de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

Op 7 juni trok Vlaanderen naar de stembus om een Vlaams en Europees parlement te verkiezen en heeft het een totaal versnipperd politiek landschap achtergelaten. Nadien bleek dat het makkelijker is om achteraf analyses te maken, dan om vooraf resultaten te voorspellen. De politicologen en andere opiniemakers leggen ons alweer haarfijn uit wie wat wanneer heeft fout gedaan.

Een aantal zaken zijn wel duidelijk:

  • in tijden van crisis en onzekerheid kiest men voor stabiliteit en zekerheid, wil men oude vertrouwde waarden die de Vlaamse kiezer verbindt met de CD&V (zoals men dat in Wallonië ondanks alle schandalen verbindt aan de PS)
  • tijden van economische crisis zijn geen goede tijden voor de progressieve zijde, niet vroeger, niet nu, niet in Vlaanderen, niet in Europa (met als uitzondering misschien Wallonië)
  • Vlaanderen heeft voor centrumrechts gestemd, maar extreemrechts (Vlaams Belang) heeft klappen gekregen en poujadistisch rechts dat inspeelt op de antipolitiek (Lijst Dedecker) heeft het ondanks alles niet kunnen waarmaken
  • Vlaanderen heeft Vlaams gestemd: van separistisch Vlaams tot gematigd Vlaams, maar Vlaams

Het worden misschien moeilijke momenten voor degenen die een nieuwe Vlaamse regering moeten samenstellen en/of de federale regering die meer en meer twee verschillende realiteiten onder één stolp moet gepast krijgen. Het worden echter des te moeilijke tijden voor ons. We komen immers hoe dan ook in een tijd terecht dat het geld op is, dat er nog weinig cadeaus uit te delen vallen en besparingen weer te boventoon zullen voeren. Of we nu wel of niet in de regering zullen zetelen, de verkiezingsuitslag heeft diegenen die staan voor een sociaal beleid niet versterkt. Integendeel.

Zij die aan progressieve kant meenden te moeten kiezen voor verdeeldheid in naam van de zuiverheid, zijn eraan voor de moeite. Ze halen de kiesdrempel geenszins. Ze krijgen de big bang als een boemerang in het eigen gezicht. En zelfs veel media-aandacht en een campagne die plat inspeelde op de antipolitieke gevoelens leveren niet meer op dan een rolletje als clown in het politieke circus.

Ook als vakbond moeten we evenwel ook naar onszelf durven kijken. Twee arbeiderscentrales hebben openlijk opgeroepen om voor de Sp.a te stemmen (wij en de transportcentrale). Bovendien riep het ABVV op om zeker links – progressief te stemmen. Als ik alle progressieve stemmen optel en vergelijk met het ledental van het ABVV, dan kom ik er tienduizenden tekort (en dan houden we niet eens rekening met het feit dat ook heel wat ACV'ers progressief stemmen). Als wij onze eigen leden niet kunnen overtuigen om progressief te stemmen, wie kan dat dan wel? En wat zegt dat over ons? En vooral wat doen we daaraan? Immers, als links geen goede uitslag behaalt, moeten we niet alleen met de vinger naar de partij wijzen. Meer dan ooit moeten we één socialistische gemeenschappelijke actie vormen. Als we verliezen, verliezen we samen, als we winnen, winnen we samen, zo zijn we groot geworden.

Herwig Jorissen
Voorzitter