In de meeste van onze sectoren zijn er ondertussen ontwerpakkoorden uit de bus gekomen. Het ontwerpakkoord in van het merendeel van onze sectoren vinden jullie op deze website (check Nieuws>Centrale). Wat iedereen kon voorspellen, is dan ook bewaarheid. Met een absolute nulnorm inzake loonkosten zouden het onderhandelingen worden met de handen gebonden. In die mate dat je je soms kon afvragen of het wel onderhandelingen waren. We moeten dan ook niet wegsteken dat het minimale akkoorden zijn geworden waarbij we ons telkens weer hebben gefocust op onze Fondsen voor Bestaanszekerheid, op een verbetering van het aanvullend pensioen, de verlenging van de SWT-regelingen en waar mogelijk de arbeidsvoorwaarden in het algemeen.

Het waren ook om andere redenen vreemde onderhandelingen. Door de aanslepende gesprekken over het arbeiders- en bediendenstatuut werden de onderhandelingen 2013-2014 telkens weer vooruitgeschoven. We zijn nu februari 2014 en nu pas is er een akkoord voor de periode 2013-2014. Het komt er op neer dat, tegen de tijd dat alle cao’s goed en wel zijn uitgeschreven, we aan de onderhandelingen voor 2015-2016 kunnen beginnen.

Sommigen dromen er al luidop van dat de vakbonden ook die onderhandelingen met handen en voeten gebonden zullen moeten voeren. Want ondanks een begin van economische relance, ondanks een herstel van de handelsbalans, ondanks een stijgend ondernemingsvertrouwen (ook in de industrie) blijven sommigen toch van die mening dat het opnieuw de werknemers en enkel de werknemers zijn die rekening van de competitiviteit zullen moeten betalen. Het blijft verbazen hoe schaamteloos werkgevers(organisaties) de exuberante lonen van CEO’s allerhande blijven verdedigen en tegelijk pleiten voor loonkostbesparing op kap van de werknemers. Maar blijkbaar leven we in een samenleving waar je met dergelijke redeneringen weg geraakt. Op een moment dat het gemiddeld brutoloon van de Belg 3200 euro bedraagt en het mediaan inkomen van de Belg (het inkomen waarbij de helft van het aantal huishoudens een hoger inkomen, en de andere helft van de huishoudens een lager inkomen heeft) 2600 euro durven sommigen nog altijd pleiten dat je apen krijgt, als je een CEO pinda’s geeft (zijnde 450.000 euro per jaar). Wat er gebeurt met je samenleving, met je welvaart als je werknemers peanuts geeft, daarbij staan zulke heren en dames blijkbaar niet stil.

Op een moment dat zelfs de elite in Davos stilaan erkent dat ongelijkheid de grootste bedreiging is voor de stabiliteit op wereldschaal, geloven in Vlaanderen verlichte geesten nog altijd dat ongelijkheid nodig is om vooruit te komen. Tussen nu en 25 mei zullen syndicalisten meer dan alert moeten zijn.

Herwig Jorissen
Voorzitter