de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Na vijf maanden strijd lijkt het dan toch dat Mittal het gevecht om Arcelor “gewonnen” heeft. Op 27 januari maakte Mittal zijn ‘vijandelijk’ overnamebod bekend. En op 25 juni heeft de raad van bestuur van Arcelor ingestemd met het bod van Mittal. Arcelor-Mittal wordt nu, met een omzet van 55 miljard euro en 334.000 werknemers wereldwijd, het grootste staalbedrijf ter wereld.

Als vakbond hebben we doorgaans niet de gewoonte om ons te mengen als twee kapitalisten aan het vechten gaan om een been. Maar we zijn wel gevoelig voor elke industriële ontwikkeling die een impact kan hebben op de tewerkstelling, de werkomstandigheden en het sociaal overleg in onze ondernemingen. Als we stelling nemen dan is deze niet geïnspireerd door de hoogte van dit of dat aandeel, maar door de belangen van onze metallos. In het begin van de overnameactiviteiten namen we daarom een eerder neutrale positie in ten aanzien van de voorstellen van Mittal. Dat betekende voor ons ook dat we niet, in tegenstelling tot sommige vakbonden in andere landen, de koers voor Arcelor wilde varen. Zoals de Belgische als de Vlaamse overheid hebben we steeds gezegd dat het industrieel plan van Mittal voor ons een essentieel gegeven zou zijn. In zijn ontmoetingen met de politieke overheden had Mittal te kennen gegeven dat hij verder zou investeren in de Belgische vestigingen en dat alle engagementen van Arcelor ook zouden worden nagekomen (en misschien wel meer).

Onze gereserveerde houding veranderde volledig wanneer Severstal op het toneel verscheen. Gezien de onfrisse praktijken van Severstal een tiental jaar geleden tegen de staalarbeiders en hun vakbonden, hebben wij ons uitdrukkelijk en publiekelijk achter de fusie met Mittal geschaard. Een reeks van deze misdaden zouden stuk voor stuk voor een Belgisch gerecht zwaar veroordeeld worden. Dit is uitvoerig gedocumenteerd in boeken en op internet. De feiten zijn dus bij iedereen gekend. Het verbaasde mij dan ook dat vakbonden die op de eerste rij staan als het over grote principes en waarden gaat nu zwegen en dus in de feiten een bondgenoot waren van Severstal / Arcelor. Op een ontmoeting met Mittal in de Belgische Senaat op 15 juli hebben de Vlaamse metallos van het ABVV daarom als eerste en enige vakbond in België en Europa openlijk de kant gekozen van Mittal.

Zoals bij alle overnames zullen het natuurlijk de aandeelhouders van Arcelor zijn, die er beter van worden. Maar dit is niet onze zorg. Met twee grote staalbedrijven in de Arcelorgroep Vlaanderen, Sidmar te Gent enerzijds en het Limburgse ALZ anderzijds, is onze eerste zorg de garantie op tewerkstelling van zowat 8.000 werknemers, en de daarbij gepaard gaande bijkomende investeringen. Een bijkomende zorg is de mate waarin wij met de toekomstige directie zullen kunnen overleggen. Als vakbond wensen wij zowel op Vlaams, Belgisch als op Europees niveau een constructieve dialoog met de directie aan te gaan. Dit is dé absolute voorwaarde voor een in Vlaanderen opererende onderneming.

Natuurlijk is er de vrees dat de hoge factuur van de overnamestrijd op de één of andere manier door de arbeiders zal moeten betaald worden. Geld kan je geen twee keer uitgeven. En als het geld moet terugverdiend worden dan gebeurt dat meestal door synergieën en dus door besparingen. In dezelfde ontmoeting in de Belgische Senaat beaamde Mittal dat het samengaan met Arcelor zou leiden tot één miljard euro aan synergieën, maar volgens de staalmagnaat kunnen die volledig gerealiseerd worden door het optimaliseren van de inkoop, marketing, productie en de processen. «En niet door het schrappen van arbeidsplaatsen.» We zullen hem aan deze belofte houden. En als hij zich aan zijn belofte houdt, dan hebben we wel iets gewonnen. Als vakbond moet je nooit goedgelovig zijn, maar je moet wel durven optreden als het moet. Daarom kozen we kamp van Mittal en daarom verwachten we dat dit vertrouwen niet beschaamd zal worden.

Herwig Jorissen
Voorzitter