de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met ... Voorzitter Herwig Jorissen.

Eind vorig jaar kondigde Bombardier aan dat in Europa 7500 arbeidsplaatsen zouden verdwijnen. Eerst leek het alsof Brugge deze keer de dans zou ontspringen. Men haalde begin 2016 nog een order van de NMBS binnen om minstens 445 M7-dubbeldekrijtuigen te maken. Dat zou werkzekerheid bieden voor 250 arbeiders tot 2021. Alleen de werknemers waren er – toen al - niet gerust in. Vlak na de aankondiging  besliste de Vlaamse regering om 146 nieuwe trams voor de Vlaamse vervoersmaatschappij De Lijn niet toe te wijzen aan Bombardier maar aan de Spaanse concurrent CAF. Toen schreven we: “We moeten een einde maken aan de sociale en ecologische dumping, waardoor Bombardier Brugge niet kan concurreren met het Spaanse CAF en productie en jobs dreigt kwijt te spelen.”


Op 31 januari kwam, op vraag van de vakbonden, CEO Philippe Craust uitleg geven in Brugge. Brugge, zo bleek, zou in de toekomst worden aangestuurd vanuit Frankrijk. De kader- en ondersteunende diensten zouden verdwijnen. De las- en schilderactiviteiten worden stopgezet en gaan naar de vestiging in Tsjechië. Enkel assemblage, testen en leveren blijven over. Bruut en koud samengevat: één op twee jobs zouden verdwijnen

De werknemers van Bombardier leven al jaren met werkonzekerheid (hoe zit het met nieuwe orders? hoe zit het met mijn job?). Ze werden de afgelopen jaren regelmatig geconfronteerd met reorganisaties en met dito torenhoge economische werkloosheid. Voor wie eraan mocht twijfelen. Dat vreet aan mensen, dat maakt ze letterlijk ziek.

De werknemers van Bombardier willen niet meemaken wat de werknemers van Renault, Opel en Ford hebben meegemaakt. De beste van de klas (van de groep) zijn en toch moeten constateren dat net zij de dupe worden. Dat was ook de noodkreet van onze delegaties bij busbouwers Van Hool en VDL. De ergste concurrentie is altijd de interne concurrentie. Dan krijg je het niet meer uitgelegd waarom je wel mag leveren in de rest van de wereld, maar niet goed genoeg bent om een order van de eigen overheid binnen te halen. Ik weet het, we leven in een Europese vrije markt met wetgeving rond Europese aanbestedingen. Alleen moeten we vaststellen in Duitsland of Frankrijk grote contracten (voor treinstellen, trams, metro’s, ...) steevast aan ‘lokale’ bedrijven worden toegekend. Alles is een kwestie van het lastenboek dat wordt opgesteld.

De volgende cruciale data zijn de Europese ondernemingsraad van 28 februari en de speciale ondernemingsraad van 3 maart. Een signaal van de Vlaamse overheid in verband met de order van De Lijn is meer dan de welkom, is van levensbelang. Al de rest is medeplichtigheid aan een moord met voorbedachten rade. Want sommige bedrijven sluiten niet van de ene op de andere dag. Sommige worden langzaam gewurgd. Eerst zijn ze geen ‘lead’-plant meer, dan trekken de ingenieurs weg, dan (een deel van) de orders en dan ben je ineens niet meer rendabel.

En de harde les die we ondertussen geleerd hebben: een arbeidsplaats die verdwijnt, is voor altijd weg, een bedrijf dat gaat, komt nooit meer terug. De werknemers van Bombardier (en zovele anderen) zijn er niet gerust in.

Herwig Jorissen
Voorzitter