de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

 

Dit is het laatste edito in 2011. De vreugde om een nieuwe regering was van zeer korte duur. Nog voor de regering beëdigd was, betoogden duizenden vakbondsmilitanten in Brussel tegen de asociale maatregelen van de nieuwbakken regering.

Voor de werknemers van dit land zijn het opnieuw zeer onzekere tijden. Vooreerst is er de financieel-economische crisis die in alle hevigheid verder woedt. De voorspelde economische groei begint zodanig te vertragen dat ze helemaal stil lijkt te staan. OESO voorspelt een gemiddelde groei in de eurozone in 2012 van 0,2 % (in tegenstelling tot een groei van 1,6 % in 2011). Ondanks slechte ratings doet België het (gelukkig) nog steeds beter dan dat gemiddelde: een voorspelde groei van 0,5 %. Op het moment dat we dit edito schrijven, circuleren er nog steeds doemscenario’s over de euro. De vrees is dat dit wel nog even kan duren. En ondertussen durft niemand echt na te denken over wat er gaat gebeuren, zou de absolute catastrofe (het verdwijnen van de euro) zich voltrekken.

De inflatie klom in november tot een recordhoogte van 3,85 %. Dat betekent dat de levensduurte in België heel wat hoger is dan in onze buurlanden. De eerste en voornaamste oorzaak zijn de energieprijzen die in vergelijking met vorig jaar voor meer dan 17 % stegen. Maar in plaats van die stijgende energieprijzen aan te pakken, richten de werkgevers en hun acolieten zich opnieuw op de index. Want men zal pas rusten als ook de laatste bescherming van de koopkracht van de werknemers eraan gaat.

Vlak voor het jaareinde hebben ook heel wat werknemers de zeer onaangename boodschap gekregen dat ze de facto langer zullen moeten werken. Niet omdat de wettelijke pensioenleeftijd werd opgetrokken, maar wel omdat het individuele brugpensioen bemoeilijkt werd. Voor heel wat werknemers die wisten dat ze de komende jaren op brugpensioen konden gaan, is dat een bittere pil om te slikken. Bedrijven kunnen ondertussen wel hun herstructureringen verder zetten, mede op kosten van de gemeenschap, maar de individuele werknemer is de klos.

Dus niet alleen omwille van de sociale verkiezingen wordt 2012 een zeer belangrijk sociaal jaar. Het wordt een jaar waarin we een antwoord moeten geven op de bekommernissen en onzekerheden van de arbeiders in dit land. We hopen dat elkeen ondanks de onzekere en donkere tijden toch nog een beetje zal kunnen genieten van het jaareinde en vooral de nodige krachten zal opdoen. Want we zullen die krachten nodig hebben. Samen. Want dan ben je niet alleen. En samen gaan we in 2012 voor een jaar DOOR EN DOOR ROOD.

Herwig Jorissen     
Voorzitter