de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Herwig Jorissen.

 

Een van de belangrijkste verwezenlijkingen op sociaal vlak van het afgelopen jaar was ongetwijfeld de doorbraak inzake opzegtermijnen en carenzdag in de arbeiders-bediendenproblematiek. ABVV-Metaal heeft de drie rode dames die dat bewerkstelligden daarom meer dan eens in de bloemen gezet. Als we de kranten die verschenen rond de eindejaarsperiode konden geloven, dan mochten we ons vanaf 1 januari opmaken voor het eenheidsstatuut.

Alleen weten wij maar al te goed dat tussen droom en daad wetten in de weg staan, alsook de nodige praktische bezwaren. Wetten, omdat natuurlijk niet alle discriminaties of ongelijkheden weggewerkt zijn. En de sociale partners lijken vooralsnog niet veel vooruitgang te boeken. Pas als dat gebeurd is, kan er werkelijk werk gemaakt worden van 1 statuut voor alle werknemers. ABVV-Metaal wil nog altijd dat we in 2016 in onze fabrieken kiezen voor werknemersvertegenwoordigers en niet meer voor arbeiders- of bediendenvertegenwoordigers.

Maar dat niet alleen wetten in de weg staan, bleek ook nog maar eens bij het begin van het nieuwe jaar. Het voorval speelde zich weliswaar niet af in onze sectoren, maar het is al te tekenend voor een bepaalde mentaliteit om het hier niet vermelden. Op drie januari was er in een Oost-Vlaams textielbedrijf een nieuwjaarsreceptie. Tot daar niets nieuws: de werknemers van dat bedrijf kregen elk jaar een receptie aangeboden door de directie. Maar op de dag dat de nieuwe regeling inzake opzegtermijnen in voege treedt; op de dag dat, volgens de kranten, het eenheidsstatuut een feit was, precies op die dag besliste de directie om de nieuwjaarsreceptie enkel aan te bieden aan de bedienden en ze af te schaffen voor de arbeiders.

Om maar te zeggen dat we er nog (lang?) niet zijn. Dat we niet op onze lauweren mogen rusten. Dat geldt voor het werknemersstatuut, maar dat geldt ook voor onze industrie. Ronnie Leten, CEO van Atlas Copco, werd verkozen tot manager van het jaar. ‘Wij zijn verplicht om aan te tonen dat industrie voor België en Vlaanderen ongelooflijk belangrijk is’, zei hij. ‘Eén baan in de industrie creëert twee banen in diensten.’ Uit recente studies bleek dat de economische crisis in de meeste EU-landen een grote sociale ravage heeft aangericht. Toch bleek ook dat we in België goed standhouden.  En dat komt onder meer en zeker door ons sociaal systeem: minimumlonen, sterke sectorale cao’s, sociaal overleg, ons sociaal zekerheidsstelsel, ons beleid inzake werkloosheid. Zo hebben we de welvaart van de meerderheid van de bevolking kunnen beschermen.

2014 wordt een cruciaal jaar: voor één werknemersstatuut, voor onze industrie, voor ons sociaal systeem, voor onze welvaart. Iedereen moet zich goed realiseren dat de keuzes die we zullen maken beslissend zullen zijn. We moeten ons goed realiseren wie onze vrienden zijn, met wie we samen sterk kunnen zijn. Tegenstanders die de fundamenten van onze welvaart onderuit willen halen, zijn er genoeg. In 2014 zullen we moeten kiezen of we verder bouwen aan een solidaire samenleving of niet. Dat zal ieders verantwoordelijkheid zijn.

Herwig Jorissen
Voorzitter