wij hebben er slechts één: de som van de progressieve partijen in Vlaanderen is niet positief én Vlaanderen kleurt alweer wat donkerder.

De zittende rechtse coalitie heeft weliswaar geen of nog slechts een zeer nipte meerderheid (vooral door verlies van NV-A), maar is ook niet afgestraft. Rechts-conservatief gaat er in Vlaanderen zelfs op vooruit. De N-VA doet dit globaal gezien niet, maar behoudt het aanzien door sterke lokale scores middels sterke media-figuren. Cijfermatig wordt de niet-voor arbeiders partij bovendien aangevuld met extreemrechts die vrijwel overal weer beter scoort dan voorheen (met soms ronduit beangstigende resulaten zoal sbv. in Ninove). Als de provincieraadverkiezingen regionale verkiezingen waren geweest dan haalt NVA en Vlaams Belang meer dan veertig procent.

Ondanks het duidelijk aantoonbare asociale beleid van de regeringen, hebben de verkiezingen alvast lokaal niet gezorgd voor de nodige verlinksing. De sp-a doet het niet goed. Natuurlijk zijn er uitzonderingen. Bredene bijvoorbeeld. En dat Leuven een sp-a burgemeester uit allochtone origine kan aanreiken is anderzijds een hoopvol element. Maar de socres, ook in heel wat traditionele bastions, waren bedroevend. Ook al blijft men hier en daar (al dan niet in kartel) nog de grootste. Groen vult een deel van het progressieve verlies in, maar zorgt – in effectieve mandaten – eerder voor een groene rimpel dan een heuse golf. PVDA breekt door in een aantal gemeenteraden, maar vertaald naar het niveau Vlaanderen zit er nog altijd geen zetel in. De conclusie is dan ook hard. Wie de progressieve stemmen optelt kan enkel concluderen dat links grotendeels de stemmen onderling herverdeeld heeft, maar er geen bijgewonnen heeft. De inzet, een vooruitgang van conservatief-rechts tegenhouden, is niet gelukt. Links-progressief kan onvoldoend wegen.


In Wallonië en in Brussel, want ook daar waren er verkiezingen, is er een totaal ander beeld zichtbaar. MR verliest in Wallonië en Brussel en PS houdt stand (Brussel) of gaat achteruit (Wallonië maar blijft overtuigend de grootste) En Ecolo en PTB (de eerste veel, de tweede iets minder) gaan duidelijk vooruit waardoor je onmiskenbaar kan spreken van een netto verlinksing. Los van hoe dat zich zal vertalen in coalities, is dit ontegensprekelijk het tegenovergestelde verhaal van Vlaanderen. 

We hebben de afgelopen maanden herhaaldelijk de vinger op heel wat wonden gelegd. Acute wonden die veroorzaakt werden door plotse ingrepen, en chronische wonden die veroorzaakt werden door stap-per-stap aantasten van verworven rechten. Wij hebben dat gedaan, het ABVV heeft dat gedaan, de vakbonden hebben dat gedaan. Het resultaat is er niet naar. In die zin zijn ook wij er (nog) niet in geslaagd om conservatief-rechts tegen te houden. Het is misschien een bittere vaststelling, maar we moeten ze wel maken als we nog iets willen veranderen tegen mei 2019.

De komende dagen zal het stof neder dalen en zullen verfijndere analyses kunnen gemaakt worden. Als de kranten gelijk hebben dat vooral sterke figuren het verschil maken, dan zullen we daar iets anders tegenover moeten stellen. Want als de verkiezingen iets aangetoond hebben, dan wel dat een uitzondering daargelaten, we deze sterke figuren ontberen. En tegen mei 2019 ook niet zullen klaarstomen. Wat we wel hebben is de kracht van onze overtuiging en de sterkte van het militantisme. Voor ons is de marathon nog niet gelopen, en is de jus nog niet uit de benen. We maken van de marathon een ploegsport omdat je enkel samen sterk bent. We hebben nog tot mei volgend jaar om dat te bewijzen.

Georges De Batselier
Voorzitter