de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

Zaterdag stapten meer dan 2000 werknemers door de straten van Hemiksem. De vakbonden organiseerden deze solidariteitsmars om aan de Bekaert-directie duidelijk te maken dat de arbeiders en bedienden van Hemiksem waakzaam zijn en blijven.

Vlak voor de zomer in 2008 kondigde Bekaert aan dat de site in Lanklaar zou worden gesloten en dat de activiteiten in Waregem zouden worden verdeeld over de andere vestigingen. De sluiting was noodzakelijk, volgens de directie, om zowel de toekomst van Bekaert in België, als de staalkoordactiviteiten in België te garanderen. Na de zomer sloeg de financiële crisis toe, gevolgd door een economische crisis van een zelden geziene omvang. Plots besliste de directie om de 32 nieuwe machines die waren voorzien voor Aalter niet te installeren en over te brengen naar Slowakije. Aangehaalde reden was opnieuw de vrijwaring van de toekomst van Bekaert in België. In de vorige editie van De Werker hebben we verteld hoe de arbeiders van Aalter tussen Kerstmis en Nieuwjaar de wacht hielden voor de poorten om te beletten dat de machines naar waar dan ook zouden worden overgebracht. Intussen is er een akkoord bereikt tussen de vakbonden en de directie. De machines blijven in Aalter en verder zijn de  nodige garanties voor de toekomst van de vestiging gegeven. Na de perikelen in Lanklaar en Aalter moest de koudste douche echter nog komen. De inkt van het sociaal akkoord bij Lanklaar was nog niet droog en de sluiting van de site in Hemiksem werd aangekondigd. Ondertussen zijn ook de onderhandelingen in Hemiksem van wal gegaan. De opzet van de solidariteitsmars bestond erin de werknemers te versterken met het oog op een goed sociaal plan.

Met de aanwezige delegaties van zovele getroffen bedrijven in het Antwerpse, maar ook daarbuiten groeide de solidariteitsmars uit tot een mars voor de industrie. We maken vandaag een ongeziene economische crisis mee, een crisis die startte bij de banken. Zodra de crisis de reële economie aantastte, werd de crisis echter eerst en vooral een crisis van de industrie. Van de textielsector, via de chemiebedrijven, tot bij ons in de metaalnijverheid: in de industrie vielen en vallen de zwaarste klappen. Eerst werden de tijdelijke werkkrachten bedankt. Daarna volgde de massale tijdelijke werkloosheid met weinig zicht op beterschap in 2009: Ford, Audi, Eos Coach, Trebos Duferco, Van Hool, DAF, ... . Elke dag kondigt wel een bedrijf aan dat het overgaat tot economische werkloosheid of dat het de reeds ingevoerde economische werkloosheid verlengt. Waar we het meest voor vreesden, wordt ook steeds meer werkelijkheid.

Vanaf nu worden we geconfronteerd met herstructureringen. Sinds 1 januari:

  • Etap Yachting legt de boeken neer en 50 werknemers verliezen job
  • Atlas Copco ontslaat 150 werknemers
  • Melexis schrapt tiental jobs
  • Bij Picanol verdwijnen 115 banen
  • Een derde van de banen (371) weg bij Sabena Technics
  • Continental Mechelen ontslaat 50 arbeiders
  • Alumet Motormet zet 58 werknemers op straat
  • 180 jobs worden geschrapt bij Alro WCA Gent ....

En wat zal er gebeuren bij Philips Brugge, waar sprake was van een productiezekerheid tot maart, nu Philips wereldwijd 6000 jobs plant te schrappen? En wat zal er gebeuren in onze automobielbedrijven?

Na in de eerste ronde als eersten te hebben geïncasseerd, staan de banken opnieuw klaar om een tweede maal langs de kassa te passeren. Als ABVV-Metaal zijn we verheugd over de initiatieven van minister Frank Vandenbroucke om tijdelijk werklozen in de mogelijkheid te stellen om gratis VDAB-opleidingen te volgen. We vinden echter ook dat het hoog tijd is dat de overheden (Federaal en Vlaams) boter bij de vis voegen en ervoor zorgen dat de vier op tien Vlamingen die hun boterham verdienen dankzij de industrie dat ook morgen nog kunnen doen. Als er na de verdeling aan de banken nog geld overblijft, kunnen de diverse overheden daar misschien eens aan denken, nu het nog kan.

Herwig Jorissen
Voorzitter