de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Koudweg gepakt. Je onderhandelt een toekomstcontract, je ondertekent een toekomstcontract, je levert als personeel in ruil voor werkzekerheid twaalf procent loon in. En dan? Dan word je koudweg gepakt. Dat is gebeurd bij Ford Genk. Dat is het drama dat we al een paar keer te veel hebben meegemaakt, het drama van meer dan tienduizend gezinnen in Limburg. Daardoor moeten in één klap duizenden arbeiders en bedienden op zoek naar een job. In een provincie met hoop en al 5000 openstaande vacatures. In een provincie met een werkloosheid, dixit de gemeenteraad van Genk, ‘die richting Spaanse toestanden schiet’.

Al in 2008 heeft ABVV-Metaal gepleit voor een noodplan voor onze industrie. We weten dat er, als we onze welvaart willen behouden, een nieuwe toekomstgerichte, duurzame industrialisering moet komen. We willen daar mee over nadenken en onze verantwoordelijkheid daarin nemen. Alleen kopen de arbeiders aan de poorten van Ford en zijn toeleveranciers daar niets mee. Want dat is een noodzakelijk verhaal, maar wel één van lange adem. Wie iets anders beweert liegt.

We zullen dus vechten voor elke job die we kunnen redden. Maar als Ford de boel niet had gesloten, dan hadden we nu ook geen discussie gehad over een brugpensioen op 50 jaar, 52 jaar of welke leeftijd dan ook. Elke arbeider had liever tot zijn pensioen Fords gebouwd. Of denkt iemand dat we voor ons plezier twaalf procent loon ingeleverd hebben? Het is in die context dat we een brugpensioen op 50 vragen. Omdat de werknemers van Ford en de toeleveranciers niet de oorzaak van de ellende zijn en ze er dus ook niet de prijs voor moeten betalen. Het is geen vrije keuze, het is een al te bittere noodzaak. Bovendien moeten we correct zijn. Werkloosheid met bedrijfstoeslag, want dat is het, is geen dolce far niente tot aan je pensioen. Ook 50-plussers worden geactiveerd en dus opgeroepen door de VDAB. Wat wij willen, is het recht op ‘brugpensioen’ voor de betrokken werknemers vastklikken. Ook een ‘bruggepensioneerde’ kan nog terug aan de slag. Maar als het misloopt, is hun recht in ieder geval gegarandeerd. Bij al de hypocriete discussies die nu gevoerd worden, vergeet men er echter telkens bij te zeggen dat bedrijven geen of amper 50-plussers aanwerven. In betere omstandigheden heeft van de 50-plussers van Opel die op straat kwam te staan hoop en al twintig procent een nieuwe job gevonden.

Politicologen, mediafiguren, politici, economen en tuinkabouters proberen ons met onze eis voor ‘brugpensioen  op 50’ in het conservatieve verdomhoekje te zetten. Het deert ons niet. Want het is gemakkelijk filosoferen over een nieuwe arbeidsmarkt met een glas wijn in de hand. Het is iets anders als je, na tientallen jaren het beste van jezelf te hebben gegeven, op straat wordt gezet bij het groot huisvuil.

Daarom hebben wij  maar één bekommernis: de ellende voor de Ford-werknemers en van de toeleveranciers niet nog groter maken dan ze nu al is. Ze zijn al één keer koudweg gepakt door een onmenselijke Ford-directie. We laten ze niet een tweede keer pakken door de Vereniging van Tuinkabouters en haar acolieten in de media.

Over de toekomst willen we in alle sereniteit nadenken en willen we ook onze verantwoordelijkheid nemen (zoals we bij Ford gedaan hebben). Toch zullen we op geen enkele wijze toestaan dat de werknemers bij Ford en bij de toeleveranciers daar vandaag al de vooruitgeschoven factuur moeten voor betalen. Niet nogmaals op hún kap. Daarom ook: brugpensioen op 50.

Herwig Jorissen
Voorzitter