de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Het politieke jaar is definitief begonnen. De Vlaamse regering heeft de cijfers bekendgemaakt van haar rechts conservatief beleid. En wat iedereen al wist, blijkt ook zo te zijn. De belastingen worden misschien niet verhoogd, maar heel wat staatsuitgaven worden afgewenteld op de gezinnen: inschrijvingsgeld hoger onderwijs, gas en elektriciteit, de busrit, vakantiekampen, sportclubs, kinderopvang,… Alles wordt duurder. Alleen de bedrijven worden ontzien.

De federale onderhandelaars proberen nog altijd om – met veel vallen en opstaan –tot een centrumrechts akkoord te komen. En ook hier zal het meer van hetzelfde zijn. De omgekeerde solidariteit: een herverdeling van vermogen uit arbeid naar vermogen uit kapitaal. Dat alles op een moment dat zelfs de OESO en het Internationaal Monetair Fonds niet langer betwisten dat (de toenemende) ongelijkheid de grootste zorg is van onze samenleving.

Ook bij ons neemt de vermogensongelijkheid toe (zo bleek uit de artikelenreeks van De Standaard). De rijkste tien procent Belgen is goed voor ruim een derde van het totale inkomen. 1 procent rijft zo 7,5 procent van de totale inkomsten binnen, ruim een derde meer dan een kwarteeuw geleden. In België hebben we gelukkig een herverdelingsmechanisme. Nergens in Europa is het beschikbare inkomen zo gelijk verdeeld als in ons land. De herverdeling van het inkomen via belastingen en sociale zekerheid doet de ongelijkheid in België met meer dan de helft dalen. Centrumrechts wil net die herverdeling ondergraven. Ze wil sociale zekerheid vervangen door ‘zelfredzaamheid’. Het is geen afbouw van de staat.

Want de bedrijven blijven al hun subsidies en loonlastenverminderingen krijgen van de staat. Het is de afbouw van de sociale staat. Geen industriële duurzame innovatie waar er zo’n nood aan is. Wel opnieuw sociale afbraak die men probeert te verkopen als sociale innovatie: flex-banen en mini-jobs als antwoord op massale werkloosheid en dat alles ten behoeve van onze competitiviteit. Terwijl iedereen weet dat om op langere termijn competitief te zijn innovatie een cruciale rol speelt. Bedrijven moeten inzetten op betere en nieuwe producten. Wat blijkt nu? Werknemers die werken onder flexibele arbeidsvoorwaarden blijken minder te innoveren in hun job. En dat is niet eens zo onlogisch. Als je niet zeker bent dat je kunt blijven, zul je niet snel investeren in lange en onzekere ideeën over hoe het anders kan. In België is het aandeel werknemers dat onzeker is over zijn job tussen 2005 en 2010 gestegen van 9 tot 16 procent. Het centrumrechtse beleid dat nu uitgetekend wordt, wil van die onzekerheid bijna een beleidsprioriteit maken. Ongelijkheid in plaats van gelijkheid, onzekerheid in plaats van solidariteit en op het einde van de rit betalen de werknemers twee keer de rekening. Een eerste onder de vorm van besparingen en tweede onder de vorm van een economische relance die er niet zal komen. Het politieke jaar is begonnen, de sociale herfst ook. Herwig Jorissen Voorzitter