de voorzitter

De Voorzitter gaat de dialoog aan. Het gedacht van Georges De Batselier.

 

Sinds de aanstelling van de patronale regering-Bourgeois-Michel I ging er geen dag voorbij zonder dat de werknemers en de gezinnen van dit land geconfronteerd werden met weer een nieuwe factuur. Van kleine facturen (het inschrijvingsgeld van de sportclub dat omhoog gaat) tot zeer grote facturen (de indexsprong die een doorsneearbeider op carrièrebasis al snel een paar tienduizend euro kost), maar altijd weer komt de rekening onderaan de ladder terecht. Van de wachtuitkeringen die nog meer beperkt worden tot ingrepen in CAO’s waardoor bestaande SWT-regelingen niet meer gelden. Gepakt van het begin van je carrière tot het einde.

Maar de patronale regering-Bourgeois-Michel I wil ons wel pakken ‘met respect voor het sociale overleg’. Dat wil zeggen: nu het menu besteld is, mogen de sociale partners aan tafel komen om over de kleur van de borden te praten. De werkgevers zien dat zitten, want het is hun menu. De vakbonden bedankten voor de uitnodiging en hebben tot het einde van het jaar een actiekalender opgesteld. Patroons en sympathiserende media tierden onmiddellijk over ons onverantwoord gedrag.

Toen we in september een concentratie hielden vond de goegemeente het té vroeg. De maatregelen waren immers nog niet gekend. Nu de maatregelen gekend zijn, en zelfs erger dan gevreesd in september, is het weer té vroeg. We moeten eerst gaan praten. Het is echter niet omdat de patronale regering-Bourgeois-Michel I ons tot Sint-Juttemis wil bezighouden, dat wij dat spel moeten meespelen. Als de drie Vlaamse partijen – terecht – zeggen dat ze een democratische meerderheid hebben om hun beleid te voeren, dan kunnen de drie vakbonden – meer dan terecht - zeggen dat ze samen de absolute meerderheid van de werknemers in dit land vertegenwoordigen.  En dat het daarom hun plicht is om in verzet te gaan tegen deze regering:
- Niet omdat het ons aan verantwoordelijkheid ontbreekt om over ‘een socio-economisch akkoord te onderhandelen dat zorgt voor maximale jobs en groei en een verdere ontwikkeling van de Belgische welvaart’;
- Wel omdat het beleid van deze patronale regering de sociale welvaart net ondermijnt, niet zal zorgen voor meer jobs, geen enkele visie tentoonspreidt op een duurzaam industrieel beleid.

Het probleem is dat de patronale regering-Bourgeois- Michel I een regering is van het verleden met recepten uit het verleden (Thatcher-Reagonomics), die toen al niet werkten en vandaag nog minder. Vooraanstaande economen maar ook het Internationaal Monetair Fonds en OESO pleiten voor een stijgende in plaats van een dalende koopkracht, voor meer investeringen in de welvaartsstaat en niet minder.

Wij willen een toekomstgericht beleid dat zorg draagt voor de welvaart, de koopkracht, de industrie, de loopbaan van morgen. Daarvoor willen we rond de tafel gaan zitten. Tot dan is het TIJD VOOR SOLIDARITEIT. Te beginnen op 6 november in Brussel.

Herwig Jorissen
Voorzitter