de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Op het moment dat we dit edito schrijven hebben we nog altijd geen begroting, laat staan een regering. Ook het weekend werd weer vooral gebruikt voor nog maar eens een partijtje armworstelen tussen de PS en Open VLD. Gezien de grote ideologische verschillen tussen beide partijen is dat natuurlijk begrijpelijk. Bovendien maakt de uitkomst van deze gevechten ook een groot verschil uit voor de burgers van dit land. Maar na meer dan 530 dagen onderhandelen, met de roep om technocraten zoals elders in Europa en met een eurozone die in de gevarenzone terecht komt, wordt het dringend tijd dat verantwoorde politici met oplossingen op de proppen komen. Want elk dag uitstel betalen we uiteindelijk toch cash.

Op 2 december verzamelen duizenden vakbondsmilitanten om de partijen duidelijk te maken dat de werknemers van dit land kiezen voor een solidaire samenleving. Het wordt een eerste waarschuwing. Natuurlijk realiseren we ons maar al te goed welke noodzakelijke hervormingen moeten gebeuren om te voorkomen dat onze welvaartstaat in gevaar komt. Maar de echte discussie gaat dan niet over de verhouding tussen besparingen en nieuwe inkomsten (belastingen). Want in beide gevallen dreigen de burgers en de werknemers van dit land de klos te worden. De discussie moet erover gaan dat de veroorzakers van de crisis er ook voor moeten opdraaien. Toch worden net zij nu nog extra beloond.

Natuurlijk zijn ingrepen nodig op de arbeidsmarkt en verdient onze economie de nodige steun. Want zonder dat is er geen welvaart. Maar de lopende discussie en het armworstelen gaan niet over hoe we onze economie competitief kunnen maken en hoe we, met  investeringen in innovatie en opleiding, ervoor kunnen zorgen dat onze economie ook morgen nog competitief is. De discussie gaat niet over hoe we meer mensen aan het werk kunnen krijgen. Neen, de discussie en het armworstelen gaan over wat we van we mensen die niet werken nog kunnen afpakken (van wacht- tot werkloosheidsuitkering), over hoe we mensen die keihard hebben gewerkt nog iets langer kunnen laten werken. En de enige zuurstof die onze economie blijkbaar nodig heeft is het afschaffen – hervormen (of minstens een sprong overslaan ) van de index. Dat ze daar in Griekenland en Portugal nog niet aan gedacht hebben.

Zoals altijd is ‘noodregering’, waar NV-A en aanhang voor pleiten, enkel een ander woord voor een harde rechtse regering. Sommige verkiezen nu eenmaal de koopkracht van de bankiers boven die van de burgers. Let maar eens op: zij die pleiten voor de afschaffing van de index pleiten zelden voor het aan banden leggen van de bonussen.

België is van alle geïndustrialiseerde landen als een der beste door de crisis van 2008-2009 gekomen. Om daar nu opnieuw in te slagen is het nodig dat de mensen hun koopkracht behouden, dat de economie een groei kent en dat ons sociaal stelsel in stand wordt gehouden. En de beste manier om dat laatste te realiseren, is ervoor zorgen dat mensen werken. En dus zijn er jobs nodig. Jobs, jobs, en nog eens jobs. Want jobs is het antwoord niet de vraag.

Herwig Jorissen
Voorzitter