de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Sommigen leren het blijkbaar nooit. Begin februari kondigde de CEO van Bekaert Bert De Graeve (‘met tranen in de ogen’) ‘de zwaarste herstructurering van zijn carrière’ aan. Bekaert besliste om 609 banen te schrappen in zijn fabrieken in Aalter, Zwevegem, Deerlijk en Ingelmunster. De informatie- en consultatiefase, die is voorzien in de wet-Renault, is afgesloten en ondertussen zijn de onderhandelingen opgestart.

Op datzelfde moment raakt echter bekend dat het salaris van Bert De Graeve in 2011 (voor de ‘uitzonderlijke prestaties van Bekaert in 2010’) verhoogd werd met 33 procent tot 1,78 miljoen euro. De reacties van de werknemers in al de vestigingen was er één van woede. ‘Een mes in de rug’, zo noemde onze hoofdafgevaardigde Kenneth Blomme van Aalter het. Het werk werd dan ook spontaan en massaal neergelegd.

Sommige leren het blijkbaar nooit. Precies een jaar geleden hadden de werknemers van Bekaert ook al het werk neergelegd na onbesuisde uitspraken van Bert De Graeve. Twee maanden nadat hij zichzelf in 2010 (opnieuw dat uitzonderlijke jaar) een kerstcadeau van 1,18 miljoen euro had geschonken, verklaarde hij in Knack dat hij niet uitsloot dat Bekaert ooit uit België zou vertrekken, ‘omdat industriële productie op grote schaal in ons land niet meer leefbaar is’. Ook dat leidde tot grote onrust en onzekerheid bij de mensen van Bekaert (die de sluitingen van Hemiksem en Lanklaar nog  niet vergeten waren). Ook toen werd het werk neergelegd. ABVV-Metaal had het toen al over de grove onverantwoordelijkheid om botweg zulke uitlatingen te doen.
Sommige leren het blijkbaar nooit. We willen het niet hebben over de hoogte van het loon, want blijkbaar is 1,78 miljoen euro in vergelijking met het loon van andere CEO’s uit de Bel20 nog aan de ‘lage’ kant. We willen het ook niet hebben over het feit dat zelfs bij slechtere resultaten de lonen van diezelfde toplui in 2011 toch nog gestegen zijn. We willen het tenslotte ook niet hebben over een bonus van 33 procent (ook al ligt die ver boven de index die patroons zo graag afgeschaft zien voor de gewone werknemers) en zelfs niet over het feit dat de arbeiders van Bekaert in dat buitengewone jaar 2010 ook geen loonopslag van 33 procent gekregen hebben.

Wat wraakroepend is, is dat niemand bij Bekaert zich blijkbaar realiseert in welke mate ze de eigen werknemers schofferen. 609 arbeidsplaatsen staan op het punt te verdwijnen, 609 mensen hangt het zwaard van Damocles boven het hoofd. Hoe hebben die werknemers en onze militanten gereageerd op dit alles? Ze hebben de klap verwerkt, de wonden gelikt, ze begonnen aan de informatie- en consultiefase en nu aan de onderhandelingen in alle sereniteit, ondanks hun woede en zonder één dag staking. Tot vorige week.

En wat heeft Bekaert daarop te zeggen? ‘Hij heeft zijn doelstellingen gehaald.’ Onze arbeiders niet misschien? Geen verontschuldiging naar de werknemers, geen gebaar van goede wil, geen blijk van inleving, niets van dat alles. Enkel een kille: ‘We hebben scrupuleus de regels gevolgd.’  Zou het gaan om dezelfde regels die bepalen dat je koudweg 609 mensen op straat zet, als het slecht gaat? In het Engels heet dat ‘add insult to injury’: eerst kwets je iemand en daarna beledig je hen ook nog eens. Je kijkt ernaar en denkt: hoe wereldvreemd kan een directie zijn?

Maar ondertussen onderhandelen onze mensen verder – rustig maar vastberaden - voor een goed sociaal akkoord voor alle werknemers van Bekaert. Zo doen vakbondsafgevaardigden dat. Het is aan Bekaert nu om de schande recht te zetten eerst en vooral naar zijn eigen werknemers. Zo kondigde de directie begin deze week aan een steunfonds ter waarde van 450.000 euro op te richten voor de opleiding van hun ontslagen werknemers. Een belangrijke geste, maar of de brokken hiermee gelijmd zijn … ?

Herwig Jorissen
Voorzitter