de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Volgens sommigen is er licht aan het einde van de tunnel van de economische crisis. Er is zelfs weer sprake van een voorzichtige heropleving van de arbeidsmarkt. Anderen daarentegen voorspellen een nieuwe mondiale economische crisis. In een rapport waarschuwt het Amerikaanse Roosevelt Instituut met onder meer Nobelprijswinnaar Joseph Stiglitz ervoor dat  de Amerikaanse regering met veel strengere regels voor de dag zal moeten komen om de banken te beletten de economie om zeep te helpen zoals in 2008. Zo niet bestaat er het reële gevaar van een mondiale economische ineenstorting, om nog maar te zwijgen van de problematiek van onze loonkost, over onze concurrentiepositie,... We slaan elkaar met studies om de oren om ons gelijk te halen, maar kunnen ondertussen alleen maar constateren dat we terrein verliezen.

Volgens sommigen – de regering op kop – vallen onze begrotingsperikelen nog mee, zeker in vergelijking met andere Europese landen. Anderen (KBC-studiedienst, Federaal Planbureau,...) luidden de noodklok over diezelfde begroting en waarschuwen dat de overheidsschulden de pan zullen uitswingen zonder ingrijpende inspanningen, om nog maar te zwijgen van de dramatische kosten van de vergrijzing en vergroening. Iedereen lanceert allerhande mogelijkheden, maar onze federale regering blinkt vooral uit in een rustige vastheid om niets te doen.

Om al deze redenen is het zeer belangrijk dat de sociale partners erin slagen om tot een Interprofessioneel Akkoord te komen. Daarbij gaat het niet om  zomaar een akkoord, maar om een akkoord dat toekomstperspectieven biedt voor onze economie, voor onze sociale zekerheid, voor onze werknemers, alle werknemers.

De sociale partners die weer rond de tafel gaan zitten en praten, dat is dan ook goed nieuws. Alleen is er daar wel een prijs voor betaald. Want de sociale partners hebben beslist om het arbeiders- en bediendestatuut opnieuw voor zich uit te schuiven. Tegen de eerste helft van 2011 moet er een compromis uit de bus komen. Dat zijn welteverstaan dezelfde sociale partners die zichzelf in het Interprofessioneel Akkoord van 2001 al eens zes jaar de tijd hadden gegeven om een compromis uit te werken.

In oktober 2008 – bij het begin van de crisis – vroeg ABVV-Metaal ‘een noodplan ter bescherming van onze industrie en van onze arbeiders. (...) Als arbeiders de grootste slachtoffers zijn van de huidige crisis, dan heeft dat meerdere oorzaken. Maar een van de oorzaken is het feit dat het voor een patroon nu eenmaal goedkoper is om een arbeider dan een bediende te ontslaan'. Daarom wilden en willen we – meer dan ooit – één werknemersstatuut. Niemand weet hoe laat het is..., maar er is wel beslist wie de rekening mag betalen. Om het sociaal overleg nog een kans te geven, was het blijkbaar nodig om het arbeiders – en bediendestatuut nog maar eens een jaar in de ijskast te zetten. En om dus de discriminatie verder in stand te houden. Waarvoor dank.

Herwig Jorissen
Voorzitter