de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

Het positieve nieuws bij GM / Opel is dat er verschillende kandidaat-overnemers dan wel investeerders zijn: sommigen al wat ernstiger dan anderen. Ook positief is dat de optie die enkele maanden geleden naar voren werd geschoven door de Europese vakbonden - een zelfstandig GM Europa met behoud van de productie in alle vestigingen -  nog steeds een zeer reële kans op succes heeft. We zijn al zover dat we het normaal vinden dat de Vlaamse regering via allerlei formules – onder andere een buy-and-lease-back van de Opel-gronden – een half miljard euro op tafel legt om de vestiging in Antwerpen te behouden. ‘Als Opel steun krijgt van een goede investeerder, van de nationale overheden in Europa én van de vakbonden, die 1,2 miljard euro willen helpen besparen, dan kunnen alle Europese fabrieken overleven en blijft het aantal ontslagen zeer beperkt. En dat is geen dagdromerij', zo zei onze hoofdafgevaardigde Rudi Kennes onlangs in de media.

De keerzijde is dat, samen met de investeerders die zich aandienen, ook de geruchtenmolens op gang komen. De ene dag titelen de kranten in koeienletters ‘Opel dicht' en 's anderendaags moeten ze dat bericht alweer ontkennen, wat niemand belet om ook van het volgende gerucht opnieuw Belgisch wereldnieuws te maken.(*) Natuurlijk kunnen onze media er het zwijgen niet  toe doen, maar het gemak waarmee zogezegde confidentiële nota's of uitspraken van deze of gene ongecontroleerd en sensationeel worden opgeblazen, is op zijn zachts uitgedrukt, onverantwoordelijk. Geen seconde staat men erbij stil wat zo'n berichtgeving betekent voor de bijna tienduizend gezinnen die rechtstreeks of onrechtstreeks leven van de fabriek in Antwerpen.

Natuurlijk zijn onze arbeiders al het een en ander gewoon. Sinds 2001 wordt Opel Antwerpen om de haverklap doodverklaard. Maar ondertussen draait de band nog steeds en werken er  nog altijd 2.380 mensen. Zo zijn ze – gelukkig - een beetje immuun geworden voor al die overlijdensberichten. Maar soms is dat ook maar schijn die bedriegt. Als onze hoofdafgevaardigde al maanden slecht slaapt, last heeft van een maagzweer en migraineaanvallen dan is dat exemplarisch voor wat die duizenden arbeiders op dit moment meemaken. Want de doodsberichten, de aanhoudende onzekerheid vreet ook aan hen. Letterlijk. Het is dan ook een situatie die niet al te lang meer mag aanslepen.

Ondertussen is de strijd voor Opel echter een symbooldossier geworden. Opel openhouden is immers een opsteker voor iedereen in Vlaanderen die in deze crisistijden vecht voor zijn job en zijn fabriek. Het dossier staat voor het geloof in de toekomst van de industrie in Vlaanderen. Het staat voor een in de praktijk gezet, toekomstgericht industriebeleid. Het staat ook voor het industriesyndicalisme van morgen: vechten voor de industrie en voor de belangen van de werknemers in die industrie. Maanden geleden hebben we gezegd dat Opel zou sluiten, behalve als we het tij volledig zouden kunnen keren. Hoe onmogelijk dat toen ook leek, we hebben wel degelijk aan bergen verzet. Het moet en zal ons lukken. Als de Sp.a er ten slotte tegenaan gaat in de resterende maand met dezelfde overtuiging en vastberadenheid waarmee ze onze strijd in Opel ondersteunt, dan moet het lukken om tegen 7 juni ook het politieke tij te keren en Vlaanderen niet over te leveren aan een rechtse coalitie. Want zonder het politieke relais van de Sp.a in de Vlaamse regering stonden we vandaag in het Opel-dossier niet waar we nu staan.

Herwig Jorissen
Voorzitter

(*) Na Fiat dreigt men hetzelfde spel nu ook nog eens over te gaan doen met Magna.