de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

In de vorige editie van De Nieuwe Werker hadden we het naar aanleiding van een aantal recente herstructureringen over een sociaal bloedbad. Als we een opsomming maken van eind 2011 tot nu toe, dan wordt het plaatje alsmaar somberder:

- Duracell schrapt 296 jobs (eind december);
- Daf spreidt 168 ontslagen van tijdelijke contracten over drie maanden (januari);
- Comet hevelt productie over en schrapt 52 arbeidsplaatsen (januari);
- Alcatel Lucent schrapt 158 banen in Antwerpen (januari);
- 127 banen verdwijnen bij Siemens Nokia (januari);
- Crown Cork maakt in 2011 5 miljoen euro winst en sluit: min 322 jobs (februari);
- Bekaert kondigt een herstructurering aan die 609 jobs zal kosten waarvan 386 in Bekaert Aalter (februari);
- Mitsubishi stopt productie in NedCar: een 300-tal Belgen verliezen hun job (februari);
- Bij Cogebi moeten volgens directie 46 jobs verdwijnen om het voortbestaan van bedrijf te garanderen (februari).

Dat zijn 2078 arbeidsplaatsen die in de metaal zijn verloren gegaan en het jaar is amper begonnen. Dat is bijna de sluiting van Opel Antwerpen die wordt overgedaan.
In 2011 daalde het aantal herstructureringen nog, maar ook toen nam de metaal (samen met de petrochemie) toch het merendeel voor zijn rekening. 2012 belooft daarentegen wel degelijk gitzwart te worden. De in arbeidsrecht gespecialiseerde advocatenkantoren, die als eersten weten wanneer bedrijven afdankingen voorbereiden, waarschuwen voor een regelrechte ontslaggolf. Sommigen hebben het over een ware aardverschuiving in bepaalde delen van de industrie. Ook het strenge begrotingsbeleid van de regering-Di Rupo heeft een negatieve invloed op de groei van de Belgische economie. De Nationale Bank verlaagde haar groeiprognose voor 2012 van + 0,5 tot - 0,1 procent. Met de dag wordt de vraag of in crisistijden streng of net minder bespaard moet worden door de overheid om de negatieve economische spiraal te doorbreken, minder vrijblijvend. Het is steeds minder een discussie onder economen, maar wel een vraag die misschien wel de toekomst van onze industrie en van de welvaart van onze bevolking zal bepalen.

Sommigen beweren dat de industriële productie in België bedreigd wordt. Natuurlijk moeten we niet mee roepen met de doemdenkers. Want die hebben doorgaans een verborgen agenda (van meer tot veel meer flexibiliteit en minder tot veel minder loonkost). Maar waakzaamheid is meer dan ooit geboden. Want wat nu wordt weggesaneerd, komt (waarschijnlijk) nooit meer terug. We hebben daarom geen nood meer aan grote verklaringen, of aan doorwrochte wit- of andere boeken. Onze arbeiders behoren tot de meest productieve ter wereld. Daar ligt het probleem dus niet, zij zijn allang competitief. We hebben dringend nood aan een beleid dat duurzame keuzes durft maken. Evenals een innovatieve industrie die net zo competitief is als zijn werknemers en niet voortdurend achter de economische realiteit aanloopt.

Herwig Jorissen
Voorzitter