de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

De vakantiemaanden zijn voorbij. Op Vlaams niveau hebben N-VA en CD&V, met als aanhangwagen Open VLD, een regering gevormd. Ook al moet de minister-president zijn regeerverklaring met de details van zijn programma nog bekend maken, twee dingen zijn duidelijk: het soort beleid deze regering voorstaat en wie de rekening moet betalen. De bedrijven worden ontzien en de modale burger is gezien: hij betaalt meer voor minder openbaar vervoer, hogere studies en kinderopvang worden duurder, evenals de zorgpremie, de woonbonus die vermindert….
 
Op federaal vlak is de oefening nog niet rond en zijn de Vlaamse coalitiepartners samen met MR nog volop bezig. Maar zoals op Vlaams vlak is ook op federaal vlak de marsrichting zeer duidelijk: dit wordt geen centrumrechtse regering maar een volbloed rechtse regering. Daarmee heeft de N-VA niet alleen de verkiezingen gewonnen, maar ook de formatie. Het moet dan ook niet verwonderen dat deze rechtse regeringen de rekening van de crisis doorschuiven naar de werknemers. ‘Snoeien om te groeien’ noemen ze dat bij de Vlaamse regering. Maar beide regeringen bedoelen bij de modale burgers snoeien om de bedrijfswinsten te doen groeien. 
 
De discussie is niet eens hoe groot nu het sociaal bloedbad is ten gevolge van het beleid van deze regeringen. Want of men het nu spreidt via vele kleine ingrepen of niet, het bloedbad staat er aan te komen. Het punt is dat ze de sociale sokkel onder de samenleving vandaan halen. De Vlaamse en federale regering desorganiseren – met al hun kleine en grote maatregelen – de solidariteit. 
 
Deze regeringen voeren, om het met de woorden van de Vlaamse regering te zeggen, een ‘werkgeversvriendelijk’ beleid. Geen werknemersvriendelijk beleid (wat woord kent men niet), geen economie stimulerend beleid, geen tewerkstellingsbeleid. Neen, de werkgevers krijgen hun cadeaus (de lastenverlaging) en ze moeten er niets tegenover stellen: geen tewerkstelling, geen opleiding, geen innovatie. Het moet dan ook niet verwonderen dat deze regeringen de politiek van de N-VA van voor de verkiezingen voortzetten: ondermijn de kracht van de vakbonden en de rest van het middenveld. Terwijl men de ‘pestbelastingen’ wil afschaffen, wil men belastingen invoeren om de vakbonden te pesten (het fiscaal belastbaar maken van de syndicale premies).
 
We hebben de meest links-rechts gepolariseerde verkiezingen gekend. Maar met amper 25 procent van de stemmen in Vlaanderen hebben de progressieve krachten niets om op de borst te kloppen: niet de vakbond, niet de mutualiteit, niet de sp.a, niet Groen. Samen hebben we onze sociale welvaart opgebouwd. Samen moeten we weerstand bieden aan diegenen die deze sociale welvaart nu  willen vernietigen. Maar samen zullen we ook geloofwaardige progressieve antwoorden moeten bieden op de vragen van die 75 procent Vlamingen. Met de vakantie is nu ook de speeltijd voorbij. Tegenover al  dat asociaal geweld hebben we één antwoord. Het is het antwoord waarop de vakbeweging gebouwd is: het is weer TIJD VOOR SOLIDARITEIT.
 
Herwig Jorissen
Voorzitte