de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

In gesprek met ... Voorzitter Herwig Jorissen.

‘Deze harde werker verdient vakantie’ staat er op onze traditionele vakantie-affiche. En eenieder vult deze vakantie in zoals hij/zij dat het liefste doet. Aan een strand, thuis of van het ene festival naar het andere.

Alleen is het misschien goed om er even aan te herinneren dat niet alle harde werkers dat kunnen: kiezen welke vakantie ze willen. Uit cijfers van de Algemene Directie Statistiek van de FOD Economie blijkt dat maar liefst één op de vier Belgen zich geen week vakantie buitenshuis kan veroorloven. Omdat een onverwachte uitgave van 1.100 euro een onoverkomelijk knelpunt is voor 26 % van de bevolking. 13 % slaagt er niet in om regelmatige vrijetijdsactiviteiten te betalen. 12 % kan het zich niet permitteren om wekelijks een klein bedrag aan zichzelf uit te geven om bijv. naar de kapper gaan en 12 % heeft onvoldoende middelen om minstens één keer per maand met vrienden of familie uit eten te gaan of iets te gaan drinken. Om even cynisch te zijn: een mens zou van minder burn-out krijgen.

Deze harde werkers verdienen daarom meer dan vakantie. Ze verdienen respect. Ze verdienen dat ze niet in het gezicht uitgelachen worden. En dat gebeurt elke dag.

Dat gebeurt wanneer de sectorale loononderhandelingen bijna voorbij zijn (na twee jaar loonstop en binnen een kleine wettelijke loonmarge van 1,1 %) een minister De Croo een voorstel op tafel legt om de werknemers in de winst te laten delen, want de werkgevers staan te trappelen om dat te doen. Fiscaal vriendelijk natuurlijk. Geldt dan ineens de loonhandicap met de buurlanden niet meer? Of verdienen enkel werknemers in de sterkste bedrijven een loonopslag? Is de ongelijkheid misschien nog niet groot genoeg? Verdienen niet alle harde werkers een goed loon annex vakantie misschien?

Dat gebeurt als de gezinnen een volgens het Grondwettelijk Hof illegale Turteltaks moeten betalen (bovenop een hoe dan ook oplopende energiefactuur: sedert 2015 van gemiddeld 615 euro naar meer dan 1000 euro en dat vermindert niet). Iets waar de Raad van State de regering voor gewaarschuwd had van in het begin. Het geld werd gecasht, illegaal verklaard, maar... kan niet teruggevorderd worden. Gegeven is gegeven. Een beetje alsof de dief het gestolen geld mag houden.

Dat gebeurt als een regering bewust het begrotingstekort onderschat (8 miljard zegt het Planbureau en de Europese Commissie, 4 zegt de regering) en de inkomsten van de tax-shift overschat. Om als de tijd daar is, de facturen door te schuiven naar de mensen. Rechtstreeks via oplopende facturen of onrechtstreeks door middel van besparingen in de sociale zekerheid. Dan moet je niet verwonderd zijn dat Belgen het vaakst een doktersbezoek uitstellen wegens financiële redenen. Een realiteit al voor meer dan één op vijf Belgen met een laag inkomen.

Dat gebeurt als een regering multinationals ondertussen op hun wenken bedient, zodat ze met ons geld aan de haal te kunnen gaan. België weigert om een van de meest gebruikte constructies die multinationals hanteren om winsten door de schuiven aan te pakken. De Panama-papers zijn allang vergeten. En minister Van Overtveldt kan misschien slecht tellen, maar hij kan verdomd goed lobbyen voor de rijke bovenlaag.

Dus ja, als de harde werkers iets verdienen, dan is het wel vakantie. En hen eraan herinneren dat ze die betaalde vakantie te danken hebben aan de vakbonden.

Herwig Jorissen
Voorzitter