de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

“Zorg dragen voor de automobiel is NU verantwoordelijkheid opnemen”, schreven we hier twee weken terug. Sindsdien is het ergst denkbare opnieuw gebeurd: een van België's autobouwers wordt geconfronteerd met een dramatische herstructurering. Bijna vier vijfde van het personeel van VW-Vorst komt op straat te staan. En iedereen weet dat men de boel koudweg zal sluiten als er op termijn geen nieuw model naar Vorst komt. Dat is de brute kapitalistische realiteit.

Het is ook maar een stuk van het hele verhaal. Want naast het grote verhaal van VW-Vorst zijn er zovele kleine verhalen bij de toeleveranciers:  Faurecia (binnenbekleding), Decoma (bumpers), Alcoa Fujikura (bekabeling), Inergy Automotive Systems (brandstoftanks), Kendrion (electromagnetische componenten), ArvinMeritor (deuren), Tenneco (uitlaten en schokdempers), Johnson Controls (stoelen), Univar Benelux (coatings en oliën), Chemetall (lakken en fosfaatbehandeling),... Allemaal zullen ze in meerdere of in mindere mate in de klappen delen. En vele ‘kleintjes' maken van een groot drama een nog groter drama.

Het zou ongepast zijn om op de kap van dat drama het gelijk van de één of de ander te willen bewijzen. Het zijn de arbeiders van VW en hun vakbondsdelegatie die de te volgen strategie zullen uitstippelen. Maar het is zonneklaar dat – net zoals bij Renault Vilvoorde – het niet om zuiver economische redenen is dat juist Vorst zo zwaar wordt aangepakt. Om zuiver economische redenen herstructureer je niet op die manier de tweede meest productieve vestiging van de groep. Daarom staan we volledig achter het pleidooi van Mia De Vits voor een Europese Commissaris die moet toezien op herstructureringen, nagaan of ze nodig zijn is voor het overleven van de ondernemingen en controleren of er geen nationale belangen spelen. Komt die aanpak er niet, dan zullen we in Vlaanderen al te vaak de klos blijven. Wat Vorst vandaag overkomt is op alle terreinen het failliet van de Europese gedachte. Daarom hopen we vurig dat we ons op syndicaal vlak zullen herpakken en wel een éénvormige Europese strategie kunnen ontwikkelen. Het was beter geweest hadden we zo'n strategie vooraf kunnen vastleggen, zoals bij General Motors (Opel). In een geglobaliseerde economie waar overcapaciteit heerst, moet je pijn lijden om concurrentieel te blijven. GM slaagde er in om die pijn te spreiden over alle vestigingen en om niemand in zijn eentje de prijs te laten bepalen. Maar voor de arbeiders van VW geldt nu meer dan ooit, beter laat dan nooit.

Er is de laatste maanden veel gepraat over maatregelen om de automobielindustrie in Vlaanderen en in België te verankeren. Nogmaals: dit drama bewijst het niemands gelijk. Het bewijst slechts één ding. In de automobiel ben je nooit veilig. En geen enkele maatregel schept zekerheid. Maar wie niets doet, gaat hoe dan ook kapot. Daarom vragen we vandaag met meer klem dan ooit te voren dat iedereen zijn verantwoordelijkheid opneemt: directies, vakbonden en ook onze regering. Dat ze de maatregelen uitvoeren waar alle partners van de automobiel in Vlaanderen om vragen. En om het met de woorden van Raymond van het Groenewoud te zeggen: “Nu ,  niet seffes, niet sebiet, niet weldra, maar nu maintenant tout de suite, HEUTE nog verdomme”.

Herwig Jorissen
Voorzitter