de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

1 mei is de dag van de arbeid, 1 mei is een feestdag, 1 mei is daarom een dag waarop niet wordt gewerkt. Maar op 1 mei 2009 geven de woorden ‘niet moeten werken' ineens een heel wat wrangere nasmaak. Want op 1 mei 2009 zouden veel arbeiders heel wat geven om weer aan het werk te kunnen gaan. Want die duizenden arbeiders die al weken en zelfs maanden economisch werkloos zijn, weten dat elke dag, elke week, elke maand dat de economische werkloosheid aanhoudt, de kans groter wordt dat ook bij hen op een dag de bittere aankondiging zal volgen.

Op amper twee weken tijd kregen we drie zware mokerslagen te verwerken: Aleris in Duffel, Philips in Turnhout en Bosch bij Tienen: een non-ferrobedrijf, een elektronicabedrijf en een toeleverancier voor de automobiel. Op amper twee weken tijd zijn 1500 arbeidsplaatsen op de tocht komen te staan. Ik wou dat ik kon schrijven dat we het ergste nu wel hebben gehad. Alleen zou ik dan de waarheid niet vertellen. Er is immers niemand die weet of we de bodem van deze crisis al hebben gezien. Zelfs al zou dat echter zo zijn, dan zouden we evenzeer met zware herstructureringen te kampen krijgen in de komende weken. Zelfs dan zal de werkloosheid verder blijven stijgen, zeker nog tot eind 2009. Zelfs dan zal het nog een hele tijd duren eer de tewerkstelling zich herstelt (bij vorige crisissen duurde dat gemiddeld drie jaar).

De teller op onze website loopt verder en staat momenteel op 8935.

Er werd vorig jaar meewarig gereageerd, toen we de vrees uitten dat onze industrie dreigde stil te vallen. Ondertussen is een groot deel van onze industrie letterlijk stilgevallen. Nu moeten we hopen dat onze industrie standhoudt en op de een of andere manier deze crisis overleeft. Als de arbeiders na een zoveelste zware klap niet in actie schieten, dan hebben de media het al vlug over ‘gelatenheid'. Realiteitszin is echter niet te verwarren met gelatenheid. Onze metallo's zijn niet gelaten, maar als de helft van een fabriek maandenlang op tijdelijke werkloosheid staat, als de omzet daalt met meer dan één derde, dan hoef je geen economie gestudeerd te hebben om te weten dat het moeilijk zal worden. Onze arbeiders weten dat, omdat ze het elke dag zelf ervaren. Ze weten dat vandaag werk koopkracht is. Dus wordt er gevochten voor elke job, voor elk naakt ontslag dat kan worden vermeden, voor alles wat er kan voor zorgen dat een bedrijf ‘enkel' herstructureert en niet sluit en voorgoed verdwijnt.

De teller op onze website loopt verder en staat momenteel op 8935.

De contracten van onze arbeiders zijn in gevaar. Elke dag een beetje meer. In de industrie luidt de boodschap momenteel: alle hens aan dek. Dus moeten NU alle maatregelen worden getroffen die ervoor kunnen zorgen dat onze bedrijven wat ademruimte overhouden. De zuurstof aanleveren, wanneer de patiënt al is gestikt, dat heeft geen nut. Het is 1 mei, de dag van de arbeid, de dag van de solidariteit van alle werknemers. Zolang niet alle werknemers éénzelfde statuut hebben, dreigen evenwel vooral de arbeiders de prijs te betalen voor de crisis. En niet op krediet, maar cash.

Nu zeker moet 1 mei de dag van de arbeid zijn, de dag van het behoud van onze arbeid in onze industrie. Want werk is koopkracht en rood is troef.

Herwig Jorissen
Voorzitter