de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Stel dat de telecomoperatoren zouden decreteren dat op oudejaar er 13.306.292 sms’en zouden mogen verstuurd worden en dat het daarna gedaan zou zijn. Gedaan met gelukkig nieuwjaar en een goede gezondheid. Zoek dan maar uit hoe je een verre vriend, familielid even kan laten weten dat je hem of haar niet vergeten bent. Hoe zou dat voelen? Of als ze zouden zeggen ‘we wensen elkaar nu al 85 jaar gelukkig nieuwjaar in dit land, het is goed geweest, we houden er mee op’. Hoe zou dat voelen?

Vijfentachtig jaar lang auto’s bouwen in Antwerpen en dertien miljoen driehonderdenzesduizend tweehonderdtweeënnegentig wagens die van de band rolden en dan doet General Motors de deur dicht. Dan komt er een einde aan een sociale geschiedenis en een einde aan een heroïsche strijd om – tegen alles en iedereen in – te proberen om onze fabriek open te houden.

Dus ja dit zijn donkere en koude dagen voor de werknemers van Opel Antwerpen en zijn toeleveranciers, voor de militanten die als leeuwen gevochten hebben en voor ons ABVV-Metaal, omdat elke fabriek die sluit, elke arbeider die zijn werk verliest er één te veel is. En misschien is de bitterste pil wel dat we altijd het gevoel zullen blijven hebben dat we geen eerlijke kans hebben gekregen. Dat GM niet alleen van Antwerpen af wilde zijn, maar dat ze ook wilde beletten dat een andere automobielproducent hier zou voortgaan.

Natuurlijk begint en eindigt het sociale en syndicale leven niet met Opel Antwerpen. Vele duizenden arbeiders hebben de afgelopen jaren gelijkaardige drama’s meegemaakt. Zonder de media- en politieke aandacht die de werknemers van Opel Antwerpen wel gekend hebben. En hopelijk vinden zij zoals de arbeiders van Opel snel een andere job. Want dat verhaal is voor allen gelijk: als de poorten dichtgaan, staan de werknemers op straat.

Van de eerste Chevrolet die in 1925 in de Antwerpse Fortuinstraat van de band liep tot de 13.306.292e wagen (waarvan de directie het cynische of sinistere idee had om deze te verloten onder het aanwezige personeel) hebben generaties het beste van zichzelf gegeven. Daarom alleen al hebben we de strijd gevoerd, maar ook omdat we weten dat een fabriek die verdwijnt, zelden terugkeert. Vandaar dat we verder strijden voor een industriële toekomst voor de terreinen van Opel Antwerpen. Dit is de vakbond die wij zijn, dit is het syndicalisme dat wij voorstaan. Dus rechten we onze rug, want 2011 wordt opnieuw een belangrijk jaar. Er zijn de sectorale onderhandelingen die in moeilijke omstandigheden zullen doorgaan. Vroeg of laat zal er een regering komen die – van welke kleur ook – ons een rigoureus besparingsplan zal presenteren. En de kans dat de lopende interprofessionele onderhandelingen tot een werknemersstatuut zullen leiden is behoorlijk klein. Dus ook daar rest er genoeg werk.

Daarom wens ik jullie een goed en gelukkig nieuwjaar met veel syndicale kracht, maar vooral geluk en gezondheid voor al wie jullie dierbaar is. Want wat ze ons ook proberen wijsmaken: het is nooit gedaan.

Herwig Jorissen
Voorzitter