de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Op hetzelfde moment dat een Amerikaanse multinational ons sociaal overlegmodel aan zijn laars lapt, start de hoogmis van datzelfde sociaal overlegmodel: de interprofessionele onderhandelingen. Die werden ingeluid met de gebruikelijke openingssalvo’s waarbij altijd weer langs werkgeverszijde de index onder vuur wordt genomen.

Dat neemt niet weg dat deze interprofessionele – maar straks ook de sectorale – onderhandelingen onder een moeilijk gesternte plaatsgrijpen. Onze industrie heeft zeer zware tijden achter de rug. En het is niet omdat de economie voorzichtig aantrekt dat alles opnieuw rozengeur en maneschijn is. De arbeiders verwachten dan ook niet dat de loonsverhogingen als manna uit de hemel zullen vallen.

Op de agenda van de interprofessionele onderhandelingen staat echter meer dan de loonmarge. En nu, naar aanleiding van de gebeurtenissen bij Brink’s, is dat meer dan ooit het geval. Hoe cynisch het ook is, door het verachtelijke gedrag van deze Amerikaanse multinational staat het werknemersstatuut ineens weer hoog op de sociale agenda en op de agenda van het interprofessioneel overleg. Natuurlijk is het onaanvaardbaar dat Brink’s de tegenstelling tussen het arbeiders- en bediendestatuut wilde gebruiken in een verwerpelijke sterfhuisconstructie. Dat was wel alleen maar mogelijk, omdat die discriminatie tussen beide statuten nog altijd bestaat; omdat de wet in België in de 21ste eeuw nog altijd vindt dat een arbeider zijn hoofd niet gebruikt; omdat de sociale partners – ondanks alle beloftes, interprofessionele akkoorden en werkgroepen – het dossier nog altijd niet geregeld hebben. En omdat de regeringen zich hebben laten bespelen door diezelfde sociale partners. Ook heeft het al in meerdere regeerakkoorden gestaan dat de regering de klus zou klaren, als de sociale partners daar niet in slaagden. Niets dus en ondertussen is er maar één groep die de prijs dubbel en dik betaalt: de arbeiders.

Iedereen is het erover eens dat de discriminaties moeten weggewerkt worden. Toch gebeurt er niets. Al meer dan tien jaar lang horen we dat het volgend interprofessionele akkoord de zaken zal regelen. En er gebeurt niets. Misschien kan het asociale gedrag van Brink’s voor een opening zorgen. Ze kunnen ons echter niet blijven paaien door principieel in resoluties vast te leggen dat er een harmonisatie naar boven moet komen. Dat begint immers verdacht veel te lijken op een mooie wortel die ons wordt voorgehouden. Ja we mogen wel rennen, omdat ze goed en wel weten dat we er toch nooit aan zullen geraken. 

Wij willen dus geen nieuwe werkgroepen. Wij willen concrete afspraken die een einde maken aan de discriminatie van de arbeiders. ABVV-Metaal was, is en blijft voorstander van één werknemersstatuut en we zullen het toekomstig ontwerp van interprofessioneel akkoord dan ook hierop afwegen.

Herwig Jorissen
Voorzitter