de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In gesprek met ... Voorzitter Herwig Jorissen.

Een goede honderdduizend mensen kwamen op 7 oktober op straat. Op één jaar tijd organiseerde het gemeenschappelijk vakbondsfront aldus de twee grootste betogingen van de afgelopen decennia. Maar de asociale regering-Michel kijkt, letterlijk en figuurlijk, de andere kant op. Ze volhardt gewoon in de boosheid. De vakbonden werden niet, zoals dat traditioneel gebeurt, ontvangen na de betoging. Maar een paar dagen later werd wel een akkoord bereikt omtrent de begroting en de taxshift die uitblonk in meer van hetzelfde: haal het geld waar je het, het gemakkelijkst kunt halen. Bij de gezinnen, bij de uitkeringsgerechtigden, bij de werkenden, bij de modale man en vrouw.

Voor de façade wordt gezwaaid met honderd euro per maand extra die sommige (in ieder geval geen gezinnen) ooit in de loop van de legislatuur zullen krijgen. Ergens tegen 2019. Ook werd er gezwaaid met jobs: jobs, jobs, jobs, tot wel vijftigduizend extra jobs. De lastenverlaging bedraagt voor het volgend jaar alvast 1 miljard euro en loopt tegen 2020 op tot 2,5 miljard.

Voor sommigen zijn de voordelen iets beter en concreter berekend dan voor de rest. VBO en Unizo konden dan ook met hun blijdschap geen blijf. Ze maken zich sterk dat de extra jobs er zullen komen, maar voegen er stilletjes wel aan toe dat “economie geen exacte wetenschap is” (Pieter Timmermans - VBO). Neen, dat hebben de werknemers maar al te goed gemerkt.

Natuurlijk heeft niemand er iets op tegen dat er iets gedaan wordt aan de loonkost (op voorwaarde dat het niet ten koste gaat van de betaalbaarheid van ons sociaal bestel) of voor de mindergeschoolde arbeiders in arbeidsintensieve sectoren (sectoren die bovendien het meest blootstaan aan internationale concurrentie). Alleen zijn er de laatste tien jaar bijna honderdduizend jobs verdwenen in de industrie. En zeker niet alleen omwille van de loonkost én voor de grote sluitingen zelfs allesbehalve omwille van de loonkost.

De regering-Bourgeois denkt dat cadeaus uitdelen volstaat als industrieel beleid. De regering-Michel doet op een andere manier hetzelfde : het lastenverlagend cadeautje is binnen voor de werkgevers en nu maar duimen voor de jobs. Want meer dan dat deed premier Michel niet tijdens zijn State of the Union. Hopen dat de conjunctuur in Europa aanhoudt en hopen dat de patroons toch iets zullen terugdoen. Alleen hebben cadeaus nog nooit geleid tot jobs (kijk maar naar de notionele intrestaftrek). Beleid zorgt voor jobs. En daaraan ontbreekt het. Aan beleid en dus aan perspectief. Maar gelukkig komt het met onze gezondheid goed dankzij de taks van 0,1 eurocent op suikerhoudende dranken.

Herwig Jorissen
Voorzitter