de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met... Georges De Batselier.

Clichés zijn nooit ver weg. En in een periode van een welverdiende vakantie durven die nog al eens de kop op steken. Vaak bij gebrek aan ander nieuws, soms toch ook naar aanleiding van iets wat echt belangrijk is. Misschien wordt dat belangrijke ook wel weggestopt in de vermeende luwte van zomerwarmte.

Voor elk wat wils

Neem nu de ‘arbeidsdeal’. Het akkoord binnen de regering, tegelijk afgesloten met een akkoord rond de begroting in de week van de nationale feestdag, rond de hervorming van de werkloosheidsuitkeringen en een kleine 30 maatregelen om knelpuntvacatures in te vullen en zoveel mogelijk mensen te activeren voor de arbeidsmarkt. Dat is alvast wat de inleiding van deze deal ons belooft. In de praktijk is het een zoveelste compromis tussen de regeringspartijen met voor elk van hen wat wils: hervorming werkloosheid en werk als stokpaardje van de N-VA, een nieuwe telecomspeler voor Open VLD en een zoveelste (voorlopige?) regeling voor Arco voor CD&V. Een zoveelste keer ook dat beslissingen meerderheid tegen minderheid worden opgedrongen.

Sociale partners buitenspel 

Naar manier van werken lijkt het alsof je er weinig tegen in hoeft te brengen: dit is de toch de toepassing van de parlementaire democratie waarbij de meerderheid beslist? Loopt het niet altijd zo? Is dat niet het respect dat we dienen op te brengen voor de werking van onze staat?

Het probleem echter dat zich al enkele jaren voordoet, is dat het respect onvoldoende wederzijds is. De deals die worden afgesloten houden geen rekening met de keuzes van het middenveld, van sociale organisaties en de reeds lang bestaande structuren van overleg op niveau van de sectoren en bedrijven. Onze lijst met opmerkingen over de deal – en zegt het woord deal al niet genoeg over de teneur van het overleg? – is langer dan de tekst zelf.

Maar erger nog, het pakket aan maatregelen wordt ook amper besproken met de partners die het sociaal overleg van alle dag uitmaken. In hoeverre kan outplacement een oplossing bieden voor een integratie op de arbeidsmarkt na ontslag om medische redenen en wie zal dat betalen? In het buitenland werd al bewezen dat gemeenschapsdiensten voor werklozen de reguliere jobs voor kortgeschoolden verdringt... Tegelijk langer aan het werk maar de leeftijd voor tijdskrediet eindeloopbaan optrekken van 55 naar 60 jaar. Zachte landingsbanen invoeren zonder evenwaardige tegemoetkoming; en zo verder, en zo voort.

De ketting kan enkel trekken wat de zwakste schakel aankan. Dat cliché wordt hier toegepast. De regering rekent zich niet alleen rijk met een onzeker begrotingsakkoord, ze duwt mensen opnieuw richting armoede. De minister van Werk mag dan nog in de kranten zeggen dat hij met de hervorming van de werkloosheidsuitkering mensen aanmoedigt om werk te vinden, sta ons ons democratisch recht toe om te zeggen dat wij het hiermee niet eens zijn. ABVV-Metaal was en blijft van mening dat alles wat werk en arbeidsorganisatie betreft in hoofdzaak met de sociale partners dient afgelijnd te worden, en dat het ons doel is om niet alleen zoveel mogelijk mensen aan het werk te houden, ze dit werk ook menselijk moeten kunnen vervullen, een hele carrière lang. Dat we akkoorden maken, geen deals. Dat een ketting heel blijft, en niet breekt bij de zwakste schakel.

Georges De Batselier
Voorzitter