de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

De Stichting Innovatie & Arbeid, het onderzoekscentrum van en voor de sociale partners in de SERV (Sociaal-Economische Raad van Vlaanderen) maakte onlangs de nieuwe cijfers inzake ‘werkbaar werk’ bekend. De Vlaamse sociale partners hebben er immers samen met de Vlaamse regering een prioriteit van gemaakt om meer mensen langer aan het werk te houden. Maar als dat de doelstelling is, dan moet het werk ook werkbaar zijn. 

Om het label ‘werkbaar werk’ te krijgen moet er aan vier voorwaarden worden voldaan: het werk mag niet leiden tot (problematische) werkstress, de combinatie werk & privé moet in evenwicht zijn, het werk moet voldoende leermogelijkheden bieden en het moet motiverend blijven. Volgens die criteria verdient iets meer dan 54 % van de jobs in Vlaanderen het label. De metaal ligt net onder dat Vlaams gemiddelde met 52 % werkbare jobs.

Is het glas nu halfvol dan wel halfleeg? Soms vertellen absolute cijfers veel meer dan percentages. Op een totale werkgelegenheid van 2,5 miljoen betekent die 54 % dat meer dan één miljoen werknemers GEEN werkbare job hebben. Op een totale tewerkstelling van 220.000 in al onze metaalsectoren komt dat neer op iets meer dan 100.000 werknemers. Dit zijn ronduit onthutsende cijfers. Bij de ongeschoolde arbeiders is het aandeel werkbare jobs bovendien nog veel lager (37 %). Bij ongeschoolde en geschoolde arbeiders blijkt trouwens dat naast stress ook de leermogelijkheden problematisch zijn.

Niet alleen in Vlaanderen, maar in de meeste Europese landen wordt de werkbaarheid van onze jobs ‘gemeten’. De Europese Commissie heeft een speciaal agentschap voor de meting van de kwaliteit van arbeid (European Agency for Safety and Health at Work). Uit onderzoek van deze instelling blijkt dat 25 % van de werknemers ‘baanonzeker’ is. Men heeft met andere woorden wel werk, maar tegelijk heeft men het gevoel dat hun job in gevaar zou kunnen zijn. Dat is een subjectief gevoel, maar gestoeld op een objectieve realiteit. Baanonzekerheid is dan ook de meest voorkomende oorzaak van werkgerelateerde stress in Europa (72 %) Dat is ook zo in België, met alle gevolgen voor het individueel welzijn en voor de samenleving in haar geheel.

Daarom moet voor ons een nieuw industriebeleid de werknemers centraal stellen. Elkeen recht op een volwaardige job. Een job die ongeacht de leeftijd, scholing en capaciteiten van de werknemer, werkbaar moet zijn en blijven. Dat is natuurlijk de verantwoordelijkheid van de werkgever, alsook van de overheid die hierrond een stimulerend beleid moet voeren. Tot slot is het evenzeer de plicht van een toekomstgerichte vakbond om van werkbaar werk een syndicale kerntaak te maken. Je kunt de problemen van meer dan één miljoen werknemers niet ongestraft negeren.

Herwig Jorissen
Voorzitter