de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

In gesprek met... Voorzitter Herwig Jorissen

Het was 27 februari twintig jaar geleden dat, bijgestaan door verschillende lijfwachten, Renault-topman Louis Schweitzer tijdens een persconferentie in het Brusselse Hilton Hotel aankondigde dat Renault Vilvoorde definitief zou dichtgaan op 31 juli. Op hetzelfde moment werd ook de ondernemingsraad ingelicht. 3100 mensen verloren hun job.

Die dag veranderde er iets fundamenteels. Natuurlijk hadden we al heel wat bedrijfssluitingen meegemaakt, sectoren die langzaam verdwenen (scheepsbouw en -herstelling), Philips dat in België langzaam het licht aan het uitdoen was… Toch deed de brutaliteit waarmee een productiebedrijf, dat binnen de groep tot de absolute top behoorde, van de ene op de andere dag dichtging, het besef ontstaan dat niet alleen Renault Vilvoorde, maar heel onze industrie vanaf dat moment kwetsbaar was.

Elders op onze website vinden jullie het verhaal van Karel Gacoms, provinciaal verantwoordelijke ABVV-Metaal Vlaams Brabant, en Raymond Smulders, onze hoofddelegee bij Renault Vilvoorde. Op maandag 27 februari organiseerde ABVV-Metaal Vlaams-Brabant een herdenkingsdag voor eenieder die 20 jaar geleden mee actie voerde. Aan het acht meter hoge kunstwerk 'De Vuist' van de beeldhouwer Rik Poot, dat zich bevindt op de rotonde aan de Woluwelaan en de Luchthavenlaan, hebben we de strijd van de werknemers van Renault Vilvoorde herdacht.

De strijdbaarheid van onze militanten is twintig jaar later gebleven. Maar ook de kwetsbaarheid van onze industrie. Natuurlijk zijn er dingen veranderd. Door het brutale optreden van de Renault-directie werd de ‘wet-Renault’ in het leven geroepen: een procedure van informatie en consultatie opgelegd in het geval van collectieve afdankingen. Eerst moet de ondernemingsraad op de hoogte worden gebracht van de intentie tot collectieve afdanking. Pas na een consultatie- en onderhandelingsfase met de vakbonden kan de beslissing definitief worden. De praktijk leerde dat ook de wet-Renault fundamenteel weinig veranderde. Als de directie naar de ondernemingsraad komt met een collectief ontslag of een intentie tot sluiting, dan is de beslissing eigenlijk al genomen. Hoe goedbedoeld ook, de procedure-Renault komt dikwijls te laat. 

Het is ook het verhaal van onze maakindustrie. We hollen achter de feiten aan. Ja, we zijn een kmo-land, maar bijna 70 procent van alle jobs in de industrie zitten wel bij multinationals. En als we kijken naar alle sectoren, met inbegrip van de diensten, zorgen multinationals voor 40 procent van alle jobs in Vlaanderen. Natuurlijk zijn (loon-, energie- en andere) kosten een belangrijke afweging voor multinationals. Maar als het enkel een kosten-, en zeker een loonkosten-, verhaal wordt, dan hebben we de wedstrijd al verloren. 

Dus moeten we stoppen met achter de feiten aan te hollen. We moeten zorgen voor het behoud van onze huidige tewerkstelling in de industrie en daar spelen kosten en fiscaliteit hun rol. En dat weten we als vakbond ook maar al te goed (vergeet niet: wij werken in die fabrieken). Maar we moeten vooral ook zorgen voor de toekomstige tewerkstelling en Industrie 4.0. Als we die omslag naar een  duurzame, energievriendelijke en sociale industrie missen, dan lopen we de toekomst mis. Daar hebben we patroons voor nodig die verder kijken dan de volgende aandeelhoudersvergadering en politici die een (industrieel) beleid durven uit te tekenen dat verder reikt dat de volgende verkiezing in hun kieskring. Laat dat de les van Renault (en Opel en Ford en…) zijn: onze industrie is de beste tewerkstellingscel, maar je moet er proactief voor zorgen.

Herwig Jorissen
Voorzitter