de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met ... Voorzitter Herwig Jorissen.

Op 29 september betoogt het gemeenschappelijk vakbondsfront tegen twee jaar asociale politiek van Michel I. Het lijstje sociale maatregelen oogt indrukwekkender met de dag: einde van de 38-urenweek, lagere uitkeringen, de indexsprong, langer werken en lagere pensioenen, hogere BTW, hogere facturen, hyperflexibiliteit,... en ga zo maar door. Twee jaar Michel I en er valt inderdaad niets te vieren.


En het najaar dreigt even kil te worden:

- Er is de fiscale hervorming (de tweede kans op een taxshift). Maar opnieuw is het duidelijk dat dat alweer om meer van hetzelfde gaat: cadeaus voor de
grote vermogens op kap van de gezinnen, de alleenstaanden en de zelfstandigen;

- Er zijn de maatregelen in het pensioendossier en de discussies over belastend werk in het Nationaal Pensioencomité. Ook hier wil de regering aan een omgekeerde herverdeling doen: de besparingen op de minimumpensioenen wil men gebruiken om de hogere pensioenen op te trekken. Allemaal onder het motto ‘wie onderaan staat valt niet diep’;

- Het begrotingswerk trekt zich stilaan op gang. Ook al hebben de regeringspartijen de dure eed van een begrotingsevenwicht tegen 2018 in stilte laten vallen, tenminste ‘als er voldoende structurele maatregelen genomen worden’. Boer pas dus op je kippen want het enige structurele dat de regering-Michel de afgelopen twee jaar gedaan heeft is de werknemers, de gezinnen, de vrouwen, de alleenstaanden aanpakken.

- En dan zijn er ook nog de verdere besprekingen rond de wet-Peeters en de hervorming van de Loonwet van ‘96. En natuurlijk zijn er in het najaar ook nog de belangrijke onderhandelingen voor een interprofessioneel akkoord. Moeten we het nog eens herhalen: onderhandelingen gepatroneerd door een regering
die van ‘schijnoverleg’ haar tweede natuur gemaakt heeft.

En op de achtergrond worden niet alleen de sociale, maar ook de democratische verworvenheden onderuit gehaald, in vraag gesteld of regelrecht bedreigd. En we zijn nog niet eens halfweg.

Er valt dus niets te vieren en in een gemeenschappelijk vakbondsfront zullen we dat op 29 september luid en duidelijk laten horen. Maar er valt dus wel iets te
verdedigen. Daarin moeten we onze verantwoordelijkheid opnemen, (vooral) ook aan de onderhandelingstafel. Al is dat misschien de moeilijkste plaats in deze tijden.

Dat kan alleen door op een consequente wijze krachtsverhoudingen op te bouwen. Door te zorgen voor een groot draagvlak bij de bevolking en dus samen met de andere vakbonden. Een andere weg is er niet. Bij het begin van het nieuwe sociale jaar is dat de lijn die ABVV-Metaal zal aanhouden. Want we hebben nog te veel te verliezen (onze welvaart, onze verworvenheden, onze bedrijven, onze jobs) en dat kunnen en mogen we niet laten gebeuren.

Herwig Jorissen
Voorzitter