de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Op 1 mei legt de socialistische arbeidersbeweging (vakbond, mutualiteit, partij) traditioneel haar kaarten op tafel en formuleert ze haar eisen, verzuchtingen en bekommernissen. Dat gebeurt dit jaar in uitzonderlijke politieke en sociale omstandigheden.

Al bijna een heel jaar zijn onze vertegenwoordigers politiek-strategische rondjes aan het draaien. Er wordt al maandenlang niet aan politiek gedaan of nauwelijks iets dat de naam waardig is. Ondertussen trekt een regering van lopende zaken ten oorlog en dient, omdat ze nu eenmaal niet anders kan, een meerjarenbegroting in bij Europa. Zonder scrupules worden fundamentele en noodzakelijke beslissingen inzake bijvoorbeeld vergrijzing op de lange baan geschoven. De toekomst en de welvaart van de komende generaties raakt blijkbaar hun koude kleren niet. De toekomst reikt voor deze generatie van politici immers niet verder dan de volgende verkiezingen. Wie van deze heren en dames zou ons dan de les moeten spellen inzake ethiek of verantwoordelijkheid?

De ergste economische crisis is niet eens achter de rug of het schaamteloze gedrag van sommige aasgieren steekt al weer de kop op. CEO’s die gemakkelijk meer, heel wat meer dan een half miljoen euro verdienen, hebben blijkbaar, om te presteren (wat dat ook moge zijn), nog een extra stimulans nodig van honderdduizenden euro’s. En we weten ook dat niet alle bedrijfsleiders bonussen, laat staan superbonussen opstrijken. Dat aanklagen is volgens sommigen populistisch en pleiten voor een wettelijke regeling is volgens diezelfden een aanslag op de vrijheid. Maar dat in de metaal met een onderhandelingsloon van 12,8 euro/uur een verhoging van 0,3 procent neerkomt op 0,038 eurocent (of een goede anderhalve euro op weekbasis), wat is dat dan? Wie van deze heren en dames zou ons dan de les moeten spellen inzake ethiek of verantwoordelijkheid?

Want opkomen voor de rechten en verworvenheden van de arbeiders is blijkbaar alleen OK als het aan de andere kant van de wereld gebeurt. In eigen land lijkt het bijna een misdaad of toch zeker compleet achterhaald (‘Ooit waren vakbonden nodig …’ Zo begint men meestal.). De ene vindt het onverantwoord. Er mag geen auto stilstaan omwille van een barricade of er verschijnt op het moment zelf al een studie die de kostprijs en economische verlies berekent. De ander klaagt over een gebrek aan respect. En er mag geen steen gegooid worden of het enige en laatste nieuws dat gepubliceerd wordt is dat van de rellen. Het is daarom misschien wel nodig om op de vooravond van 1 mei nog eens klaar en duidelijk te stellen dat we van niemand lessen te krijgen hebben in ethiek, respect of verantwoordelijkheid. We doen dat ten aanzien van de werknemers in dit land naar aanleiding van de interprofessionele onderhandelingen en we zullen dan blijven doen tijdens de sectorale onderhandelingen. ABVV-Metaal maakt het verschil. En als we dan toch de kaarten op tafel leggen: Rood is troef.

Herwig Jorissen
Voorzitter