de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Het Federaal Comité van het ABVV keurde op 19 januari het ontwerp van interprofessioneel akkoord goed. Het werd geen overdonderende meerderheid, maar wel een meerderheid. Ook bij de stemming binnen onze eigen centrale was dat zo. In het vorig edito zegden we al dat op de Syndicale Raad bleek dat een aantal punten moeilijk lagen voor onze militanten.

Ook in de verdere bespreking, in de federaties, kwamen dezelfde pijnpunten naar voren:

Het arbeiders - bediendestatuut. De ABVV-voorzitter heeft op onze Syndicale Raad herhaald dat het irrealistisch was dit dossier aan te pakken binnen het IPA. Zijns inziens zijn er voldoende elementen om in de komende maanden hierover een compromis te bereiken. Na het vorig IPA – waarin zwart op wit stond dat tegen eind 2005 een nieuw statuut zou uitgewerkt worden – vonden de ABVV-Metaalmilitanten het even irrealistisch om te geloven dat er nu wel een doorbraak zou komen.

Uitvoering generatiepact . Het is duidelijk dat het generatiepact nog steeds niet verteerd is. Ondanks positieve stappen, bijvoorbeeld inzake de gelijkstellingen, bleven een aantal minpunten sterk doorzinderen. We denken dan aan het feit dat een beroepscarrière van 40 jaar wel erkend wordt als zwaar beroep (weliswaar voor zij die starten voor hun zeventiende), maar dat anderzijds de arbeider in kwestie wel beschikbaar moet blijven voor de arbeidsmarkt. Waarom wordt het aantal personen dat medische redenen kan inroepen beperkt tot 1200? Men kan ook zeggen – en terecht – dat het niet fair is dat deze elementen meespelen in de beoordeling van het IPA, omdat het generatiepact nu eenmaal een initiatief van de regering is. Maar toch gebeurt het.

Dit zijn slechts enkele elementen. Maar wat geldt voor het generatiepact, geldt ook voor de maatregelen inzake het betaald educatief verlof. Het afbouwscenario is opgelegd door de regering. Het IPA zorgt voor een aantal bijsturingen. Maar de wonden bij onze militanten zijn ondertussen wel geslagen.

De loonnorm die lager was dan verwacht, en in schril contrast staat met de winsten van de bedrijven, de lonen van de managers en de hoge beursnoteringen, was ook een belangrijk element.

Dit neemt niet weg dat onze militanten zonder meer het positieve van het IPA erkennen: de loonnorm die enkel indicatief is, de verhoging van de minimumlonen, de genderproblematiek, de gelijkgestelde dagen bij de berekening van het brugpensioen,...

Al deze afwegingen resulteerden in een kleine meerderheid. Voor vele militanten heeft daarbij ook meegespeeld dat een nieuwe afwijzing van het IPA het ABVV is een moeilijk parket zou brengen. Tenslotte was er de realistische inschatting dat een interprofessioneel akkoord in eerste instantie een solidariteitsakkoord is. Maar dat de concrete resultaten toch behaald moeten worden tijdens de sectorale onderhandelingen. Het “Ja” van ABVV-Metaal was een kritisch “Ja”. “Ja” aan de interprofessionele solidariteit, maar “neen” aan de instandhouding van de discriminatie van de arbeiders inzake hun statuut.

Herwig Jorissen
Voorzitter